# Паём ба муносибати чилумин рӯзи шаҳодати Пешвои бузургвори Инқилоб ва масъалаҳои муҳими марбут ба ҷанги таҳмилии сеюм

- Сайид Муҷтабо Ҳусайнии Хоманаӣ
- Санаи нашр: 9 апрели соли 2026 (2026-04-09)
- URL: https://mojtabakhamenei.world/tg/messages/message-fortieth-day-former-leader-death-third-imposed-war/
- Persian original: https://mojtabakhamenei.world/fa/messages/message-fortieth-day-former-leader-death-third-imposed-war/

بسم الله الرّحمن الرّحیم
Ба номи Худованди бахшандаи меҳрубон

اِنّا فَتَحْنا لَکَ فَتْحاً مُبیناً لِیَغْفِرَ لَکَ اللهُ ما تَقَدَّمَ مِن ذَنبِکَ وَ ما تَأَخَّرَ وَ یُتِمَّ نِعْمَتَهُ عَلَیْکَ وَ یَهْدِیَکَ صِراطاً مُستقیماً وَ یَنصُرَکَ اللهُ نَصْراً عَزیزاً.
Ҳароина Мо барои ту пирӯзии ошкоре фароҳам овардем, то Худо гуноҳони гузашта ва ояндаи туро биёмурзад ва неъмати Хешро бар ту тамом гардонад ва туро ба роҳи рост ҳидоят кунад ва Худо туро ба ёрии пирӯзмандона ва иззатбахш ёрӣ диҳад. (Қуръон, Фатҳ 48:1–3)

Чил рӯз аз яке аз бузургтарин ҷиноятҳои душманони Ислом ва Эрон ва аз яке аз вазнинтарин доғҳои умумӣ дар таърихи ин миллат мегузарад; доғи шаҳодати ҷонгудози Раҳбари бузургвори Инқилоби исломӣ, падари миллати Эрон ва пешвои уммати исломӣ ва роҳбари ҳақталабон дар асри ҳозир, сарвари шаҳидони Эрон ва ҷабҳаи муқовимат, Хоманаии Кабир қаддасаллоҳу нафсаҳуз-закийя (Худо рӯҳи покашро муқаддас гардонад).

Чил рӯз аст, ки рӯҳи баланди раҳбари шаҳидамон дар ҷавори қурби илоҳӣ меҳмони зиёфати авлиё ва сиддиқину шаҳидон гардидааст ва ҳамзамон ё дар пайи он, шумори зиёде аз ёрон, фармондеҳон ва размандагони Ислом ва ҳамватанони мазлум, аз навзодони чандрӯза то куҳансолон, низ ба ин файзи азим ноил омадаанд.

Чил шабу рӯз аст, ки Худованди мутаъол пешвои ин умматро ба мийқоти Хеш фаро хондааст; аммо ин бор, бархилофи он чи дар замони Калимуллоҳ (Ҳазрати Мӯсо алайҳис-салом) рух дод, ёрони раҳбари шаҳид ва уммати ӯ барои барпо доштани ҳақ ва муқобала бо ботил бархостанд ва чун кӯҳҳои устувор дар баробари Сомирӣ ва гӯсолааш истодагӣ карданд ва ҳамчун гудозаҳои оташин бар сари таҷовузкорон ва фиръавниён фуруд омаданд.

Чил шабонарӯз аст, ки мустакбирони ҷаҳон ниқобҳои фиребанда ва дурӯғинро аз рух бардошта, чеҳраи кароҳатбор ва шайтонии қатлу зулм, таҷовузу дурӯғ, фиръавнмаобӣ ва кӯдаккушӣ, истибдоду фасодро ба намоиш гузоштаанд.

Аммо дар муқобил, чил рӯзу шаб аст, ки фарзандони ғаюри Хумайнии Кабир ва Хоманаии азизи шаҳид ва пайравони Исломи ноби Муҳаммадӣ (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) бо кӯшиш ва шуҷоате мисолзаданӣ дар майдонҳо, хиёбонҳо ва сангарҳои набард ҳузур доранд ва бо вуҷуди осебҳо ва хисоратҳои ҳуҷуми ваҳшиёнаи душман, ҷанги таҳмилии сеюмро ба саҳнаи ҳамосаи Дифои муқаддаси сеюм табдил додаанд. Миллати огоҳ ва ҳушёри Эрон, гарчи нишон дод, ки дар ғами бузурги фироқи пешвои шаҳидаш доғдор аст, вале бо пайравӣ аз меросдорони бевоситаи Ошӯрои Ҳусайнӣ, аз ин доғ ҳамоса ва аз марсия раҷаз сохт. Ва ҳамаи инҳо душмани то дандон мусаллаҳро ба ҳайрат ва дармондагӣ андохта ва озодагони ҷаҳонро ба таҳсин водоштааст. Ин бор ҷаҳолат ва нодонии мустакбирон боис шуд, ки Исфанди 1404 оғози фасли наве аз қудратёбӣ ва баромадани номи Эрон ва Инқилоби исломӣ гардад ва парчами Эрони исломӣ на танҳо дар ҷуғрофияи хокии кишварамон, балки дар умқи дилҳои ҳақҷӯёни ҷаҳон барафрошта шавад.

Ин муносибат фурсати хубест, то ба таври мухтасар Раҳбари бузургвор муаррифӣ гардад. Сухан аз марде аст, ки он қадар ки машҳур буд, шинохта нашуд. Ҳама медонанд, ки пешвои шаҳиди мо фақеҳи замоншинос ва басир, муҷоҳиди хастагинопазир ва чун кӯҳ устувору матин, олими омил ва раббонӣ, аҳли зикру таҳаҷҷуд ва тазарруъ ба даргоҳи Парвардигор ва тавассул ба зотҳои муқаддаси маъсумин (салавотуллоҳи ва саломуҳу алайҳим аҷмаъин) буданд ва аз умқи ҷон ба ваъдаҳои илоҳӣ имон доштанд. Аз дигар хусусиятҳои эшон эрондӯстӣ ва талоши пайваста барои истиқлоли ҳар чи бештари Эрони азиз буд, ки дар канори он бар ваҳдати калима ва инсиҷоми миллӣ таъкид доштанд. Эшон умреро дар талош барои барпоии низоми исломӣ ва қавому бақои он сипарӣ карданд ва дар айни ҳол, Ҷумҳурии исломӣ бидуни мардум аз назари эшон бемаъно менамуд. Дар айни иқтидору салобат, аз зарофат дар андеша ва нигариш ба умур баҳраи фаровон доштанд. Ба зарфиятҳои кишвар, хусусан ҷавонон, таваҷҷуҳи вижа зоҳир мекарданд. Ба илму фановарӣ ва пешрафт дар сояи он аҳамият медоданд. Барои хонаводаҳои муаззами шаҳидон, ҷонбозон ва исоргарони азиз арҷи хосе қоил буданд. Дар ҷиҳатҳои мухталиф таҷрибаҳои гаронбаҳо ва анбӯҳе, баъзан бо собиқаи чанд даҳсола, доштанд ва хусусиятҳои мутааддиди дигаре, ки феҳристи тӯлониро дар бар мегирад. Ин рӯзҳо дар бархе аз расонаҳо такроран аз ҳунар, ҳунаршиносӣ ва ҳунарпарварии эшон сухан меравад. Ин унсур, дар айни ҳол ки ба танҳоӣ метавонад арзиши зиёде барои шахсияти як нафар эҷод кунад ва бешак дар раҳбари азизамон ба маънои воқеӣ ва дар ҳадди олӣ вуҷуд дошт, дар муқоиса бо дигар унсурҳои вуҷудӣ ва имтиёзоти эшон кӯчак ба назар мерасад. Банда шахсан аз эшон ҳунарҳои мутааддидеро сароғ дорам: як ҳунари бузурги эшон, ки камтар мавриди таваҷҷуҳ қарор мегирад, ҳунари тарбият ва парвариши ҷомеа аз тариқи сохтани афкор, рӯҳиёт ва авотифи тӯдаҳои азими мардум ва гурӯҳҳои иҷтимоӣ буд.

Ҳунари дигари эшон ниҳодсозиҳои ҳадафмандона буд, ки бахусус дар солҳои ибтидоии давраи заъомат ва раҳбарии худ, бо назар ба уфуқҳои дурдаст, ба он иқдом карданд.

Ҳунари дигари эшон иқдом ба тақвияти сохтори низомии кишвар буд, ки миллати Эрон дар ду ҷанги таҳмилии ахир аз осори мусбати он огоҳ ва баҳраманд шуд. Ҳамчунин қудрати ибдоъ ва ибтикор дар абъоди мухталиф, аз ҷумла илмӣ, роҳбурдӣ ва сиёсатгузорӣ, аз дигар ҳунарҳои эшон буд, ки шаммае аз он дар таҳияи сиёсатҳои кулли низом инъикос ёфтааст. Ва низ қудрати халқи маонӣ аз тариқи сохтани саривақтии вожаҳо ва таркибҳои бадеъ, ки ҳар як анбӯҳе аз маъноҳоро халқ ва ҳамл мекард ва аз он гуфтумони умумӣ ба вуҷуд меомад. Ва аз ҷумла, ҳунаре, ки дар асари сайқал хӯрдани рӯҳи баланди эшон дар сахтиҳо, имтиҳонҳо ва ибтилоот ва ба хотири сабру истиқомат дар роҳи ҳақ ҳосил шуда буд, ҳунари пешбинии ҳаводиси дурдаст буд, ки اَلمُؤمِنُ یَنْظُرُ بِنورِ الله (мӯъмин бо нури Худо менигарад). Ва ҳунарҳои дигаре, ки шумориши онҳо дар ин мухтасар мумкин нест.

Ҳамаи ин ҳунарҳо ва бартариҳо сарчашмае ҷуз иноятҳои хоссаи илоҳӣ ва таваҷҷуҳи хоси сарвари мо (Ҳазрати Маҳдӣ) ва падарони покаш (салавотуллоҳи алайҳим аҷмаъин) надошт. Шояд битавон он чиро, ки ин иноятҳо ва таваҷҷуҳҳоро ба сӯи он бузургвор ҷалб кард, дар талош ва муҷоҳидати бевақфа ва холисонаи ӯ дар роҳи эълои калимаи ҳақ хулоса кард. Аммо ба таври вижа, ғайр аз сахтиҳои мубориза бо дастгоҳи хоини ҳукумати Паҳлавӣ, эшон аз як фурсати хоси дигар дар масири анҷоми вазифа баҳраи зиёде бурданд, ки умуми мардум маъмулан аз он иттилоъ надоранд. Чунин тақдир шуда буд, ки сайиди ҷавони шадидан ҷӯёи илм ва албатта толиби амал, дар вақте ки падари бузургвораш дар маърази нобиноӣ қарор дошт, пас аз солҳо зону задан дар маҳзари устодони олимақом, ҳамаи заминаҳои зоҳирии пешрафти илмӣ ва ояндасоз дар Қумро раҳо карда, бо эътимод ба фазли илоҳӣ худро вақфи падар намояд. Тафаззули илоҳӣ дар пайи ин исор чунин зоҳир шуд, ки ногаҳон Сайид Алии Хоманаӣ дар синни қабл аз сисолагӣ монанди хуршеде аз Хуросон сар бароварду ба зудӣ яке аз аркони фикрӣ ва мубориза ба шумор рафт ва ҳамзамон дар улуми мутадовил низ пешрафтҳои қобили мулоҳиза намуд; ба тавре ки дар солҳои даҳаи панҷоҳ (ҳиҷрии шамсӣ) дастгоҳи САВАК ӯро «Хумайнии Хуросон» хонда буд. Бояд бар ин нукта таъкид кунам, ки ин раванди тараққии ботинӣ ва зоҳирии он бузургвор дар марҳилаҳои баъдӣ низ идома ёфт. Акнун дар мақоми дарсомӯзӣ аз рафтори бузургон ва бахусус чунин шахсияте, хеле бамаврид аст, ки ин хусусияти хайрхоҳии холисона барои якдигар ва мувосотро равияи худ созем, ки ин вижагӣ ва тавъам бо он назар ба раҳмати фарохи илоҳӣ доштан, фарқи муҳим миёни касест, ки зери парчами ҳақ истода ва касоне, ки гирди парчами ботил ҳалқа задаанд. Бешак пайгирии чунин равияе кушояндаи дарҳои осмон ва фурудоварандаи анвоъи имдодҳои илоҳӣ ва ғайбӣ хоҳад буд; аз нузули борони раҳмат гирифта то ғалаба бар душман ва ҳатто пешрафтҳои илмӣ ва фановарӣ.

Дар ин айём такроран шунида мешавад, ки гурӯҳҳои мухталифи мардуми азиз ба ҳақ ва бо ҳасрат аз он ягонаи даврон ёд мекунанд ва андак-андак ҷанбаҳои бештаре аз гавҳари тобноки шахсияти волои эшон зоҳир мегардад. Ҳамчунин пайравӣ аз амалҳои хосе аз он ҷаноб андак-андак фарогир мешавад; аз ҷумла мардуми азизамон аз мушти гиреҳкардаи он ҷаноб дар ҳини шаҳодат дарсҳо омӯхтанд ва акнун ҳамин мушти гиреҳкарда барои бархе навъе рамзи муштараки ақида гардидааст. Ҳамин тавр бори дигар собит мешавад, ки таъсири шаҳид бештар аз шахси зинда аст ва садои расои ӯ дар даъват ба тавҳид, ҳақталабӣ ва мубориза бо зулму табоҳӣ пуртанинтар ва паёмаш нофизтар аз давраи ҳаёти ӯ будааст ва ҳамчунин орзуи қалбии ин шаҳиди азимулқадр, ки саодати ин миллат ва дигар миллатҳои мусулмон буд, бештар аз пеш ба воқеият наздик шудааст.

Бародарон ва хоҳарони ҳамватан! Имрӯз ва то ин нуқта аз ҳамосаи Дифои муқаддаси сеюм, бо ҷуръат метавон гуфт, ки шумо, миллати қаҳрамони Эрон, пирӯзи қатъии ин майдон будаед.

Имрӯз тулӯъи баромадани Ҷумҳурии исломӣ ҳамчун як қудрати бузург ва қарор гирифтани истикбор дар сарошебии заъф дар пеши чашми ҳамагон ошкор шудааст. Ин бешак неъмати илоҳист, ки аз баракати хуни раҳбари шаҳидамон ва дигар шаҳидони гулгункафан ва ҳамватанони мазлум ва гулҳои парпаршудаи мактаби «Шаҷараи таййиба»-и Минаб, ва дар пайи тавассулот ва тазарруъоти афроди миллат ба даргоҳи Парвардигор ва ҳузури муҷоҳидонаи эшон дар майдонҳо, маҳаллаҳо ва масҷидҳо, ва ба хотири ҷонфишониҳои бедареғ, беминнат ва холисонаи размандагони ҷонбаркафи Ислом дар Сипоҳ, Артиш, ФАРОҶО (Фармондеҳии интизомӣ), сарбозони гумном ва марздорон ба миллати Эрон арзонӣ шудааст. Ин неъмат низ мисли ҳар неъмати дигар бояд мавриди шукр қарор гирад, то бақо ва рушд дошта бошад, ки لَئن شَکَرتُم لَأزیدَنَّکُم (агар шукр кунед, ҳатман бар шумо меафзоям). Шукри амалии ин неъмат талоши бевақфа барои расидан ба Эрони қавӣ аст.

Он чи дар марҳилаи кунунӣ барои ноил шудан ба ин шиор ва ҳадафи роҳбурдии раҳбари шаҳид зарурӣ менамояд, идомаи ҳузури мардуми азизамон ҳамонанди чил рӯзест, ки пушти сар гузоштанд. Ин ҳузур рукни муҳими манзалатест, ки акнун Эрони муқтадир дар он қарор гирифтааст.

Бинобар ин, набояд бо эълони тасмим бар музокирот бо душман тасаввур шавад, ки ҳузур дар хиёбонҳо лозим нест. Балки агар фарзан зарурати даврони хомӯшии саҳнаи набарди низомӣ фаро расида бошад, вазифаи афроди мардуме, ки имкони ҳузур дар майдонҳо, маҳаллаҳо ва масҷидҳоро доранд, вазнинтар аз пеш ба назар мерасад. Бешак фарёдҳои шумо дар майдонҳо дар натиҷаи музокирот таъсиргузор аст; ҳамчунон ки шумори ҳайратангез ва рӯ ба афзоиши милюнии пӯиши «Ҷонфидо барои Эрон» низ аз унсурҳои таъсиргузор дар ин арса аст. Ба изни Худованди табораку ва таъоло, дар асари ин нақшофариниҳо ва идомаи онҳо, чашмандозе, ки пеши рӯи миллати Эрон қарор дорад, зуҳури давроне бошукӯҳ, дурахшон ва саршор аз иззату сарбаландӣ ва ғаноро барояшон навид медиҳад. Раҳбари шаҳиди мо вақте ки масъулияти раҳбариро бар ӯҳда гирифтанд, низоми Ҷумҳурии исломӣ чун ниҳоле буд, ки захмҳои мутааддиде аз душманони Ислом ва Эрон бар он фуруд омада буд ва албатта ҳамаро ба хубӣ таҳаммул карда буд. Аммо вақте ки баъд аз наздик ба 37 сол курсии заъомати умматро тарк намуданд, шаҷараи таййибаеро, ки решааш мустаҳкам ва шохубаргаш бар бахшҳои муҳими минтақа ва ҷаҳон сояафкан шудааст, аз худ ба ҷо гузоштанд. Равиши дастёбӣ ба «Эрони ҳар чи қавитар» аз масири ваҳдат миёни қишрҳои мухталифи ҷомеа мегузарад, ки такроран мавриди таъкиди эшон буд. Шаммаи қобили таваҷҷуҳе аз ин ваҳдат дар ин чил рӯз таҳаққуқ ёфт: дилҳои мардум ба ҳам наздик шуд, яхҳои миёни қишрҳои мухталиф бо гароишҳои мутафовит ба об шудан шурӯъ кард, ҳамагон зери парчами ватан ҷамъ шуданд ва рӯз ба рӯз ба шумор ва кайфияти ин ҷамъ афзуда мешавад. Бисёре аз касоне, ки ҳанӯз ба чунин ҳузуре даст наёфтаанд, қалбан ҳамроҳ ва ҳамсухан бо ҷамъиятҳои ҳозир дар майдонҳо ҳастанд.

Ин рӯзҳо бисёриҳо нигоҳи тамаддуниро бо чашм дӯхтан ба уфуқҳои дурдаст таҷриба мекунанд ва барои худ тасвире на мавҳум, балки такягоҳ ба воқеиятҳои ҳолу оянда халқ мекунанд. Ин хусусиятест, ки то андаке пеш аз ин дар шумори андаке, ки раҳбари шаҳид дар раъси онҳо қарор доштанд, дида мешуд. Ҳамин тавр аст, ки ҳар нозире рушди сареъ ва мӯъҷизасои ин миллатро дарк мекунад ва бесабаб нест, ки дар ин рӯзҳо ҳакими номдори даврон ва фақеҳи олиқадр он гоҳ ки бо шумо аз ин шаън сухан мефармояд, борҳо буғзи гулӯ садди роҳи каломаш мешавад.

Дар ҳамин фурсат ба ҳамсоягони ҷанубии Эрон мегӯям, ки шумо дар ҳоли дидани як мӯъҷиза ҳастед. Пас дуруст бибинед ва дуруст дарк кунед ва дар ҷои дуруст биистед ва ба ваъдаҳои дурӯғини шаётин бадгумон бошед. Мо ҳанӯз мунтазири вокуниши муносибе аз сӯи шумо ҳастем, то бародарӣ ва хайрхоҳии худро ба шумо нишон диҳем. Ин сурат намегирад, магар бо рӯйгардонии шумо аз мустакбирон, ки ҳеҷ фурсатеро барои таҳқири шумо ва истисморатон аз даст намедиҳанд. Инро ҳама бояд донанд, ки ба изни Худои таъоло мо ҳатман таҷовузкорони табаҳкореро, ки ба кишвари мо ҳамла карданд, раҳо намекунем. Ҳатман ғаромати як-як осебҳои воридшуда ва хунбаҳои шаҳидон ва диёи ҷонбозони ин ҷангро талаб хоҳем кард ва ҳатман идораи гулӯгоҳи Ҳурмузро ба марҳилаи наве ворид хоҳем намуд. Мо толиби ҷанг набудаем ва нестем, вале ба ҳеҷ ваҷҳ аз ҳуқуқи ҳаққаи худ даст намекашем ва дар ин ҷиҳат тамоми ҷабҳаи муқовиматро ба таври якпорча дар назар дорем.

Дар ин марҳила, то расидан ба он чи ба мо тааллуқ дорад, аввалан ҳамаи афроди миллат кӯшиш кунанд, ки якдигарро риоя намоянд, то аз ҷиҳати камбудиҳое, ки асари табиии ҳар ҷанг аст, фишори камтаре бар қишрҳои мухталиф ворид гардад. Албатта ин камбудиҳо, ки баъзан дар ҷабҳаи муқобили шумо хеле бештар вуҷуд дорад, ба лутфи талошҳои бародарон ва хоҳарони шумо дар ҳукумат ва ниҳодҳои дигар то ҳадди қобили мулоҳизае идора шудааст.

Сониян, муроқибат аз гӯшҳоямон, ки равзанаи мағз ва дил аст, дар муқобили расонаҳои таҳти ҳимояти душман ё ҳамсӯ бо онҳо амри лозим аст. Бешак он расонаҳо хайрхоҳи кишвар ва миллати Эрон нестанд ва ин маъно борҳо собит шудааст. Бинобар ин, ё асосан рӯ ба рӯ шудан ва истифода аз онҳоро тарк кунем, ё дастикам бо сӯъизанни фаровон бо ҳар чизе ки пешниҳод медиҳанд, бархӯрд кунем.

Солисан, миллати азиз гарчи бо поён ёфтани муддати азои расмии шаҳодати Раҳбари бузургвори худ ҷомаи азоро аз тан берун меоварад, аммо азми қотеъ бар интиқоми хуни поки эшон ва ҳамаи шаҳидони ҷанги таҳмилии дуюм ва сеюмро дар рӯҳ ва дили худ зинда нигоҳ медорад ва пайваста мунтазири таҳаққуқи он хоҳад буд.

Дар поён, хитоб ба сарварамон (Ҳазрати Маҳдӣ), ъаҷҷалаллоҳу таъоло фараҷаҳуш-шариф (Худованди таъоло зуҳури шарифашро наздик гардонад), арз медорам, ки мо бо имон ба Худои мутаъол ва тавассул ба имомони маъсум (салавотуллоҳи ва саломуҳу алайҳим) ва бо пайравӣ аз раҳбари шаҳиди худ зери парчами ҷанобатон ва дар муқобили ҷабҳаи куфру истикбор истодаем ва дар ин роҳ шаҳидони гаронқадре аз табақаҳои мухталифро тақдими роҳи иззат ва истиқлоли кишвар ва эътилои Ислом ва Инқилоби исломӣ кардаем ва хисороти дигаре низ дидаем. Акнун бо тамоми вуҷуд ба дуои хоси Ҳазрататон барои ғалабаи қотеъ бар душман, чӣ дар саҳнаи музокирот ва чӣ дар майдони набард, дил бастаем ва умед дорем ҳар чи зудтар ҳам мо ва ҳам душманонамон асари мӯъҷизасои онро мушоҳида кунем, иншоаллоҳ.

والسّلام علیکم و رحمةالله و برکاته
Ва салом ва раҳмат ва баракоти Худо бар шумо бод.
Сайид Муҷтабо Ҳусайнии Хоманаӣ
20 Фарвардини 1405