# Peyama yekem a Ayetullah Seyyid Mucteba Huseynî Xamineyî, Rêberê Şoreşa Îslamî

- Seyîd Mucteba Hiseynî Xamineyî
- Hate weşandin: 12 Adar 2026 (2026-03-12)
- URL: https://mojtabakhamenei.world/ku/messages/first-message-leader-islamic-revolution/
- Persian original: https://mojtabakhamenei.world/fa/messages/first-message-leader-islamic-revolution/

بسم الله الرّحمن الرّحیم
Bi navê Xwedayê Dilovan û Mihrevan

مَا نَنسَخ مِن آیَةٍ اَو نُنسِها نَأتِ بِخَیرٍ مِنها اَو مِثلِها. (1)
Em ti ayetekê betal nakin an jî ji bîr nadin, bêyî ku em ji wê baştir an mîna wê bînin. (Qur'an, Beqere 2:106)

اَلسَّلامُ‌عَلَیكَ یا داعِیَ اللّهِ وَ رَبّانِیَّ آیاتِهِ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا بابَ اللّهِ وَ دَیّانَ دینِهِ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا خَلیفَةَ اللّهِ و ناصِرَ حَقِّهِ اَلسَّلامُ عَلیكَ یا حُجَّةَ ا‌للّهِ وَ دَلیلَ اِرادَتِه اَلسَّلامُ عَلَیكَ اَیُّهَا المُقَدَّمُ المَأمول اَلسَّلامُ عَلَیكَ بِجَوامِعِ السَّلام. اَلسَّلامُ‌عَلَیكَ یا مَولایَ صاحِبَ الزَّمان.
Silav li te be, ey gazîkerê ber bi Xwedê ve û zanayê Rebbanî yê ayetên Wî; silav li te be, ey deriyê Xwedê û hukimdarê dînê Wî; silav li te be, ey cîgirê Xwedê û alîkarê heqê Wî; silav li te be, ey hucceta Xwedê û rêberê îradeya Wî; silav li te be, ey yê pêşxistî û hêvîkirî; silav li te be bi hemû cureyên silavê. Silav li te be, ey mewlayê min, Xwediyê Zemên.

Di destpêka gotinê de divê ez ji Mezinê xwe (Xwedê ferecê wî nêzîk bike) re ji ber şehadeta dilşewat a Rêberê mezin ê Şoreşê, Xamineyiyê delal û hekîm, serxweşiyê pêşkêş bikim û ji wî hezretî duaya xêrê ji bo yek bi yek endamên neteweya mezin a Îranê, belkî ji bo hemû misilmanên cîhanê, hemû xizmetkarên Îslam û Şoreşê, fedakaran û mayînên şehîdên tevgera Îslamî û bi taybetî yên şerê dawî, û ji bo xwe yê biçûk jî bixwazim.

Beşa duyem a gotina min bi neteweya mezin a Îranê re ye. Di destpêkê de divê ez rewş û helwesta xwe der barê biryara Meclîsa birêz a Pisporan (Xubregan) de bi kurtî diyar bikim. Ev xizmetkarê we, Seyyid Mucteba Huseynî Xamineyî, di heman demê de bi we re û bi rêya televizyona Komara Îslamî ji encama dengdana Meclîsa birêz a Pisporan agahdar bûm. Ji bo min rûniştina li cihê ku du pêşewayên mezin, Xumeyniyê Mezin û Xamineyiyê Şehîd, lê rûniştibûn, karekî dijwar e; çimkî ev kursî rûniştina kesekî dîtiye ku piştî zêdetirî şêst salan têkoşîna di riya Xwedê de û dev ji her cure kêf û rehetiyan berdanê, bûbû gewherekî biriqok û rûyekî bêhempa, ne tenê di serdema niha de, belkî di tevahiya dîroka rêvebirên vî welatî de. Hem jiyana wî û hem jî awayê mirina wî bi heybet û rûmeteke ku ji pişta xwe dayîna heqiyê dihat, tevlihev bû.

Ev derfet ji min re çêbû ku piştî şehadetê termê wî ziyaret bikim; tiştê ku min dît çiyayekî ji hêz û xurtiyê bû; û min bihîst ku wî kulma destê xwe yê saxlem girê dabû. Der barê aliyên cuda yên kesayetiya wî de, divê zanayan demeke dirêj tiştan bibêjin. Di vê derfetê de ez bi vê kurtebêjiyê qîma dikim û hûrguliyan ji bo derfetên din ên guncav dihêlim. Ev e sedema dijwariya rûniştina li ser kursiya rêbertiyê piştî kesekî wiha. Dagirtina vê valahiyê tenê bi alîkariya Xwedayê Heq û bi piştgiriya we gel gengaz e.

Piştre pêwîst e ez li ser xalekê ku rasterast bi bingeha gotina min ve girêdayî ye, israr bikim; ew xal ev e ku yek ji hunerên Rêberê şehîd û pêşiyê wî yê mezin, beşdarkirina gel di hemû qadan de, dayîna berdewam a çavdêrî û hişyariyê ji wan re û di warê kirinê de pişta xwe dayîna hêza wan bû. Wan bi vî awayî wateya rastîn a gel û komariyê pêk anîn û ji kûrahiya dilê xwe jî bawerî pê hebû. Bandora zelal a vê yekê di van çend rojan de ku welat bê rêber û bê fermandarê giştî yê hêzan bû, hat dîtin. Çavdêrî û jîrbûna neteweya mezin a Îranê di bûyera dawî de, û xweragirî, wêrekî û amadebûna wê, dost xistin heyranmayînê û dijmin xistin şaşmayînê. Ev hûn gel bûn ku welat rêve birin û hêza wê garantî kirin.

Ew ayeta ku min di serê vê nivîsê de anî, wateya wê ev e ku tu ayetek ji ayetên Xwedê nîne ku an dema wê biqede an ji bîr bibe, bêyî ku ji aliyê Xwedayê Heq (Celle û Ela) ve mîna wê an jî ji wê bilindtir li cihê wê were dayîn. Sedema karanîna vê ayeta pîroz ne ev e ku ev bende di asta Rêberê şehîd de be, nemaze ku bixwaze ji wî bilindtir were hesibandin; belkî armanca anîna ayeta pîroz, balkişandina li ser rola guncav û xurt a we neteweya delal e. Heke ew nîmeta mezin ji me hat standin, li şûna wê careke din amadebûna mîna Ammar a neteweya Îranê ji vê nîzamê re hat bexşandin. Vê yekê bizanin: heke hêza we li qadê xuya nebe, ne rêbertî û ne jî tu yek ji dezgehên cuda yên ku erka wan a rastîn xizmeta gel e, dê bikêrhatina pêwîst nebe.

Ji bo ku ev wate baştir pêk were, ya yekem, divê bîranîna Xwedayê Tebarek û Teala, tewekula li ser Wî û tewessula bi nûrên pak ên Me'sûman (selawatên Xwedê li ser hemûyan be) wekî îksîra herî mezin û kîmyaya bêhempa were dîtin ku garantiya her cure vebûn û serkeftina teqez li ser dijmin e. Ev taybetmendiyeke mezin e ku we heye û dijminên we tune ne.

Ya duyem; divê zirar negihîje yekîtiya di navbera endam û çînên neteweyê de, ku bi gelemperî di demên tengasiyê de bi awayekî taybet xuya dibe. Ev yek bi derbasbûna ji xalên nakokiyê dê pêk were.

Ya sêyem; divê amadebûna bandorker li qadê were parastin; çi bi wî awayê ku we di van roj û şevên şer de nîşan da, çi jî bi awayê her cure rolgirtinên bandorker di qadên cuda yên civakî, siyasî, perwerdeyî, çandî û heta ewlehiyê de. Ya girîng ev e ku rola rast, bêyî zirara li yekîtiya civakî, baş were têgihîştin û heta ku gengaz be were pêkanîn. Yek ji erkên rêbertî û hin berpirsên din, bîranîna hin ji van rolan ji endam an çînên civakê re ye. Ji ber vê yekê ez girîngiya beşdarbûna di merasîma Roja Qudsê ya 1447an de bi bîr dixim ku divê hêmana şikandina dijmin tê de li ber çavê hemûyan be.

Ya çaremîn; ji alîkarî û piştgiriya hev kêm nekin. Şikir ji Xwedê re, xisleta herdemî ya piraniya Îraniyan ji vê pê ve ne tiştekî din bûye û tê hêvîkirin ku di van rojên taybet de, ku bi xwezayî li ser hin endamên neteweyê ji yên din girantir derbas dibin, ev yek bêtir xuya bibe. Di vê derfetê de ez ji dezgehên xizmetguzariyê dixwazim ku di vî warî de ji her cure alîkarî û piştgiriya ji wan endamên delal ên neteweyê re û ji avahiyên gelêrî yên alîkariyê re xwe nedin paş.

Heke ev alî werin parastin, riya gihîştina we neteweya delal bi rojên mezinahî û heybetê re dê hêsan be. Nêzîktirîn mînaka wê dikare bi destûra Xwedê serkeftina li ser dijmin di şerê niha de be.

Beşa sêyem a gotina min, spasiya ji dil e ji şervanên me yên wêrek ku di rewşekê de ku netewe û welatê me yê delal bi awayekî mazlûmane rastî êrîşa serokên eniya împaratoriyê (istikbarê) hatiye, bi derbeyên xwe yên hişk riya dijmin girtine û ew ji xeyala îmkana serdestiya li ser welatê delal û dibe ku parçekirina wê derxistine. Birayên şervan ên delal! Daxwaza girseyên gel, berdewamkirina parastineke bandorker û poşmankirinê ye. Herwiha bê guman divê karanîna kaldirma girtina Tengava Hurmuzê berdewam bike. Der barê vekirina eniyên din ên ku dijmin tê de ezmûneke kêm heye û dê bi giranî lê lawaz be, lêkolîn hatine kirin û çalakkirina wan, heke rewşa şer berdewam bike, li gorî berjewendiyan dê pêk were.

Herwiha ez ji dil spasiya şervanên Eniya Berxwedanê dikim. Em welatên Eniya Berxwedanê wekî baştirîn dostên xwe dibînin û karê berxwedanê û Eniya Berxwedanê beşeke neqetbar a nirxên Şoreşa Îslamî ye. Bê guman hevkariya beşên vê eniyê bi hev re, riya rizgarbûna ji fitneya siyonîst kurttir dike; wekî ku me dît ku Yemena wêrek û bawermend dev ji parastina gelê mazlûm ê Xezeyê berneda, Hizbullaha fedakar tevî hemû astengiyan hat alîkariya Komara Îslamî û Berxwedana Iraqê jî bi mêrxasî heman rê girt.

Di beşa çaremîn de, rûyê gotina min li wan kesan e ku di van çend rojan de bi awayekî zirar dîtine; çi ew ên ku êşa şehadeta hezkiriyek an çend hezkiriyan kişandine, çi ew ên ku birîndar bûne, çi jî ew kesên ku zirar gihaye mal û hêlîn an cihê kar û debara wan. Di vê beşê de ya yekem, ez hevxemiya xwe ya kûr bi mayînên şehîdên bilindpaye re ragihînim. Ev li ser bingeha ezmûneke hevpar e ku ez bi van mezinan re parve dikim; ji bilî bavê min ku xema windabûna wî bûye tiştekî giştî, min hevjîna xwe ya delal û dilsoz a ku hêviyên min pê hebûn, xwişka xwe ya fedakar a ku xwe ji xizmeta dê û bavê xwe re terxan kiribû û di dawiyê de xelata xwe wergirt, herwiha zarokê wê yê biçûk, û mêrê xwişka xwe ya din ku mirovekî zana û bi rûmet bû, spartin karwanê şehîdan. Lê tiştê ku sebra li ser musîbetan gengaz û heta hêsan dike, balkişandina li ser soza teqez û bê guman a Xwedê ye ku xelateke bi qîmet ji sebirkaran re heye. Ji ber vê yekê divê mirov sebir bike û bi lutf û destgirtina Xwedayê Heq (Celle û Ela) hêvî û bawerî hebe.

Ya duyem, ez vê pêbaweriyê didim hemûyan ku em dev ji tolhildana xwîna şehîdên we bernadin. Ew tola ku em li ber çav digirin, ne tenê girêdayî şehadeta Rêberê mezin ê Şoreşê ye; belkî her endamekî neteweyê ku ji aliyê dijmin ve tê şehîdkirin, bi serê xwe mijareke serbixwe ye ji bo dosyaya tolhildanê. Bê guman, beşeke sînordar ji vê tolê heta niha bi awayekî berçav pêk hatiye, lê heta ku bi tevahî pêk neyê, ev dosye dê li ser hemû dosyayên din bimîne û bi taybetî em ê li hember xwîna zarok û biçûkên xwe bêtir hesas bin. Ji ber vê yekê, ew sûca ku dijmin bi zanebûn li dibistana Şecere Teyyibe ya Mînabê û hin bûyerên mîna wê kiriye, di vê lêkolînê de cihekî taybet heye.

Ya sêyem, bê guman divê birîndarên van êrîşan xizmetên dermankirinê yên guncav belaş wergirin û ji hin mafên din jî sûd werbigirin.

Ya çaremîn, heta ku rewşa niha destûrê bide, divê ji bo telafîkirina zirarên darayî yên ku gihane cih û milkên kesane, tedbîrên têr werin diyarkirin û bi cih werin. Ev her du xalên dawî wekî erkekî mecbûrî ji bo berpirsên birêz in ku divê wan pêk bînin û rapora wê bidin min.

Xala ku divê ez bi bîr bixim ev e ku bi her awayî, em ê ji dijmin tazmînatê bistînin û heke ew red bike, em ê bi qasî ku em diyar bikin ji milkên wî bistînin û heke ev jî ne gengaz be, em ê bi heman qasî milkên wî tune bikin.

Beşa pêncem a gotinê, ji serok û rêveberên bandorker ên hin welatên herêmê re ye. Em bi panzdeh welatan re cîrantiya bejayî an deryayî dikin û me her tim xwestiye û em dixwazin ku bi hemûyan re têkiliyeke germ û avaker hebe, lê dijmin ji gelek salan ve hêdî hêdî li hin ji van welatan bingehên leşkerî û darayî ava kirine da ku serdestiya xwe li ser herêmê dabîn bike. Di êrîşa dawî de hin bingehên leşkerî hatin bikaranîn ku bi xwezayî, wekî ku me bi eşkereyî hişyarî dabû, û bêyî ku em destdirêjiyê li wan welatan bikin, me tenê êrîş bir ser wan bingehan. Ji niha û pê ve jî em ê neçar vî karî berdewam bikin; her çend em hîn jî bawer dikin ku dostaniya di navbera me û wan cîranên me de pêwîst e. Divê ev welat helwesta xwe li hember destdirêjkarên li welatê me yê delal û kujerên endamên gelê me diyar bikin. Ez pêşniyar dikim ku ew bi lez wan bingehan bigirin; çimkî bê guman heta niha fêm kirine ku îdîaya Amerîkayê ya avakirina ewlehî û aştiyê ji derewekê pê ve ne tiştek bû. Ev yek dê bibe sedem ku ew bi gelên xwe re, ku bi gelemperî ji hevkariya bi eniya kufrê re û ji tevgera wê ya biçûkxistinê ne razî ne, têkiliyeke xurtir ava bikin û dewlemendî û hêza wan zêde bibe. Ez dîsa dubare dikim ku nîzama Komara Îslamî, bêyî ku bixwaze li herêmê serdestî û kolonyalîzmekê ava bike, ji bo yekîtî û têkiliyeke dualî ya germ û dostane bi hemû cîranan re bi tevahî amade ye.

Di beşa şeşem a gotinê de, rûyê gotina min li Rêberê me yê şehîd e. Ey Rêber! Bi çûyîna xwe we xemeke giran li dilên hemûyan da. We her tim bi coş li hêviya vê dawiyê bûn, heta ku di dawiyê de Xwedayê Heq ew di dema xwendina Qur'ana pîroz de, di sibeha roja dehem a Remezana pîroz de, bexşî we. We gelek mazlûmiyet bi hêz û hilm ragirtin û qet eniya xwe qermiçî nekirin. Gelek kesan qedrê we yê rastîn nas nekirin û dibe ku demeke dirêj derbas bibe heta ku her cure perde û asteng rabin û hin aliyên wê eşkere bibin. Em hêvî dikin ku ji wê payeya nêzîkbûnê ya ku li cîrantiya nûrên pak, rastgo, şehîd û weliyan ji we re hatiye amadekirin, hûn dîsa jî li ser pêşketina vê neteweyê û hemû neteweyên Eniya Berxwedanê bifikirin û ji bo wê navbeynkariyê bikin; wekî ku hûn di jiyana xwe ya dinyayî de wiha bûn. Em soz didin we ku ji bo bilindkirina vê alayê, ku ala sereke ya eniya heqiyê ye, û ji bo gihîştina armancên we yên pîroz bi hemû hebûna xwe hewl bidin.

Di beşa heftem de, ez spasiya hemû mezinên ku piştgiriya min kirine dikim; di nav wan de Merceên mezin ên teqlîdê û kesayetiyên cuda yên çandî, siyasî û civakî, û endamên gel ên ku di kombûnên bi heybet de ji bo nûkirina biatê bi nîzamê re amade bûn, herwiha berpirsên her sê hêzan û Encumena Demkî ya Rêbertiyê ji ber tedbîr û kiryarên wan ên baş.

Ez hêvî dikim ku lutfên taybet ên Xwedê di van saet û rojên bi feyz de hemû neteweya Îranê, belkî hemû misilman û bindestên cîhanê bigire nav xwe.

Û di dawiyê de ez ji Mezinê me (Xwedê ferecê wî yê pîroz nêzîk bike) daxwaz dikim ku di vê dema mayî ya şev û rojên Qedrê û meha pîroz a Remezanê de, ji dergeha Xwedayê Heq (Celle û Ela) ji bo neteweya me serkeftineke teqez li ser dijmin, herwiha rûmet, firehî û saxlemî, û ji bo çûyiyên wan payeyên bilind û saxlemiya axretê bixwaze.

والسّلام علیکم و رحمة‌اللّه و برکاته و تحیّاته
Silav, rehma Xwedê, bereket û silavên Wî li ser we be.

Seyyid Mucteba Huseynî Xamineyî, 21ê Esfenda 1404an, li gorî 22yê Remezana pîroz a 1447an

1) Sûreya Beqere, beşek ji ayeta 106an