# Mesazh me rastin e Ditës Kombëtare të Luftës kundër Arrogancës Globale

- Sejid Mojtaba Hoseini Khamenei
- Publikuar: 4 nëntor 2026 (2026-11-04)
- URL: https://mojtabakhamenei.world/sq/messages/message-national-day-against-global-arrogance/
- Persian original: https://mojtabakhamenei.world/fa/messages/message-national-day-against-global-arrogance/

بسم الله الرحمن الرحیم
Me emrin e Allahut, të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëplotit

Sot është Dita Kombëtare e Luftës kundër Arrogancës Globale, një ditë që ngërthen në vetvete një varg pikash kthese në rreshtimin e frontit të së vërtetës përballë frontit të së pavërtetës dhe të frontit të të shtypurve përballë frontit të shtypësve. Ndoshta mund të thuhet se këtë 13 Aban populli i Iranit e di qëndrimin e vet ndaj Amerikës kriminale më qartë dhe më tejdukshëm se në çdo vit tjetër; megjithatë, rishikimi i rrënjëve, i shkaqeve dhe i pikave të kthesës së armiqësisë gjithnjë në rritje të Amerikës dhe i rreshtimit të fortë të popullit të Iranit përballë saj është kandil që ndriçon të ardhmen e kësaj rruge.

Pika e fillimit të padrejtësisë së Amerikës ndaj popullit të Iranit shkon më shumë se shtatë dekada pas, në kohën kur ajo organizoi grushtin e shtetit të 28 Mordadit (19 gusht 1953) për të vazhduar grabitjen e burimeve dhe të pasurive kombëtare, veçanërisht të naftës. Dekadat e mëpasshme, deri në fitoren e Revolucionit Islamik, qenë gjithashtu një periudhë në të cilën sunduesit amerikanë bënë përpjekje të mëdha për të plaçkitur pasuritë e popullit të Iranit. Në këtë rrugë, me themelimin e SAVAK-ut dhe me imponimin e një atmosfere të rëndë sigurie mbi shoqërinë, i lanë edhe më të lira duart regjimit tiran të asaj kohe për të shtypur çdo lëvizje proteste. Në prag të fitores së lavdishme të Revolucionit Islamik, ata përdorën lloj-lloj dredhish për të ruajtur regjimin e tyre kukull. Nga sjellja e tyre armiqësore në periudhën pas fitores së revolucionit madhështor të popullit të Iranit mund të paraqitet gjithashtu një listë e gjatë veprimesh të tyre kundër popullit, që përfshin: mbështetjen e grupeve separatiste, të puçistëve dhe të munafikëve zemërverbër, të cilët, përveç elitave shkencore, politike dhe shoqërore, martirizuan pa mëshirë edhe një mori njerëzish të thjeshtë; mbështetjen e drejtpërdrejtë dhe të gjithanshme të Partisë Baath në luftën e parë të imponuar; vrasjen e civilëve të avionit të pasagjerëve; sanksionet ekonomike të gjera, të zgjatura dhe të rënda; planifikimin dhe mbështetjen e trazirave dhe të fitneve të shumta, madje edhe armatosjen e tyre; vrasjen e gjeneral Soleimanit, heroit kombëtar të Iranit dhe të umetit islam; vjedhjen e pronave dhe të pasurive të popullit të Iranit në vende të ndryshme; dhe, së fundi, agresionin e drejtpërdrejtë ushtarak në luftën e dytë dhe të tretë të imponuar dhe martirizimin e një numri të madh elitash, shkencëtarësh dhe komandantësh dhe të një morie njerëzish të shtypur të Iranit, nga të porsalindurit dhe fëmijët deri te të moshuarit, e në krye të të gjithëve, të Udhëheqësit të madh të Revolucionit Islamik (Allahu e shenjtëroftë shpirtin e tij të pastër).

Në të gjitha këto faza, krerët arrogantë të Amerikës dhe shërbëtorët e saj kanë synuar gjithmonë të imponojnë sundimin e tyre dhe ta detyrojnë Iranin të dorëzohet; madje në versionet më të fundit të këtij imponimi me forcë kanë hedhur poshtë të gjitha rregullat dhe pamjet e rreme e mashtruese ndërkombëtare dhe me paturpësi synojnë copëtimin e vendit, gjunjëzimin e popullit, rrëzimin e sistemit dhe shkatërrimin e qytetërimit autentik e të lashtë të Iranit. Natyrisht, në çdo fazë ata janë përballur me murin e fortë të realitetit në terren dhe me shkëmbinjtë e patundur të vullnetit të popullit krenar të Iranit, dhe pasojat e llogaritjeve të tyre të gabuara dhe të iluzioneve të tyre arrogante ua kanë ngarkuar, në formën e kostove të rënda, mbi supe popullit amerikan dhe regjimeve kukull të qeverisë amerikane.

Tani historia e armiqësisë së hershme të Amerikës ndaj popullit mysliman të Iranit dhe e rezistencës krenare të të gjithë iranianëve përballë këtij armiku ka arritur në atë pikë sa jo vetëm 13 Abani, por të gjitha ditët dhe orët janë bërë ditë qëndrese dhe lufte kundër Shejtanit të Madh. Sot skena e Gjirit Persik, veçanërisht e Ngushticës së Hormuzit, ashtu siç ka dëshmuar pavlefshmërinë e mitit të pamposhtshmërisë së Amerikës, tregon edhe dobësinë dhe poshtërimin e regjimeve që mbështeten në ndonjë forcë tjetër përveç popullit të tyre, si dhe pabesinë dhe pafuqinë e fuqive të mëdha në mbrojtjen e regjimeve të tyre kukull. Ushtrimi i menaxhimit të Iranit mbi Ngushticën e Hormuzit dhe shkatërrimi i bazave ushtarake amerikane në vendet e rajonit, ndonëse ishin reagim ndaj agresionit dhe krimit të Amerikës në luftën e tretë të imponuar, njëkohësisht konsiderohen edhe si një xhihad ofensiv kundër arrogancës në përmasa rajonale, i cili, nëse cenimet përsëriten, do të marrë përmasa shumë më të gjera. Kjo shenjë fuqie, krahas unitetit të fushave të frontit të së vërtetës dhe epopeve të mençura e të fuqishme të frontit të rezistencës nga Palestina dhe Libani deri në Irak dhe Jemen, është një agim i ndritshëm dhe ngjallës shprese i ngritjes së flamurit të frontit të së vërtetës dhe i përgatitjes së terrenit për një rend të ri botëror; sepse sa herë që fronti i së vërtetës ka mbështetje te Allahu, qëndrueshmëri dhe vetëflijim, fronti i së pavërtetës, me çfarëdo fuqie e force dhe kushdo e çfarëdo qoftë, nuk do të mund t’i bëjë ballë, dhe tërheqja e disfata janë fundi i tij i sigurt, sepse «اِن‌َّ الباطلَ کانَ زَهوقا» (vërtet, e pavërteta është e destinuar të zhduket) (Kur’ani, El-Isra 17:81).

Falënderimi i takon Allahut, populli i Iranit i ka nxënë mirë mësimet e mëdha nga parimet e Islamit të pastër muhamedan (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe mbi familjen e tij), nga njohuritë e Revolucionit Islamik dhe nga shkolla e udhëheqësve të tij të urtë, Khomeinit të Madh dhe Khameneit dëshmor (Allahu ua lartësoftë pozitën e nderuar), dhe dita-ditës, me përmbushjen e premtimeve hyjnore, besimi i tij në drejtësinë e kësaj rruge është thelluar. Sot, si pasojë e turpit që arrogantët ia shkaktuan vetes, fuqia dhe sundimi në perëndim i Amerikës kanë pësuar një rënie të pakthyeshme në të dyja dimensionet, si në fuqinë e fortë ushtarake ashtu edhe në fuqinë e butë ndërkombëtare, dhe procesi i shembjes së saj është përshpejtuar.

Nëse ka ende nga ata që ushqejnë qoftë edhe pak shpresë në ndryshimin e sjelljes ose në ndërrimet partiake e fraksionale brenda sistemit të sundimit, ose mendojnë se duke i bërë lëshime Amerikës mund ta largojnë atë nga armiqësia ndaj popullit të Iranit, ata gabojnë rëndë. Ky përfytyrim i gabuar është mosmirënjohje ndaj fitoreve të mëdha që populli mysliman i Iranit ka arritur në hijen e mbështetjes te Allahu, të qëndrueshmërisë dhe të përpjekjes në rrugën e Tij. Dëshira e Shejtanit të Madh është dorëzimi i pakushtëzuar i popullit të Iranit, dhe prirja më e vogël për dorëzim ndaj armikut sundues do ta shpërdoronte kapitalin e madh të fituar me bekimin e gjakut të dëshmorëve dhe me vetëflijimin e të gjithë pjesëtarëve të popullit, dhe do ta bënte armikun arrogant edhe më të guximshëm për lakmi më të mëdha dhe për luftëra e paturpësi të mëtejshme.

E vetmja rrugë për të arritur pikën e parandalimit absolut është vazhdimi i strategjisë „Një Iran gjithnjë e më i fortë“ në rrugën e përparimit të gjithanshëm; ndërsa uniteti, bashkimi dhe kohezioni shoqëror janë elementi kryesor i suksesit në këtë rrugë, i cili duhet të sundojë mbi çdo fjalë dhe vepër individuale e shoqërore të popullit dhe të zyrtarëve. Në këtë drejtim, ashtu siç mbështetja e popullit për zyrtarët është e domosdoshme, ka rëndësi edhe vazhdimi dhe rritja e vëmendjes së zyrtarëve ndaj shërbimit të shumëfishuar në frymë xhihadi, ndaj afërsisë së sinqertë me popullin, ndaj sigurimit të jetesës, të mirëqenies dhe të rritjes materiale e shpirtërore të tij, si dhe ndaj ruajtjes së dinjitetit dhe pavarësisë së tij.

Shtresa pararojë për ndërtimin e së ardhmes së ndritur dhe të lavdishme të Iranit të dashur janë të rinjtë, studentët dhe nxënësit tanë, të cilët duhet të përpiqen vazhdimisht për të pushtuar dhe shkatërruar strofkën e errët të „dëshpërimit, mungesës së shpresës dhe të pamundurave“ dhe për të fituar shtëpinë e ndritur të „shpresës dhe ne mundemi“. Kusht i këtij misioni është përgatitja e jashtëzakonshme dhe pajisja me lloj-lloj armësh të dijes, devotshmërisë, aftësisë, moralit, vullnetit dhe përpjekjes së jashtëzakonshme, si dhe „besëlidhja e përbashkët“ për arritjen e qëllimeve të larta.

Shpresohet që, me mirësinë hyjnore dhe me lutjen e Zotërisë sonë (Allahu i Lartësuar e shpejtoftë daljen e tij të nderuar), populli i Iranit ta përjetojë sa më shpejt fitoren, lumturinë dhe përparimin e gjithanshëm, dhe të krijohen kushtet për rënien gjithnjë e më të madhe dhe më të shpejtë të sundimit të Shejtanit të Madh. «اِنّهم یَرونَهُ بعیداً و نَراهُ قریباً.» (Ata e shohin atë të largët, ndërsa Ne e shohim të afërt.) (Kur’ani, El-Mearixh 70:6–7)

Sejid Mojtaba Hosseini Khamenei
13 Aban 1405