# Паём ба муносибати кушодашавии мактабҳо ва донишгоҳҳо

- Сайид Муҷтабо Ҳусайнии Хоманаӣ
- Санаи нашр: 22 сентябри соли 2026 (2026-09-22)
- URL: https://mojtabakhamenei.world/tg/messages/message-reopening-schools-universities/
- Persian original: https://mojtabakhamenei.world/fa/messages/message-reopening-schools-universities/

بسم الله الرحمن الرحیم
Ба номи Худованди бахшандаи меҳрубон

یَرفَعِ الله الَّذینَ آمَنوا مِنکُم وَ الَّذینَ اوتُوا العِلمَ دَرَجات
Худо касонеро аз шумо, ки имон овардаанд ва касонеро, ки ба онҳо илм дода шудааст, дараҷаҳое баланд мегардонад. (Қуръон, Муҷодила 58:11)

Оғози соли нави таҳсил ва кушодашавии хонаҳои илму адаб дар мактаб ва донишгоҳ навидбахши нишот, умед ва ҳаракати пуршитоби миллат ба сӯйи ояндае равшан ва шукӯҳманд мебошад. Ояндае, ки амалӣ гардидани он дар дастони тавонманди фарзандони азизи Эрон ва тарбиятёфтагони мактаби Ислом ва Инқилоби исломӣ аст. Ҳамон насле, ки Хумайнии кабир ва Хоманаии азимушшаъни шаҳид (аълаллоҳу мақомаҳума-ш-шариф) борҳо умеди худро ба онон баён карданд.

Акнун, ки дарвозаи соли таҳсили тозае ба рӯйи хайли азими донишомӯзон ва донишҷӯён кушода мешавад ва раҳнавардони илму ҳикмат бо умед ба тавфиқи илоҳӣ давраи наве аз касби дониш ва маърифат ва маҳоратро оғоз мекунанд, шоиста аст ҳамнаво бо модарон ва падарони доғдор бори дигар ёди донишомӯзони шаҳидшуда дар ҷанги таҳмилии ахирро гиромӣ дорем. Имсол рӯзҳои хотирасози ибтидои соли таҳсил барои мо ғами фироқи фарзандони сафаркардаамонро тоза месозад. Дар мактабҳо ва донишгоҳҳо ҷойи холии баъзе аз донишҷӯён ва устодон ва муаллимон эҳсос хоҳад шуд ва ин андӯҳ зеҳни моро ба самти дурусти низоъи байни хайру шар ва ҷанги байни ҳақ ва ботил раҳнамоӣ хоҳад кард.

Масъулияти имрӯзи донишомӯзон ва донишҷӯён талош барои муҷаҳҳаз шудан ба илм ва тақво, умед ва ахлоқ, ва доноӣ ва тавоноӣ ва зудудани пардаҳои ҷаҳлу торикӣ аст, то он гоҳ ки бо шикастани марзҳои дониш ва фатҳи қуллаҳои пешрафтсози он рисолати таърихии худро дар роҳи эътилои Эрони исломӣ ба анҷом расонанд. Ин амри муҳим дар ҷое сурат мегирад, ки хонаи дуюми онон ба шумор меояд. Аз ин рӯ, ба ин азизон арз мекунам, ки лозим аст ҳамеша аз ҳарими он ба беҳтарин шакл ҳифозат намоед ва бо ҳар чӣ бештар баланд бардоштани сатҳи огоҳӣ ва биниш ва такомули рафтор ва маншҳоятон онро маркази пешрафти ватани худ гардонед. Аз фурсати ҳузури чандсола дар ин маъмани дониш ва адаб ва нишот ва умед барои худафзоии ҳар чӣ бештар баҳра гиред; худафзоӣ дар муҳимтарин унсури ҳаёти инсон, ки иртибот бо Холиқи мутаол аст, ва худафзоӣ дар иртибот бо ҳамнавъон ва ҳамватанон ва хонавода; ва худафзоӣ дар заминаи касби дониш ва ба даст овардани навъҳои маҳорат.

Дар ин муддат дуруст фикр кардан ва ибтикор варзиданро машқ кунед ва ҳамеша посдори решаҳои ҳувияти миллӣ ва иззат ва истиқлоли фарҳангии худ ва забони модарӣ ва парчами муқаддаси низоми исломӣ ва дигар рамзҳои он бошед. Ба зудӣ навбати он мерасад, ки нақши муносиби худро дар ҷомеа биёбед, ки дар он вақт бо иҷрои он ба беҳтарин шакл худ ва кишвари худро сарбаланд хоҳед сохт.

Акнун дар рӯзгоре, ки ваҳшигарии низоми султа, хусусан давлати ҷинояткори Амрико ва низоми ҷаълии саҳюнӣ бедод мекунад, қудрати бархоста аз дониш ҳамроҳ бо тақво ва ахлоқ ҳамчун сипари пӯлодин ва шамшери буррон аст, ки дастони мутаҷовизи ононро аз сари башарият кӯтоҳ месозад. Акнун шумо дар синфҳои дарсӣ ҳозир мешавед, ки наслҳое, ки андаке пеш аз шумо бар рӯйи нимкатҳои дӯстдоштании он нишаста буданд, акнун дар навъҳои ҷабҳаҳои дифоъ аз ватан ва шараф барои Эрони исломӣ иззат ва иқтидор халқ мекунанд ва ҳамонҳо намуна ва чароғи роҳи шумо хоҳанд буд; ҳамчунон ки пеш аз онон касоне дар ҳамин синфҳо буданд, ки намунаҳои фидокорӣ ва нишонаҳои азамати кишвар ва устураҳои бузургӣ ва бузургворӣ ба шумор мераванд.

Сухани охир дар бораи муаллимон ва устодон аст. Мо ҳама қарздори муаллимони худ дар ҳар зинаи давраи таҳсил ҳастем. Ин қишри азиз ва маҳбуб, ки аксаран бо холистарин эҳсосоти шогирдонашон рӯ ба рӯ мешаванд, сазовори онанд, ки дар маҷмаъҳо ва замонҳои мухталиф мавриди эҳтироми ҳамагон бошанд. Манъиат ва қаноате, ки маъмулан дар онон мушоҳида мешавад, масъулони корро нисбат ба вазъи кунунии маишати онон қонеъ намесозад ва иншоаллоҳ бо барномарезии ҳакимона барои беҳбуди он талоши муассире ба амал хоҳанд овард; хусусан ки ин масъала фаротар аз анҷоми вазифаи қонунӣ амрест, ки аз дил бармехезад.

Салом ва раҳмат ва баракати Худованд бар устодон, муаллимон, донишҷӯён ва донишомӯзони шаҳиди ҷанги таҳмилии сеюм ва дар сари онон Раҳбари ҳаким ва мураббии азимушшаъни шаҳидамон (аълаллоҳу мақомаҳу-ш-шариф), ки бар шитоби чашмгири дониш дар кишвар ҳаққи бузурге доштанд; ва сипос аз ҳамаи мураббиён, муаллимон ва устодони арсаи илму дониш ва дин; ва табрик ва хушомад ба як-якии донишомӯзон ва донишҷӯёни некфарҷоми миллати Эрон; ва умед, ки бо дуои пурбаракати сарвари мо (аҷҷалаллоҳу таоло фараҷаҳу-ш-шариф) дар дастёбӣ ба қуллаҳои илму адаб ва пешрафт ҳар чӣ муваффақтар бошанд, иншоаллоҳ.

Сайид Муҷтабо Ҳусайнии Хоманаӣ, 31 шаҳривари 1405