# Mesazhi i Nevruzit për vitin 1405, viti i «Ekonomisë së rezistencës nën hijen e unitetit kombëtar dhe sigurisë kombëtare»

- Sejid Mojtaba Hoseini Khamenei
- Publikuar: 20 mars 2026 (2026-03-20)
- URL: https://mojtabakhamenei.world/sq/messages/nowruz-message-start-year-1405/
- Persian original: https://mojtabakhamenei.world/fa/messages/nowruz-message-start-year-1405/

بسم الله الرّحمن الرّحیم
Me emrin e Allahut, të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëplotit

یا مقلب القلوب والابصار یا مدبّر اللیل و النهار یا محوِّل الحول و الاحوال، حَوِّل حالَنا الی احسن الحال.
O Ti që i kthen zemrat dhe shikimet, o Ti që i drejton natën dhe ditën, o Ti që i ndryshon vitet dhe gjendjet, ktheje gjendjen tonë në gjendjen më të mirë!

Këtë vit, pranvera e shpirtërores dhe pranvera e natyrës, pra Fitër Bajrami i bekuar dhe festa e lashtë e Nevruzit, përkuan me njëra-tjetrën. Për këto dy festa, fetare dhe kombëtare, uroj secilin pjesëtar të kombit dhe, në veçanti për Fitër Bajramin e bekuar, uroj të gjithë myslimanët e botës. Gjithashtu është e nevojshme që, me rastin e fitoreve të shquara të luftëtarëve të Islamit, t’i uroj të gjithë dhe t’u shpreh ngushëllimet dhe dhembshurinë time të gjitha familjeve dhe të afërmve të dëshmorëve të lartë të luftës së dytë të imponuar, të grushtit të shtetit të muajit Dej, të luftës së tretë të imponuar, dëshmorëve të sigurisë dhe të rojës kufitare, si dhe ushtarëve të panjohur dëshmorë.

Me rastin e ardhjes së vitit diellor 1405, kam disa fjalë që po i parashtroj më poshtë.

Së pari, do të bëj një vështrim të shkurtër mbi disa nga ngjarjet e rëndësishme të vitit të kaluar. Vitin e kaluar, populli ynë i dashur përjetoi tri luftëra ushtarake dhe sigurie. Lufta e parë ishte lufta e muajit Khordad, kur armiku sionist, me ndihmën e veçantë të Amerikës dhe në mes të negociatave, me një sulm të poshtër, vrau si dëshmorë disa nga komandantët më të mirë dhe shkencëtarët e shquar të vendit, dhe më pas rreth 1000 bashkatdhetarë tanë. Për shkak të një gabimi të rëndë llogaritjeje, armiku mendonte se pas një ose dy ditësh do të ishte vetë populli ai që do ta përmbyste sistemin islam. Por me vigjilencën tuaj, o popull, me trimërinë e pashembullt të luftëtarëve të Islamit dhe me sakrifica të shumta, shumë shpejt u shfaqën tek ai shenjat e dëshpërimit dhe të mjerimit, dhe me kërkimin e ndërmjetësve dhe me pranimin e ndërprerjes së armiqësive, në njëfarë mënyre e shpëtoi veten nga buza e greminës.

Lufta e dytë ishte grushti i shtetit i muajit Dej, kur Amerika dhe regjimi sionist, duke kujtuar se populli i Iranit, për shkak të vështirësive ekonomike të imponuara, do ta zbatonte synimin e armikut, me anë të mercenarëve të tyre shkaktuan tragjedi të panumërta, vranë si dëshmorë më shumë bashkatdhetarë tanë të dashur se në luftën e mëparshme dhe shkaktuan dëme të mëdha.

Lufta e tretë është lufta në mes të së cilës ndodhemi tani. Në ditën e parë të saj, me sy të përlotur dhe me zemra të pikëlluara e të thyera, përcollëm babain e dhembshur të ummetit, Udhëheqësin tonë të madhërishëm, Allahu e lartësoftë pozitën e tij të nderuar, ndërsa ai nxitonte me mall të madh, në krye të një karvani dëshmorësh, në një udhëtim qiellor drejt vendit që i ishte caktuar nën hijen e mëshirës hyjnore, në afërsi të dritave të pastra dhe në radhët e të sinqertëve dhe të dëshmorëve. Gjithashtu, që nga ajo ditë e në vazhdim, me keqardhje të madhe përcollëm gradualisht dëshmorët e tjerë të kësaj lufte, ndër ta fëmijët e shkollës Shajareh Tayyebeh në Minab, yjet trima dhe të shtypur të shkatërruesit Dena, komandantët dhe luftëtarët dëshmorë të Gardës Revolucionare, të Ushtrisë, të Forcave të Rendit (FARAJA) dhe të Basixhit, ushtarët e panjohur, rojet trima të kufirit dhe pjesëtarë të tjerë të kombit, të vegjël e të rritur, të cilët kaluan para nesh në një karvan prej drite. Kjo luftë u ndërmor pasi armiku humbi shpresën te një lëvizje e dukshme popullore në favor të tij, dhe me iluzionin se, nëse do të vriste kreun e sistemit dhe një numër figurash me ndikim ushtarak, do të ngjallte frikë e dëshpërim te ju, populli ynë i dashur, do t’ju shtynte të braktisnit fushën dhe në këtë mënyrë do ta realizonte ëndrrën e sundimit mbi Iranin dhe më pas të copëtimit të tij. Por ju, në këtë muaj të bekuar, e bashkuat agjërimin me xhihadin dhe ngritët një vijë mbrojtëse të gjerë sa gjithë vendi dhe istikame të fortifikuara aq sa sheshet, lagjet dhe xhamitë e tij, dhe kështu i dhatë një goditje që e hutoi, aq sa ai filloi të thoshte fjalë kontradiktore dhe marrëzi të shumta, të cilat janë shenjë e mungesës së kthjelltësisë dhe e dobësisë në perceptim.

Ju më parë, më 22 Dej, e shtypët grushtin e shtetit, më 22 Bahman treguat edhe një herë kundërshtimin tuaj ndaj arrogancës globale dhe palodhshmërinë tuaj, dhe më 22 Esfand, që përkoi me Ditën e Kudsit, duke i dhënë këtë goditje, i bëtë të kuptojë se ai nuk ka të bëjë vetëm me raketa, dronë, silurë dhe çështje ushtarake; vija e parë e frontit të Iranit është shumë më e madhe se mendësia e tij e ulët dhe e vogël. Është e udhës që pikërisht këtu të falënderoj çdo pjesëtar të popullit të dashur për krijimin e këtij epopeje të madhe, si dhe Presidentin trim, të sinqertë e popullor dhe zyrtarët e tjerë që ishin të pranishëm në këto ceremoni mes popullit, pa shtirje dhe pa formalitete. Kjo lloj sjelljeje dhe shfaqja e saj mund të jetë në vetvete diçka shumë e lavdërueshme, që e forcon gjithnjë e më shumë kohezionin midis kombit dhe qeverisësve. Aktualisht, si rezultat i unitetit të jashtëzakonshëm që është krijuar midis jush, bashkatdhetarë, me gjithë dallimet e prejardhjes fetare, intelektuale, kulturore dhe politike, në radhët e armikut ka ndodhur një thyerje. Këtë duhet ta konsiderojmë një mirësi të veçantë nga ana e Zotit të Vërtetë, i Madhëruar dhe i Lartësuar qoftë, dhe duhet ta falënderojmë shumë për të, me gjuhë, me zemër dhe në praktikë. Një nga ligjet e pashkelshme është se sa herë që një mirësi falënderohet, në përpjesëtim me masën e falënderimit, rrënja e saj forcohet ose ngrihet më lart dhe mbi personin mirënjohës zbresin më shumë dhunti. Ajo që tani nevojitet për falënderimin praktik është që këtë mirësi të madhe ta konsiderojmë thjesht një mëshirë nga ana e Zotit të Vërtetë, i Madhëruar dhe i Lartësuar qoftë, dhe ta shfrytëzojmë mirë sa më shumë që të jetë e mundur. Kështu, ky kohezion me siguri do të bëhet më i madh dhe më i çeliktë, ndërsa armiqtë tuaj do të bëhen më të poshtëruar dhe më të dobët. Ky ishte një vështrim mbi disa nga ngjarjet e rëndësishme të vitit 1404.

Por tani që ndodhemi në prag të vitit 1405, përballemi me disa gjëra. Njëra prej tyre është se po i japim lamtumirën përgjithmonë mysafirit tonë të dashur, muajit të bekuar të Ramazanit të vitit 1447: muaji në Natën e Kadrit të të cilit zemrat tuaja u drejtuan nga bota e lartë, ju iu lutët Zotit të Mëshirshëm dhe Ai e drejtoi vështrimin e Tij të mëshirës nga ju. Ju i kërkuat Zotërisë tonë, Allahu e shpejtoftë daljen e tij të nderuar, dhe Zotit të tij, triumf, fitore, mirëqenie dhe lloj-lloj mirësish, dhe pa dyshim, duke pasur parasysh kujdesin që ka pasur gjithmonë ndaj këtij sistemi dhe këtij kombi, në dashtë Allahu, do të merrni ose pikërisht atë që kërkuat me zemër ose diçka më të mirë. Njëkohësisht me këtë lamtumirë, e cila sa më e madhe të jetë njohja e njerëzve, aq më e hidhur dhe më e trishtë është, po e shtrëngojmë në përqafimin tonë të ngrohtë hënën e re të lumtur dhe të bekuar të Shevalit të nderuar dhe, me frikë e shpresë, presim dhuratën e festës nga Zoti i Vërtetë, i Bekuar dhe i Lartësuar qoftë. Shpresoj që, pas atyre pranive tuaja të përgjegjshme ditë e natë, o komb i dashur, dhe pas krijimit të epopesë së Ditës së Kudsit, Zoti i Lartësuar të mos sillet me ne ndryshe veçse me bujarinë, butësinë, faljen dhe mirësinë e Tij gjithëpërfshirëse, me të cilat ne dhe ju jemi mësuar; dhe veçanërisht shpresojmë që së shpejti, me lajmin e mirë të çeljes së plotë në çështjen e daljes së përgjithshme të Zotërisë tonë, Velijullahu el-A’dham (Mëkëmbësi më i Madh i Allahut), ta mbushë zemrën e bekuar të tij me gëzim, prej së cilës do të zbresin mbi banorët e botës lloj-lloj bekimesh, me mirësinë dhe bujarinë e Tij.

Një tjetër gjë me të cilën përballemi është rasti i rëndësishëm i festës së lashtë të Nevruzit, një festë që sjell me vete një dhuratë të natyrës, të përtëritjes, freskisë dhe jetës, dhe që ka një përputhje të plotë me gëzimin dhe hareun.

Nga ana tjetër, për popullin në përgjithësi ky është viti i parë që Udhëheqësi ynë dëshmor dhe dëshmorët e tjerë të lartë nuk janë mes nesh. Në veçanti, zemrat e familjeve dhe të të afërmve të dëshmorëve janë të plagosura nga humbja e të dashurve të tyre. Megjithatë, nga ana ime, si një qytetar i thjeshtë që ka disa dëshmorë në rrethin e tij të afërt, mendoj se, ndonëse ne jemi veshur me rroba zie dhe zemrat tona janë fole e hidhërimit dhe trishtimit për të gjithë dëshmorët, do të gëzohemi shumë që në këto ditë nuset dhe dhëndurët tanë të rinj të fillojnë jetën e tyre të përbashkët, dhe në dashtë Allahu, lutja e Udhëheqësit tonë dëshmor dhe e dëshmorëve të tjerë fisnikë të kësaj lufte t’i shoqërojë këta të dashur në rrugën e tyre. Rekomandoj që populli në përgjithësi t’i bëjë vizitat e zakonshme të këtyre ditëve, natyrisht duke ruajtur respektin ndaj familjeve të dëshmorëve dhe duke pasur parasysh gjendjen e tyre; dhe ndoshta banorët e çdo lagjeje, nëse arrihet koordinimi i nevojshëm dhe është e mundur, t’i nisin vizitat e tyre të Vitit të Ri duke nderuar dëshmorët e po asaj lagjeje. Natyrisht, periudha që qeveria e nderuar ka caktuar për fatkeqësinë e martirizimit të Udhëheqësit tonë të dashur mbetet në fuqi, dhe respektimi e ruajtja e saj konsiderohet një aspekt i madhështisë së këtij sistemi dhe të këtij vendi.

Pas këtyre fjalëve, ka edhe disa parashtrime të tjera të shkurtra.

Së pari, duhet të falënderoj në mënyrë të veçantë ata që këto ditë, krahas pranisë në sheshe, lagje dhe xhami, me përpjekje të dyfishuar po e bëjnë më të dukshëm rolin e tyre shoqëror; ndër ta disa njësi prodhuese, si shtetërore ashtu edhe private, disa zanate shërbimesh dhe veçanërisht personat që u ofrojnë njerëzve falas lloj-lloj shërbimesh të dobishme, pa qenë se këtë ua kërkon puna e tyre, dhe falënderimi i takon Allahut, të tillë ka me bollëk.

Së dyti, një nga rrugët e armikut është operacioni i tij mediatik, i cili këto ditë, në mënyrë të veçantë, duke shënjestruar mendjen dhe psikikën e disa pjesëtarëve të popullit, synon të cenojë unitetin kombëtar dhe, si pasojë, sigurinë kombëtare. Ne duhet të jemi vigjilentë që ky synim i keq të mos realizohet për shkak të neglizhencës dhe me duart tona. Prandaj, rekomandimi im për mediat e brendshme të vendit tonë, me gjithë dallimet intelektuale, politike dhe kulturore që mund të kenë, është që të përmbahen seriozisht nga trajtimi i pikave të dobëta. Në të kundërt, ekziston mundësia që armiku të arrijë qëllimin e tij.

Së treti, një dritare shprese e armikut është shfrytëzimi i dobësive ekonomike dhe menaxheriale që janë formuar që prej kohësh. Udhëheqësi ynë dëshmor, Allahu e lartësoftë pozitën e tij, në vite të ndryshme e kishte drejtuar boshtin kryesor dhe sloganin e vitit nga çështja e ekonomisë. Sipas mendimit të mangët të këtij të përvuajturi, sigurimi i jetesës së njerëzve, përmirësimi i infrastrukturës jetësore dhe të mirëqenies dhe krijimi i pasurisë për popullin në përgjithësi duhet të konsiderohen pikë qendrore dhe një lloj mbrojtjeje, madje përparim i dukshëm, përballë luftës ekonomike që ka nisur armiku. Një nga suksesët që më janë dhënë ka qenë mundësia për të dëgjuar fjalët e popullit të dashur nga shtresa të ndryshme shoqërore. Ndër të tjera, për një periudhë kohe, me një pamje të panjohur, udhëtoja bashkë me ju nëpër rrugët e Teheranit me një taksi që ishte siguruar me kërkesën time dhe dëgjoja fjalët tuaja, dhe këtë lloj kampionimi e konsideroja më të mirë se shumë sondazhe. Në shumë raste, përshtypja ime përputhej me fjalët tuaja, të cilat zakonisht shpreheshin në formën e kritikave të ndryshme në lidhje me aspektet ekonomike dhe menaxheriale. Gjatë kësaj kohe mësova shumë gjëra prej jush dhe vazhdoj të kërkoj mësime të reja. Ndër të tjera, pikërisht këto ditë, para dhe pas 19 Ramazanit të bekuar, mësova përsëri disa gjëra nga persona të ndryshëm prej jush që ishit të pranishëm në sheshe. Shpresoj të mos privohem nga kjo mirësi. Si rezultat i këtyre mësimeve, dëgjimeve dhe studimeve të tjera, është bërë një përpjekje për të hartuar një recetë kuruese efektive dhe të shqyrtuar nga ekspertët, sa më gjithëpërfshirëse që të jetë e mundur, e cila, falënderimi i takon Allahut, është realizuar në një masë të pranueshme dhe së shpejti do të jetë gati për t’u zbatuar nga zyrtarët me vendosmëri të lartë, me bashkëpunimin e të gjithë pjesëtarëve të kombit, në dashtë Allahu i Lartësuar. Dhe në fund të kësaj pjese, duke ndjekur shembullin e Udhëheqësit të madhërishëm dëshmor, shpall sloganin e këtij viti: «Ekonomia e rezistencës nën hijen e unitetit kombëtar dhe sigurisë kombëtare».

Së katërti dhe së fundi, ajo që kam përmendur në deklaratën e parë lidhur me qëndrimin dhe politikën e sistemit për marrëdhëniet me vendet fqinje është një çështje serioze dhe e vërtetë. Përtej elementit të fqinjësisë, ne njohim edhe elemente të tjera shpirtërore, në krye të të cilave qëndron përkushtimi i përbashkët ndaj fesë së qartë të Islamit, si dhe ekzistenca e varreve të nderuara dhe e vendeve të shenjta në disa prej tyre, prania e shumë iranianëve si banorë dhe punëtorë në disa të tjera, si dhe përkatësia etnike e përbashkët, gjuha e përbashkët ose interesat strategjike të përbashkëta, sidomos përballë frontit të arrogancës, në disa të tjera; secili prej tyre, më vete, mund të forcojë marrëdhëniet e mira. Ndër të tjera, fqinjët tanë lindorë i konsiderojmë shumë të afërt me ne. Unë e dija prej kohësh se Pakistani është një vend që ishte objekt i dashurisë së veçantë të Udhëheqësit tonë dëshmor, shembull i së cilës u shfaq në zërin e tij të mbytur nga emocioni gjatë hutbeve të namazit, për shkak të përmbytjes shkatërruese që kërcënonte jetën e bashkëfetarëve tanë atje. Edhe unë, për arsye të ndryshme, gjithmonë kam menduar kështu dhe nuk jam përmbajtur nga shprehja e këtij mendimi në takime të ndryshme. Pikërisht këtu dua të kërkoj që dy vendet tona vëllazërore, Afganistani dhe Pakistani, qoftë edhe vetëm për hir të kënaqësisë së Allahut dhe për të mos e përçarë bashkësinë e myslimanëve, të vendosin marrëdhënie më të mira me njëri-tjetrin, dhe unë, nga ana ime, jam gati të ndërmarr hapat e nevojshëm.

Gjithashtu theksoj se sulmet që janë kryer kundër disa vendeve në Turqi dhe në Oman, të cilat të dyja kanë marrëdhënie të mira me ne, në asnjë mënyrë nuk janë kryer nga forcat e armatosura të Republikës Islamike dhe forcat e tjera të Frontit të Rezistencës. Kjo është një dredhi që armiku sionist e përdor me taktikën e flamurit të rremë për të krijuar përçarje midis Republikës Islamike dhe fqinjëve të saj, dhe mund të ndodhë edhe në disa vende të tjera. Pjesën tjetër të çështjeve që lidhen me këtë temë i kam përmendur më parë.

Shpresoj që, me lutjen e Zotërisë tonë, Allahu e shpejtoftë daljen e tij, dhe me kujdesin e Zotit të Lartësuar, të kemi përpara një vit të mirë, plot fitore dhe lloj-lloj çeljesh materiale e shpirtërore për kombin tonë, për të gjithë fqinjët dhe kombet myslimane, e veçanërisht për pjesëtarët e Frontit të Rezistencës, dhe një vit jo të tillë për armiqtë e Islamit dhe të njerëzimit. وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ وَنُمَكِّنَ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ وَنُرِيَ فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا مِنْهُمْ مَا كَانُوا يَحْذَرُونَ (E Ne dëshirojmë t’u japim mirësi atyre që janë të shtypur në tokë, t’i bëjmë ata prijës dhe t’i bëjmë trashëgimtarë, dhe t’u japim pushtet atyre në tokë, e t’ua bëjmë Faraonit, Hamanit dhe ushtrive të tyre të shohin prej tyre atë nga e cila frikësoheshin. Kur’an, El-Kasas 28:5–6). صدق‌ الله العلی العظیم و صدق رسوله الکریم و نَحنُ عَلی ذلکَ مِنَ الشّاهدین (Allahu i Lartë dhe i Madhërishëm ka thënë të vërtetën, i Dërguari i Tij fisnik ka thënë të vërtetën, dhe ne jemi dëshmitarë për këtë).

و السلام علیکم و رحمةالله و برکاته
Paqja, mëshira dhe bekimet e Allahut qofshin mbi ju.
Sejid Mojtaba Hosseini Khamenei
29 Esfand 1404