# Peyama Rêberê bilind ê Şoreşê bi boneya Hefteya Parastina Pîroz û salvegera şehadeta Seyyid Hesen Nasrullah

- Seyîd Mucteba Hiseynî Xamineyî
- Hate weşandin: 28 Rezber 2026 (2026-09-28)
- URL: https://mojtabakhamenei.world/ku/messages/message-sacred-defense-week-anniversary-hassan-nasrallah-death/
- Persian original: https://mojtabakhamenei.world/fa/messages/message-sacred-defense-week-anniversary-hassan-nasrallah-death/

بسم‌الله الرّحمن الرّحیم
Bi navê Xwedayê Dilovan û Mihrevan

وَ لَقَدْ اَرسَلنْا موسی بِایاتِنا اَنْ اَخرِجْ قَومَکَ مِنَ الظُّلُماتِ اِلی‌ النّورِ  وَ ذَکِّرْهُم بِاَیّامِ الله
Bê guman Me Mûsa bi ayetên Xwe şand û (me jê re got): «Qewmê xwe ji tariyan derxe ber bi ronahiyê ve û rojên Xwedê bîne bîra wan.» (Qur'an, Îbrahîm 14:5)

Rojên destpêkê yên meha Mehrê, rojên Xwedê û diyardeya mezin û mayînde ya parastina heşt salî ya bi can û dil a neteweya Îranê di şerê ferzkirî yê yekem de tînin bîra mirov. Di wan rojan de tîrêjên germ ên rojê Şoreşê li ser berfirehiya axa Îranê hesteke xweş a hevgirtina neteweyî û dilsoziya ji dibistan û rêbaza Îslama şoreşger re belav dikir ku bi bandora wê qeşayên serdestî û kolonyalîzma kevn û nû dihelîyan. Di wan rojan de hin ji gelê Îranê bîranînên bîst û çend sal berê yên dijminatiya kolonyalîstan û bûyerên netewekirina pîşesaziya petrolê û derbeya Amerîkî di bîra xwe de bûn. Hinên din nûçeyên wê bihîstibûn û gelek ji wan ev rastî baş hîs kiribû ku serdestiya biyaniyan li ser karûbarên welatê me çi anîbû serê wî. Lê rojên berî wê, rojên tarî û reş bûn ku balyozên dewletên mustekbir (zordar) ferman û qedexeyan didan şahê welat û wî jî bi dil an bê dil wan pêk dianî, heta ku şoreşa mezin a neteweya Îranê bi rêberiya Hezretî Îmam Xumeynî ew rewş serûbin kir. Ew rojên tarî bi saya vê şoreşê gihîştin rojên tijî ronahî yên avakirina Komara Îslamî ya Îranê. Ev yek ji bo wan serdestan ku çavê çavbirçîtiyê berdabûn dewlemendiyên vê axê û bi salan ji bo xwedîkirina wê her cure xirabî li gelê wê kiribûn, pir giran bû. Ji ber vê yekê ji wê demê û pê ve wan hemû hewl û xîreta xwe xist kar da ku herikîna çemê xurûşdar ê neteweya şoreşger ber bi aliyê berê ve vegerînin û şerê ferzkirî yê yekem girîngtirîn kiryara wan di deh salên yekem ên jiyana pîroz a Komara Îslamî de bû.

Ji nava agirê wî şerî, ku ji aliyê partiya dijgel a Baasê ve û bi xeyala şerekî çend rojî û bidestxistina serkeftineke bê zehmet hatibû hilkirin, nîzama Îslamî ji berê bi berhemtir û xurtir, mîna qeqnûsê rabû, bi dengekî bilindtir û firîneke bilindtir ji berê; û ev bû xisleta berdewam a vê nîzamê di bûyerên paşê yên ku dijmin çêkirin de.

Ew rojên ku dijminê vê neteweyê xulamên xwe li ser wan serdest kiribûn û şêweyekî nû yê kolonyalîzmê dimeşand, bi saya Şoreşê û bilindkirina ala Îslam û cîhadê di nava şerê ferzkirî de, bûn rojên bi şanaz ku hîn jî piştî derbasbûna 38 salan ji dawiya wê, ji temaşekirina hûrgiliyên bûyerên wê û vegotinên rastgo yên mayînên wê, mînakên ku her yek ji wan dersa îbadet, wêrekî, berxwedan, exlaq û mirovahiyê didin, mîna stêrkên biriqok li ser eniya dîroka welatê me xuya dibin.

Ew rojên ku di destpêka êrîşên paşkoyên nîzama serdestiyê de, welatê me ji bo parastina xwe li hember gelek gefan, destên vala ji nîzama Taxûtê wekî mîras wergirtibû, bi saya rakirina heqiyê û alîkariya Xwedê, niha gihîştine rojên ku serdestên destdirêjkar bi xwe, ne şopînerên wan, li hember êrîşên şervanên Îslamê li stargehekê digerin û destê lavayê ji bo rawestandina şer dirêj dikin.

Ew rojên ku ew dixwazin welatê me vegerînin wan, rojên tijî paşmayîn, rezîlî û biçûkketin, girêdayîbûn û navê xirab ê Îranê di cîhana Îslamê de bûn; û ev rojên ku em tê de ne tijî pêşketin, rûmet, serxwebûn û asta herî bilind a prestîjê di cîhana Îslamê de, belkî di tevahiya cîhanê de ne. Îro hin kes me wekî hêza mezin a çaremîn a cîhanê dibînin. Bê guman ew li gorî hesabên dinyayî wiha dibêjin; lê hesabên Xwedayî, welatekî ku xwe aîdî Itreta pak (selawat û silavên Xwedê li ser hemûyan be) dibîne, ku piraniya gelê wî bi wan payebilindan ve girêdayî ye û ji bo rakirina heqiyê natirse, wekî hêza yekem a cîhanê dibîne.

Wan rojan her du deryayên başûrê Îranê qada gerîna hêzên dijmin bûn, lê van rojan ew ji ber derbeyên bi êş ên ku ji şervanên mêrxas û parêzvanên Tengava Hurmuzê xwarine, ji Deryaya Ereban wêdetir nayên û her gava ku wan ev xetere li xwe girtiye, zirar gihandine xwe; û nêzîk e ku Deryaya Ereban jî xwe ji wan vala bike.

Rojek hebû ku serdestan bi operasyonên derûnî û afirandina atmosfera tirsandinê kolanên paytextê vala kirin û derbeyek li dijî serxwebûnxwaziya vê neteweyê pêk anîn û piştre 25 salan dewlemendiyên vî welatî talan kirin; lê van rojan heft meh in ku hemwelatiyên me meydan û kolanên li seranserê welat bi amadebûna xwe ya berpirsiyar û bi coş xemilandine da ku dilê şervanên Îslamê germ be û dijmin bikeve nava tirsê. Wekî ku zêdetirî 30 mîlyon Îranî amadebûna xwe ya canfedakirinê ragihandin, û dema ku ji bo cureyek rêxistinkirinê li ser bingeha ragihandina dubare ya amadebûna wan bû, tenê di nava 100 deqeyên yekem de zêdetirî pêncsed hezar kesan kapasîteya xwestî temam kirin. Niha li seranserê Îrana Îslamî, ku bi amadebûna Îraniyên ji gelên cuda xemilî ye, amadebûnên cuda û bi taybetî amadebûnên çekdarî têne ragihandin da ku qadeke şer ava bikin ku navê baş para wan û şerm para dijminê wan bike.

Rojek hebû ku hêmana mêrxasiya gelê vê war û axê bi mêrên wê dihat nasîn; lê niha em di rojên ku jin di hin qadên amadebûna mêrxasane de ji mêran derbas dibin.

Rojek hebû ku dijmin hewl dida ku piştgiriya civakî ya nîzamê her ku diçe lawaztir bike, lê van rojan her cure çînên civakê bi cudahiyên eşkere, li ser parastina helwestên xwe yên rewa û di nav wan de parastina Tengava Hurmuzê ya bi xêr û bereket israr dikin.

Ev berawirdkirina di navbera rojên berê û rojên niha de dîsa jî dikare were berfirehkirin û ronîkirin, lê bi gotinekê, ez wekî xizmetkarê gelê delal ê Îranê ragihînim ku ew rojên berê yên ku dijminê me hêviya vegera wan dike, derbas bûn û êdî tu carî dubare nabin. Û bê guman divê ez bi êş û xem bi bîr bixim ku di van rojan de cihê Xumeyniyê Mezin û Xamineyiyê mezin ê şehîd (Xwedê payeyên wan ên pîroz bilind bike), ku rûmeta îro ya welat deyndarê rêberiyên wan e, pir vala ye. Lê bi saya wê xezîneya bi qîmet a ji kirin û gotinên wan ên biriqok û rêberker ku ji şopînerên wan re maye, rojên pêş dê bi gelek caran ji van rojan bi heybettir bin. Çimkî ew qeqnûsa ku ji nava agirê şerê ferzkirî yê yekem derket, niha ji ber zextên dijmin û bi taybetî du şerên ferzkirî yên dawî, ewqas mezin bûye ku siya firîna wê ketiye ser axa dijmin jî.

Di vê derfetê de pir guncav e ku bi boneya salvegera duyem a şehadeta mîrê qehreman ê Ereban û sembola mezin a Eniya Berxwedanê, şehîdê bilindpaye Seyyid Hesen Nasrullah (Xwedê ruhê wî yê pak pîroz bike), bîranîna wî were kirin. Kesê ku xêrxwazekî rastgo bû ji bo neteweya xwe û dibistana xwe, û xutbeyên wî yên rastgo û şîrîn û kiryarên wî yên wêrek dilên gelê wî, belkî dilên azadên cîhanê, xurt dikirin. Kesê ku navê Libnanê, ku welatekî biçûk e û bi salan bûbû hewşa paşîn a hin hêzan, bi mezinahî bilind kir. Kesê ku serkeftin û fetih hevalên wî yên herdemî bûn û kesê ku bê guman di tevahiya dîroka Şamê de heta niha, piştî pêxember û wesiyên wan, mêrekî bi mezinahiya wî li wê herêma kevnar serê xwe bilind nekiribû. Û bê guman niha ala wî ya bi şanaz di destên Şêx Neîm Qasim (Xwedê wî biparêze) de ye ku bi mêrxasî li pêşiya rêzên xurt û Aşûrayî yên Hizbullahê riya wî berdewam dike.

Ev rojên Libnanê li pêşberî dîrokê, belkî ji niha ve, ji bo wan û hemû mucahidên Berxwedanê rojên berbiçav û bi şanaz in, û ji bo wan kesên ku li hember dijminê siyonîst çavê hêviyê berdane sozên derewîn ên serdest û xirabxwazên xwe, rojên rezîlker û di dawiyê de serşorker in. Kesên ku berevajî Seyyidê şehîd ê Berxwedanê, Seyyid Haşim Sefiyeddîn û mucahidên niha yên Berxwedanê, ku di domahiya demê de dê mîna stêrkên biriqok ronahiyê belav bikin û dê rêberê rêgerên di nava şaşmayînan de mayî bin, dê pir zû û di vekirina yekem a rûpelên dîrokê de bên veşartin û ji bîr bibin û her gava ku di pêşerojê de navê wan were gotin, dê xirabî, bêtedbîrî û dibe ku heta xiyanetê bînin bîra mirov.

Di dawiyê de ez hêvî dikim ku bi berdewamiya lutfên Xwedê û duaya taybet a Mezinê me (Xwedê ferecê wî yê pîroz nêzîk bike û canên me fîdayî wî bin), neteweya Îranê û hemû hevalên Berxwedanê ji serkeftin, fetih û rûmetê pê ve, û dijminên wan ji têkçûn û rezîliyê pê ve rastî tiştekî nehên; bi minet û kerema Xwedê.

Seyyid Mucteba Huseynî Xamineyî
6/Mehr/1405