# Peyama Newrozê ya sala 1405: sala «Aboriya Berxwedanê di bin siya yekîtiya neteweyî û ewlehiya neteweyî de»

- Seyîd Mucteba Hiseynî Xamineyî
- Hate weşandin: 20 Adar 2026 (2026-03-20)
- URL: https://mojtabakhamenei.world/ku/messages/nowruz-message-start-year-1405/
- Persian original: https://mojtabakhamenei.world/fa/messages/nowruz-message-start-year-1405/

بسم الله الرّحمن الرّحیم
Bi navê Xwedayê Dilovan û Mihrevan

یا مقلب القلوب والابصار یا مدبّر اللیل و النهار یا محوِّل الحول و الاحوال، حَوِّل حالَنا الی احسن الحال.
Ey Guherînerê dil û çavan, ey Rêvebirê şev û rojê, ey Veguherînerê sal û rewşan, rewşa me veguherîne baştirîn rewşê.

Îsal bihara manewiyetê û bihara xwezayê, yanî Cejna pîroz a Remezanê (Fitrê) û cejna kevnar a Newrozê, li hev rast hatine. Ez van her du cejnên olî û neteweyî li yek bi yek endamên neteweyê pîroz dikim û bi taybetî Cejna pîroz a Remezanê li hemû misilmanên cîhanê pîroz dikim. Herwiha pêwîst e ku ez ji ber serkeftinên berbiçav ên şervanên Îslamê li hemûyan pîroz bikim û ji hemû malbat û mayînên şehîdên bilindpaye yên şerê ferzkirî yê duyem, derbeya meha Deyê, şerê ferzkirî yê sêyem, şehîdên ewlehî û parastina sînoran û leşkerên nenas ên şehîd re serxweşî û hevxemiya xwe diyar bikim.

Bi boneya hatina sala rojî ya 1405an, çend gotinên min hene ku ez li jêr pêşkêş dikim.

Di destpêkê de ez ê bi kurtî li hin bûyerên girîng ên sala borî binêrim. Di sala borî de gelê me yê delal sê şerên leşkerî û ewlehiyê jiyan kirin. Şerê yekem, şerê meha Xurdadê bû ku tê de dijminê siyonîst bi alîkariya taybet a Amerîkayê û di nava danûstandinan de, bi êrîşeke bêmerdane hin ji baştirîn fermandar û zanyarên navdar ên welat û piştre nêzî 1000 hemwelatiyên me şehîd kirin. Dijmin ji ber xeletiyeke mezin a hesabkirinê difikirî ku piştî rojek an du rojan, ev gel bi xwe dê nîzama Îslamî hilweşîne. Lê bi hişyariya we gel, mêrxasiyên bêhempa yên şervanên Îslamê û fedakariyên pir, zû şopên bêçaretî û belengaziyê li wî xuya bûn û bi peydakirina navbeynkaran û bi agirbestê, bi awayekî xwe ji qeraxa kendalê rizgar kir.

Şerê duyem, derbeya meha Deyê bû ku tê de Amerîka û rejîma siyonîst, bi wê xeyalê ku gelê Îranê ji ber zehmetiyên aborî yên ferzkirî dê daxwaza dijmin pêk bîne, bi karanîna kirêgirtiyên xwe gelek karesatên bêhejmar pêk anîn, ji şerê berê zêdetir hemwelatiyên me yên delal şehîd kirin û zirarên mezin gihandin.

Şerê sêyem ew şer e ku em niha di nîvê wî de ne. Di roja wê ya yekem de me bavê dilovan ê ummetê, Rêberê me yê mezin (Xwedê pileya wî ya pîroz bilind bike), bi çavên bi hêsir û dilên xemgîn û şikestî bi rê kir, dema ku wî bi coşeke mezin, li serê karwanekî şehîdan, bi rêwîtiyeke esmanî ber bi wê payeyê ve dilezand ku di bin siya rehma Xwedê de, li nêzî nûrên pak û di nava rastgo û şehîdan de jê re hatibû amadekirin. Herwiha ji wê rojê û pê ve, me hêdî hêdî şehîdên din ên vî şerî jî bi hesreteke mezin bi rê kirin; di nav wan de zarokên nûhatî yên dibistana Şecere Teyyibe ya Mînabê, stêrkên wêrek û mazlûm ên keştiya şer a Denayê, fermandar û şervanên şehîd ên Supah, Artêş, Hêza Asayîşê (Fereca) û Besîcê, leşkerên nenas, sînorparêzên wêrek û endamên din ên neteweyê ji biçûk heta mezinan, ku di karwanekî ji cureyê nûrê de di ber me re derbas bûn. Ev şer piştî bêhêvîbûna dijmin ji tevgereke gelêrî ya berbiçav ku di berjewendiya wî de be, û bi wê xeyalê pêk hat ku heke ew serê nîzamê û hin kesên bandorker ên leşkerî şehîd bike, dê di we gelê delal de tirs û bêhêvîtiyê çêke, dê bibe sedem ku hûn qadê berdin û bi vî awayî dê xewna serdestiya li ser Îranê û piştre parçekirina wê pêk bîne. Lê we di vê meha pîroz de rojî bi cîhadê re kir yek û xeteke parastinê ya fireh bi berfirehiya welat û sengerên xurt bi qasî hejmara meydan, tax û mizgeftên wê ava kirin û bi vî awayî we derbeyeke sergêjker li wî xist; heta ku ew ket nava gotinên dijber û gelek pûçbêjiyan ku nîşana bêhişyarî û lawaziya têgihîştinê ne.

We berê di 22yê Deyê de derbe têk bir, di 22yê Behmenê de careke din dijberiya xwe ya li hember împaratoriya cîhanî (istikbara cîhanî) û bêwestbûna xwe nîşan da û di 22yê Esfendê de, ku bi Roja Qudsê re rast hat, bi lêdana vê derbeyê we da wî fêmkirin ku karê wî ne tenê bi mûşek, dron, torpîl û karên leşkerî re ye; eniya pêşî ya Îranê ji hişê wî yê biçûk û nizm pir mezintir e. Li vir cih heye ku ez ji ber afirandina vê destana mezin ji yek bi yek gelê delal spas bikim; herwiha ji Serokkomarê wêrek, rastgo û gelêrî û berpirsên din ên ku di vê merasîmê de bê fort û bê protokol di nava gel de amade bûn. Ev cure kar û nîşandana wê bi serê xwe dikare tiştekî pir baş be ku hevgirtina di navbera netewe û rêvebiran de her ku diçe xurtir dike. Niha, ji ber yekîtiya ecêb a ku di navbera we hemwelatiyan de, bi hemû cudahiyên eslê olî, fikrî, çandî û siyasî, çêbûye, şikestin di dijmin de peyda bûye. Divê ev yek wekî nîmetekê taybet ji aliyê Xwedayê Heq (Celle û Ela) ve were dîtin û bi ziman, di dil de û di warê kirinê de jî gelek şikir ji bo wê were kirin. Yek ji qaîdeyên neguhêrbar ev e ku her gava şikir ji bo nîmetekê were kirin, li gorî pîvana şikir, koka wê xurtir dibe an bilind dibe û bêtir lutf ber bi şikirkerî ve tê. Tiştê ku niha di warê şikira kirinî de pêwîst e ev e ku em vê nîmeta mezin tenê wekî rehmeteke ji aliyê Xwedayê Heq (Celle û Ela) ve bibînin û heta ku gengaz be baş jê sûd wergirin. Bi vî awayî bê guman ev hevgirtin dê zêdetir û wekî pola xurtir bibe û dijminên we dê rezîltir û siviktir bibin. Ev nirxandinek bû li ser hin bûyerên girîng ên sala 1404an.

Lê niha ku em li ber deriyê sala 1405an in, em bi çend tiştan re rû bi rû ne. Yek ev e ku em mêvanê xwe yê delal, meha pîroz a Remezanê ya 1447an, her û her xatir dixwazin; mehek ku di Şeva Qedrê ya wê de dilên we ber bi cîhana bilind ve zivirîn û we gazî Xwedayê dilovan kir û Wî jî çavê rehma xwe da ser we. We ji Mezinê me (Xwedê ferecê wî yê pîroz nêzîk bike) û ji Xwedayê wî fetih, serkeftin, saxlemî û her cure nîmet xwestin û bê guman, bi wê lutfa ku her tim li ser vê nîzamê û vî gelî bûye, inşallah hûn ê an tam ew tiştê ku dilê we xwestiye an jî ji wê baştir wergirin. Di heman demê de bi vê xatirxwestinê re, ku her çiqas zanîna mirovan zêdetir be ewqas taltir û xemgîntir dibe, em hîva bextewar û bi xêr a Şewala bi rûmet di hembêza xwe ya germ de diguvêşin û bi tirs û hêviyê li benda diyariya cejnê ya Xwedayê Heq (Tebarek û Teala) ne. Ez hêvî dikim ku piştî wan amadebûnên we yên şev û rojan ên bi hesta erkê û afirandina destana Roja Qudsê, Xwedayê Bilind bi me re tenê bi kerem, hilm, efû û lutfa xwe ya giştî ya ku em û hûn pê re hînbûyî ne, tevbigere û bi taybetî em hêvî dikin ku Ew zû bi mizgîniya vebûna giştî di karê derketina giştî ya Mezinê me, Hezretî Weliyullahê Ezem, de dilê wî yê pîroz tijî şahî bike, ku bi saya wê her cure bereket dê li ser şêniyên dinyayê bibarin, bi minet û kerema Wî.

Tiştê din ê ku em pê re rû bi rû ne, boneya girîng a cejna kevnar a Newrozê ye; cejnek ku diyariyeke xwezayê ji cureyê nûbûn, terîtî û jiyanê bi xwe re tîne û bi şahî û kêfxweşiyê re têkiliyeke temam heye.

Ji aliyekî ve, ji bo giştiya gel ev sala yekem e ku Rêberê me yê şehîd û şehîdên din ên bilindpaye di nava me de nînin. Bi taybetî dilên malbat û mayînên şehîdan bi xema windakirina hezkiriyên wan birîndar in. Digel vê yekê, ez bi para xwe û wekî hemwelatiyekî sade ku di derdora xwe de çend şehîdên wî hene, difikirim ku tevî ku em cilên şînê li xwe dikin û dilên me hêlîna xem û kedera ji bo hemû şehîdan in, lê em pir kêfxweş dibin ku di van rojan de bûk û zavayên me yên nû biçin mala bextê xwe û inşallah duaya Rêberê me yê şehîd û şehîdên din ên mezin ên vî şerî bi wan hezkiriyan re hevrê be. Ez pêşniyar dikim ku giştiya gel serdan û hevdîtinên asayî yên van rojan, bê guman bi parastina rêzgirtina ji mayînên şehîdan û bi rêzgirtina rewşa wan, pêk bînin; û dibe ku gelê her taxekê, heke hevahengiya pêwîst were kirin û gengaz be, hevdîtinên xwe yên sala nû bi rêzgirtina ji şehîdên heman taxê dest pê bikin. Bê guman, ew dema ku hukûmeta birêz ji bo şîna şehadeta Rêberê me yê delal diyar kiriye, di cihê xwe de dimîne û parastina wê wekî aliyek ji mezinahiya vê nîzamê û vî welatî tê hesibandin.

Piştî van gotinan, çend gotinên din ên kurt hene.

Ya yekem, divê ez bi taybetî spas bikim ji wan kesên ku di van rojan de li gel amadebûna di meydan, tax û mizgeftan de, bi hewldana ducarî rola xwe ya civakî xurtir dikin; di nav wan de hin yekîneyên hilberînê yên dewletî û taybet, hin esnafên xizmetguzar û bi taybetî ew kesên ku bêyî ku karê wan wiha bixwaze, her cure xizmetên bikêr belaş pêşkêşî gel dikin, û şikir ji Xwedê re, ji vî cureyî pir hene.

Ya duyem, yek ji rêyên dijmin operasyona wî ya medyayî ye ku di van rojan de bi taybetî bi armanckirina hiş û derûna hin endamên gel, dixwaze zirarê bide yekîtiya neteweyî û bi vê re ewlehiya neteweyî. Divê em hişyar bin da ku ev mebesta bi şûm ji ber xemsariyê û bi destê me bi xwe pêk neyê. Ji ber vê yekê pêşniyara min ji medyaya navxweyî ya welatê me re, bi hemû cudahiyên fikrî, siyasî û çandî yên ku dibe ku hebin, ev e ku ew bi ciddî xwe ji mijûlbûna bi xalên lawaz dûr bigirin. Wekî din, îmkana gihîştina dijmin bi armanca wî heye.

Ya sêyem, yek ji kulekên hêviya dijmin, sûdwergirtin ji lawaziyên aborî û rêveberiyê ye ku ji mêj ve çêbûne. Rêberê me yê şehîd (Xwedê pileya wî bilind bike) di gelek salan de mijara sereke û durûşma salê ber bi karê aboriyê ve kiribû. Li gorî nêrîna kêm a vê bendeya biçûk jî, dabînkirina debara gel, pêşxistina binesaziyên jiyan û refahê û hilberîna dewlemendiyê ji bo giştiya gel divê wekî xala navendî û cureyek parastin, belkî pêşketineke berbiçav, li hember şerê aborî yê ku dijmin dest pê kiriye were hesibandin. Yek ji serkeftinên min derfeta bihîstina gotinên gelê delal ji hemû çînên civakî bûye. Ji wan, di demekê de, bi heyetekê nenas, di taksiyeke ku li ser daxwaza min hatibû amadekirin de, li kolanên Tehranê bi we re hevrê dibûm û guh didam gotinên we, û min ev cure nimûnegirtin ji gelek rapirsiyan bilindtir didît. Têgihîştina min di gelek rewşan de bi gotinên we re, ku bi gelemperî bi şêweya rexneyên cuda yên li ser aliyên aborî û rêveberiyê dihatin gotin, li hev dikir. Di vê navberê de min gelek tişt ji we hîn bûn û ez hîn jî li pey hînbûnên nû me. Ji wan, di van rojên berî û piştî 19ê Remezana pîroz de jî, min dîsa ji gelek kesên ji we yên ku di meydanan de amade bûn hin tişt hîn bûn. Ez hêvî dikim ku ez ji vê nîmetê bêpar nemînim. Li pey van hînbûn, bihîstin û xwendinên din, hewldanek hat kirin ku dermaneke bandorker û bi pisporî hatiye lêkolînkirin were amadekirin ku heta ku gengaz be berfireh be; şikir ji Xwedê re, ev yek heta astekê pejirandî pêk hatiye û di demeke nêzîk de dê ji bo pêkanînê ji aliyê berpirsên bi hîmmet ve, bi hevkariya hemû endamên neteweyê amade be, inşallah. Û di dawiya vê beşê de, bi şopandina Rêberê mezin ê şehîd, ez durûşma îsal wekî «Aboriya Berxwedanê di bin siya yekîtiya neteweyî û ewlehiya neteweyî de» ragihînim.

Ya çaremîn û ya dawî, tiştê ku min di daxuyaniya yekem de der barê nêrîn û siyaseta nîzamê ya li ser têkiliyên bi welatên cîran re gotibû, karekî ciddî û rastîn e. Ji bilî hêmana cîrantiyê, em hêmanên din ên manewî jî nas dikin ku di serê hemûyan de hevpariya di baweriya bi dînê ronî yê Îslamê de ye; herwiha hebûna ziyaretgehên bi rûmet û cihên pîroz li hin ji wan, hebûna gelek Îraniyan wekî niştecih û karker li hinên din, û netewetiya hevpar an hevzimanî an berjewendiyên stratejîk ên hevpar, bi taybetî li hember eniya împaratoriyê (istikbarê), li hinên din; ku her yek ji wan bi tena serê xwe di cihê xwe de dikare têkiliyên baş xurt bike. Ji wan, em cîranên xwe yên rojhilatî pir nêzî xwe dibînin. Min ji mêj ve der barê Pakistanê de dizanî ku ew welatek e ku Rêberê me yê şehîd jê re hezkirineke taybet hebû, ku nimûneya wê di girêka qirika wî de di xutbeyên nimêjê de ji ber lehiya wêranker a ku jiyana gelê me yê hevol li wir tehdît dikir, xuya bû. Ez jî ji ber sedemên cuda her tim wiha difikirîm û min xwe ji diyarkirina wê di civînên cuda de dûr nedigirt. Li vir ez dixwazim daxwaz bikim ku du welatên me yên bira, yanî Afganistan û Pakistan, ji bo razîbûna Xwedê û ji bo ku yekîtiya misilmanan neşikê jî be, têkiliyên baştir bi hev re ava bikin, û ez bi para xwe amade me ku gavên pêwîst bavêjim.

Herwiha ez bi bîr dixim ku ew êrîşên ku li Tirkiye û Umanê, ku her du jî bi me re têkiliyên baş hene, li dijî hin deverên van welatan hatine kirin, bi tu awayî ji aliyê hêzên çekdar ên Komara Îslamî û hêzên din ên Eniya Berxwedanê ve nehatine kirin. Ev fêlek e ku dijminê siyonîst bi karanîna taktîka ala derewîn ji bo çêkirina dubendiyê di navbera Komara Îslamî û cîranên wê de pêk tîne û dibe ku li hin welatên din jî biqewime. Mijarên din ên girêdayî vê beşê min berê gotine.

Ez hêvî dikim ku bi duaya Mezinê me (Xwedê ferecê wî nêzîk bike) û bi lutfa Xwedayê Bilind, saleke baş, tijî serkeftin û her cure vebûnên maddî û manewî ji bo neteweya me, hemû cîran û neteweyên misilman û bi taybetî hêmanên Eniya Berxwedanê, û saleke ne wiha ji bo dijminên Îslamê û mirovahiyê li pêşiya me be.
وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ وَنُمَكِّنَ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ وَنُرِيَ فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا مِنْهُمْ مَا كَانُوا يَحْذَرُونَ.
Û Em dixwazin qenciyê bigihînin wan ên ku li ser rûyê erdê hatine bindestkirin, wan bikin pêşeng û wan bikin mîratgir; û wan li ser erdê bi cih û xurt bikin û nîşanî Fir'ewn, Haman û leşkerên wan bidin ew tiştê ku ew jê ditirsiyan. (Qur'an, Qesas 28:5-6)
صدق‌ الله العلی العظیم و صدق رسوله الکریم و نَحنُ عَلی ذلکَ مِنَ الشّاهدین.
Xwedayê Bilind û Mezin rast gotiye, Pêxemberê Wî yê bi rûmet rast gotiye û em li ser vê yekê ji şahidan in.

و السلام علیکم و رحمةالله و برکاته
Silav, rehma Xwedê û bereketên Wî li ser we be.
Seyyid Mucteba Huseynî Xamineyî
29/Esfend/1404