# Mesazh me rastin e festës së Gadirit, përvjetorit të tridhjetë e shtatë të ndarjes nga jeta të Imam Khomeinit dhe përvjetorit të fillimit të udhëheqjes së Ajatollah Sejjid Ali Khameneiut martir

- Sejid Mojtaba Hoseini Khamenei
- Publikuar: 4 qershor 2026 (2026-06-04)
- URL: https://mojtabakhamenei.world/sq/messages/message-eid-al-ghadir-anniversary-imam-khomeini-death/
- Persian original: https://mojtabakhamenei.world/fa/messages/message-eid-al-ghadir-anniversary-imam-khomeini-death/

بسم الله الرّحمن الرّحیم
Në emër të Allahut, të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëplotit.

اَلحَمدُ للهِ الَّذی جَعَلَ کَمالَ دینِه وَ تَمامَ نِعمتِه بِوِلایةِ امیرِالمؤمنین علیِ‌بنِ اَبیطالِب علیه‌السّلام
Falënderimi i qoftë Allahut, i Cili e bëri përsosjen e fesë së Tij dhe plotësimin e dhuntisë së Tij me velajetin e Prijësit të Besimtarëve, Ali ibn Ebi Talibit (paqja qoftë mbi të).

Uroj festën e bekuar të Gadirit për të gjithë myslimanët dhe dashamirët e babait të umetit islam, Prijësit të Besimtarëve, Aliut (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të), në Iran dhe në mbarë botën, dhe i dërgoj selam dhe përshëndetje shpirtit të pastër të Imam Khomeinit (mëshira e Allahut qoftë mbi të). Këtë vit është 14 Khordadi i tridhjetë e shtatë që kalon nga ndarja nga Khomeini i madh, dhe 14 Khordadi i parë në të cilin babai i dashur i umetit, nxënësi dhe shoku besnik e i shquar i shkollës së Imamit, Udhëheqësi madhështor martir i Revolucionit Islamik, Ajatollah el-Uzma Sejjid Ali Khamenei (Allahu e lartësoftë pozitën e tij të nderuar), është bërë mysafir i gostisë hyjnore, dhe jehona e zërit të tij të fuqishëm dhe e fjalës së tij të urtë e depërtuese nuk dëgjohet më në mauzoleun e pastër të Imamit. Megjithatë, përmbledhja e fjalimeve dhe e shkrimeve dhjetëvjeçare të themeluesit të Republikës Islamike dhe tridhjetë e gjashtëvjeçare të Udhëheqësit madhështor martir është një thesar i çmuar dhe i pazëvendësueshëm për të gjithë ne dhe një llambë ndriçuese për rrugën e së ardhmes.

Së pari, sot është festa e Gadirit, Festa më e Madhe e Allahut (Id-ullah el-Ekber); dita e besëlidhjes së paracaktuar dhe e zotimit të marrë, në të cilën Allahu përcaktoi detyrën e drejtimit të shoqërisë dhe të sistemit islam, dhe e realizoi përsosjen e fesë dhe plotësimin e dhuntisë me velajetin dhe imamatin e vazhdueshëm të të Pagabueshmëve (bekimet e Allahut qofshin mbi ta të gjithë).

Gadiri kujton atë, çdo çast i jetës së nderuar të të cilit, që nga lindja në Qabe deri në arritjen e fitores së martirizimit, ishte për Allahun dhe në rrugën e Allahut. Mbi këtë bazë, ai, pas qenies së nderuar të të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe familjen e tij), në të gjitha periudhat e jetës dhe për të gjithë myslimanët dhe besimtarët, konsiderohet shembulli më i lartë dhe modeli gjithëpërfshirës; dhe është e denjë dhe e domosdoshme që, nga fëmija i vogël deri te të moshuarit dhe nga njerëzit e zakonshëm të shoqërisë deri te elita dhe udhëheqësit, ta ndjekin atë si shembull; ashtu siç edhe dokumenti i krenarisë së jetës së dy Imamëve të Revolucionit ka qenë pikërisht ndjekja e shembullit të atij njeriu të madh.

Së dyti, sot është përvjetori i ndarjes nga jeta e Imamit të umetit (mëshira e Allahut qoftë mbi të) dhe një rast i çmuar për të reflektuar dhe për të biseduar rreth këtij personaliteti të famshëm, por pak të njohur. Një personalitet tërheqës, kuptimi dhe njohja e thellë e rrugës dhe e qëllimit të ndritur të të cilit janë llamba ndriçuese e së ardhmes së Iranit islam; por shumë pjesëtarë të popullit që janë në moshë të re nuk kanë pasur fatin ta përjetojnë drejtpërdrejt atë, dhe madje shumë nga ata që e kanë përjetuar periudhën e jetës së tij, pak e kanë kuptuar thellësinë e personalitetit dhe të vijës së Imamit.

قالَ الله تَعالی قُل اِنَّما اَعِظُکُم بِواحِدَة‌ اَن تَقوموا لله مَثنی و فُرادی (Kur'ani, Sebe' 34:46). Allahu, i Bekuari dhe i Lartësuari, në këtë ajet fisnik i drejtohet të Dërguarit më të madh (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe familjen e tij) dhe thotë: Thuaju umetit: Unë ju këshilloj vetëm për një gjë: që të ngriheni për Allahun, dy nga dy ose secili veç e veç. Ky ajet fisnik është hyrja e mesazhit të parë dhe një nga dokumentet më të vjetra në të cilin personaliteti i pashoq, robi i mirë dhe shpirti i madh i epokës sonë, Udhëheqësi i madh i Revolucionit dhe themeluesi i Republikës Islamike, e ftoi popullin e Iranit të ngrihej për Allahun.

Po, ngritja për Allahun (kijam lil-lah) është themeli i shkollës së Imamit, dhe ndër efektet dhe bekimet më të rëndësishme të qenies së tij janë udhëzimi, edukimi dhe ndikimi i jashtëzakonshëm mbi shoqërinë mbi këtë bazë. Pikërisht kjo lëvizje hyjnore është burimi i zbritjes së bekimeve dhe të vëmendjes së Zotit dhe i zbatimit të ligjit të Allahut të Vërtetë, të Madhëruarit e të Lartësuarit, në udhëzimin e shoqërisë drejt rrugës së së vërtetës, sepse وَالَّذینَ جاهَدوا فینا لَنَهدِیَنَّهُم سُبُلَنا (E ata që përpiqen për hir Tonë, Ne me siguri do t'i udhëzojmë në rrugët Tona; Kur'ani, El-Ankebut 29:69). A nuk është e vërtetë se lëvizjet më të rëndësishme gjithëpërfshirëse dhe zgjimet e popullit të Iranit ndodhën në kohën e Khomeinit të madh dhe të Khameneiut madhështor martir dhe me udhëzimin e tyre të drejtpërdrejtë ose të tërthortë?

Cila forcë e madhe mund ta zgjonte më 15 Khordad 1342 një popull të përgjumur dhe të magjepsur nga kryeneçësia dhe kolonializmi, në kushtet kur sundonin bllokimi, mbytja e lirive dhe varësia e gjithanshme nga Perëndimi? Cila forcë tërheqëse mund t'i nxirrte miliona njerëz në rrugë më 12 Bahman 1357 për ta pritur dhe më 14 Khordad 1368 për ta përcjellë Imamin e umetit? Dhe në shembullin e fundit mahnitës, cila ishte ajo forcë e qëndrueshme dhe ai vullnet i çeliktë që, që nga agimi i 10 Esfandit 1404, e ngriti popullin e Iranit dhe e solli në fushë në atë mënyrë që, me një motiv të lartë, pas më shumë se tre muajsh, vazhdon të jetë i pranishëm me zjarr në fushë për të kërkuar hakmarrjen e gjakut të Udhëheqësit të tij martir dhe të martirëve të tjerë të rënë në gjak, dhe për të mbrojtur shenjtërinë e sistemit islam dhe të atdheut të tyre të dashur, dhe i ka forcuar radhët prej dhjetëra milionësh të atyre që janë gati të japin jetën për realizimin e idealit të Udhëheqësit martir, për vendosjen e së vërtetës dhe për ngritjen për Allahun?

Po, ishin Khomeini i madh dhe Khameneiu madhështor martir ata që e zbuluan dhe e ringjallën këtë talent dhe gatishmëri te populli i dashur i Iranit, dhe gjithmonë i jepnin një vlerë të veçantë. Imami i madh, i cili pa dyshim me devotshmërinë e tij shembullore ruhej për atë që i rridhte nga pena, në testamentin e tij bëri një pohim të madh dhe shkroi kështu: „Unë me guxim pohoj se populli i Iranit dhe masat e tij prej milionash në kohën e sotme janë më të mirë se populli i Hixhazit në kohën e të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe familjen e tij), dhe se Kufja dhe Iraku në kohën e Prijësit të Besimtarëve dhe të Husejn ibn Aliut (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi ta të dy).“

Sot i gjithë populli i dashur krenohet që, me ringjalljen e tij të re krahas Frontit të Rezistencës, është bërë burim krenarie para syve të vetëdijshëm dhe para popujve të lirë të botës, dhe e ka shfaqur sërish vërtetësinë e këtij pasazhi të testamentit të Imam Khomeinit. Sipas shprehjes së Udhëheqësit martir (Allahu e lartësoftë pozitën e tij të nderuar), ajo dorë e fuqishme që arriti ta trazonte oqeanin e madh të popullit ishte personaliteti i çeliktë, zemra e qetë dhe gjuha si Dhulfikari e Imamit të madh, Khomeinit madhështor, i cili arriti të sillte miliona njerëz në fushë, t'i mbante në fushë dhe t'u mësonte drejtimin e lëvizjes.

Dhe, sigurisht, një shembull tjetër i këtij lloj ndikimi i përket vetë Khameneiut të dashur, i cili hodhi hapin në rrugën e paraardhësit të tij të mirë dhe, gjatë afro katër dekadave të udhëheqjes së Revolucionit dhe të sistemit islam, duke u mbështetur te të rinjtë dhe duke thelluar e ngritur nivelin e vizionit dhe të këndvështrimit të popullit, e çoi shoqërinë në një nivel të tillë gatishmërie saqë, pas ngjarjes së madhe të martirizimit të tij, u formua një shkallë e re e ringjalljes së popullit të Iranit. Po, shkolla e Khameneiut të dashur është po ajo shkollë e Khomeinit të madh në vazhdimësinë e Islamit të pastër muhamedan (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe familjen e tij), themeli i së cilës është ngritja për Allahun, dhe nxënësit e kësaj shkolle, radhë pas radhe, janë gati për vendosjen e së vërtetës, për zhdukjen e së kotës dhe për përpjekje në këtë rrugë të ndritur.

Imami (mëshira e Allahut qoftë mbi të) është krijuesi i një transformimi të madh dhe historik në nivelin e Iranit, të umetit islam dhe të botës, të cilin Udhëheqësi martir (Allahu e lartësoftë pozitën e tij të nderuar) e thelloi, e zgjeroi dhe e vazhdoi, dhe për përsosjen dhe realizimin e tij ndërtoi sisteme dhe formoi shoqërinë. Në këtë drejtim, ai, përveç mbajtjes gjallë të shkollës së Imamit me fjalë, me penë dhe me vepra, si dhe në takimet e tij të ndryshme, e shndërroi 14 Khordadin në rastin e besëlidhjes vjetore të popullit me Imam Khomeinin dhe shpjegonte e sqaronte një sistem parimesh, politikash dhe vijash të shkollës së Imamit. Ndër disa nga mësimet e tij që ndonjëherë përsëriteshin ishte se populli i Iranit është një popull besimtar, inteligjent dhe trim; se populli është zotëruesi i vërtetë i vendit dhe burimi i fuqisë së tij; dhe se ky popull mund ta realizojë çdo transformim të drejtë që ndjek dhe ta bëjë realitet në fusha të ndryshme sloganin „Ne mundemi“. Ndër mësimet e tjera ishte domosdoshmëria e mbështetjes së të shtypurit si detyrë islame, njerëzore dhe iraniane; dhe se sistemi i dominimit, në krye të të cilit qëndron Amerika, e ka problem me këtë popull dhe me identitetin e tij të veçantë dhe mosnënshtrueshmërinë e tij.

Po, sistemi i dominimit, i cili afro tetëdhjetë vjet më parë ndërtoi një garnizon të quajtur Izrael, nuk e pranon ekzistencën e një Irani të fuqishëm, të pavarur dhe që gëzon lloj-lloj përparësish në kufirin lindor të gjeografisë së kotë dhe të rreme të „Izraelit të Madh“, domethënë në lindje të Eufratit, dhe nuk kursen asnjë veprim për të penguar përparimin e tij.

Me këtë rast i them popullit të dashur se armiku i lig, tani që ka pësuar disfatë në përballjen me bijtë tuaj trima në forcat e armatosura dhe, sidomos për shkak të goditjes vendimtare që mori, si në betejën ushtarake ashtu edhe në sheshe e në rrugë, po përjeton një poshtërim domethënës dhe të thellë, i cili ka shkaktuar largimin e prekshëm të vendeve prej tij, e ka përqendruar dinakërinë e tij në luftën hibride në dy pika: njëra është qëndrueshmëria e popullit; tjetra është krijimi i gabimeve në sistemin e llogaritjeve të zyrtarëve të vendit.

Mjeti i tij kryesor në të dyja këto është mbjellja e farës së dyshimit, të dëshpërimit, të frikës, të mosbesimit dhe të përçarjes. Prandaj, për t'u përballur me këto keqdashje, të gjithë, me qëndrueshmëri, qartësi vizioni, ruajtje të unitetit, kohezionit dhe besimit të ndërsjellë, dhe duke mos iu bashkuar zërit të armikut, duhet ta neutralizojnë planin e tij të mbrapshtë. Në këtë drejtim, roli i zyrtarëve në mbështetjen e këtyre çështjeve është shumë i rëndësishëm. Çdo veprim që shkakton mosbesim dhe zhgënjim te njerëzit konsiderohet një lloj ndihme për armikun e këtij vendi dhe të popullit të tij.

Tani është krijuar një mundësi e re për prezantimin praktik dhe për realizimin e shkollës së Khomeinit të madh dhe të Khameneiut të dashur martir, si udhëheqës të shtypur, por të fuqishëm dhe sigurisht fitimtarë të Revolucionit Islamik, në mbarë botën. Ky rol i rëndësishëm u takon të gjithë pjesëtarëve të popullit, sidomos të rinjve, elitës dhe njerëzve të mendimit, të idesë dhe të artit, që mbi bazën e kësaj shkolle, duke u mbështetur te premtimet e Allahut, nën hijen e vëmendjes së Zotërisë sonë (Allahu i Lartësuar e shpejtoftë daljen e tij të nderuar) dhe në rrugën e Islamit të pastër, domethënë në vijën e ndritur të përvijuar gjatë periudhës dyqind e pesëdhjetëvjeçare të pranisë së zotëruesve të pagabueshmërisë dhe të velajetit të madh (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi ta të gjithë), të ndërtojnë të ardhmen e ndritur të Iranit të dashur.

I lutem Allahut të Plotfuqishëm e të Lartësuar që këtë popull të ringjallur ta çojë drejt fitores përfundimtare dhe majave madhështore të përparimit dhe të madhështisë; shpirtin qiellor të dy Imamëve të Revolucionit dhe shpirtrat e pastër të martirëve të Revolucionit Islamik, sidomos të martirëve të Mbrojtjes së Dytë dhe të Tretë të Shenjtë, t'i ringjallë bashkë me zotërinë e tyre, Prijësin e Besimtarëve, Aliun (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të); zemrën e shenjtë dhe të ndritur të Zotërisë sonë, Imamit të Kohës (Veliju-l-Asr), ta bëjë të kënaqur me popullin e Iranit, dhe këtë popull të dashur dhe shërbëtorët e tij t'i bëjë përfitues të lutjeve të veçanta dhe të ndërmjetësimit të tij, me mirësinë dhe bujarinë e Tij. Paqja, mëshira dhe bekimet e Allahut qofshin mbi ju.

Sejjid Mojtaba Hosseini Khamenei
14 Khordad 1405