# Паёми Раҳбари муаззами Инқилоб ба муносибати Ҳафтаи Дифои муқаддас ва солгарди шаҳодати шаҳид Сайид Ҳасан Насруллоҳ

- Сайид Муҷтабо Ҳусайнии Хоманаӣ
- Санаи нашр: 28 сентябри соли 2026 (2026-09-28)
- URL: https://mojtabakhamenei.world/tg/messages/message-sacred-defense-week-anniversary-hassan-nasrallah-death/
- Persian original: https://mojtabakhamenei.world/fa/messages/message-sacred-defense-week-anniversary-hassan-nasrallah-death/

بسم‌الله الرّحمن الرّحیم
Ба номи Худованди бахшандаи меҳрубон

وَ لَقَدْ اَرسَلنْا موسی بِایاتِنا اَنْ اَخرِجْ قَومَکَ مِنَ الظُّلُماتِ اِلی‌ النّورِ  وَ ذَکِّرْهُم بِاَیّامِ الله
Ва ба ростӣ, Мусоро бо оятҳои Худ фиристодем, ки қавматро аз торикиҳо ба сӯйи нур берун овар ва рӯзҳои Худоро ба ёдашон биёвар. (Қуръон, Иброҳим 14:5)

Рӯзҳои оғозини моҳи меҳр ёдовари айёмуллоҳ ва падидаи азим ва пойдори дифоъи ҳаштсолаи ҷононаи миллати Эрон дар ҷанги таҳмилии аввал аст. Дар он рӯзҳо тобиши гарми офтоби Инқилоб дар паҳнои сарзамини Эрон ҳисси дилпазире аз ҳамбастагии миллӣ ва вафодорӣ ба мактаб ва мароми Исломи инқилобӣ паҳн мекард, ки аз асари он яхҳои султагарӣ ва истеъмори куҳна ва нав дар ҳоли об шудан буд. Дар он рӯзҳо баъзе аз мардуми Эрон хотираҳои бисту чанд сол пеш аз онро дар бадхоҳии истеъморгарон ва ҳодисаҳои марбут ба миллӣ кардани саноати нафт ва кудатои амрикоиро дар ёд доштанд. Баъзе дигар хабарҳои онро шунида буданд ва бисёре аз онон ин воқеиятро, ки тасаллути аҷнабӣ бар корҳои кишварамон чиҳо бар сари он оварда буд, ба хубӣ ҳис карда буданд. Аммо рӯзҳои пеш аз он рӯзҳои тиру тор буд, ки сафирони давлатҳои мустакбир бояду нобояд-ҳоро ба шоҳи мамлакат иблоғ мекарданд ва ӯ ҳам бо рағбат ё бемайлӣ ҳамонҳоро иҷро менамуд, то он ки инқилоби азими миллати Эрон ба раҳбарии ҳазрати Имом Хумайнӣ он бисотро барҳам зад. Он рӯзҳои тира дар асари ин инқилоб ба рӯзҳои пурнури барқарории Ҷумҳурии Исломии Эрон анҷомид. Ин амр бар султагароне, ки чашми тамаъ ба сарватҳои ин сарзамин дӯхта буданд ва солҳо барои аз они худ кардани он навъҳои бадиҳоро дар ҳаққи мардумонаш раво дошта буданд, бисёр гарон меомад. Бинобар ин, аз он пас ҳамаи ҳиммат ва талоши худро барои баргардондани ҷараёни рӯди хурӯшони миллати инқилобӣ ба самти собиқ ба кор бастанд ва ҷанги таҳмилии аввал муҳимтарин иқдоми онон дар даҳаи нахустини ҳаёти мубораки Ҷумҳурии Исломӣ буд.

Аз дили оташи он ҷанг, ки ба дасти ҳизби зиддимардумии Баъс ва бо тасаввури ҷанги чандрӯза ва ба даст овардани пирӯзии камзаҳмат афрӯхта шуда буд, низоми исломӣ барӯмандтар ва қавитар аз пеш, мисли қақнус бархост, бо садое расотар ва парвозе баландтар аз собиқ; ва ин хислати доимии ин низом дар ҳодисаҳои душмансохтаи баъдӣ гардид.

Он рӯзҳое, ки душмани ин миллат нокарони худро бар онон мусаллат сохта буд ва шакли навине аз истеъморро иҷро менамуд, ба баракати Инқилоб ва барафрохтани парчами Ислом ва ҷиҳод дар бастари ҷанги таҳмилӣ ба рӯзҳои пурифтихоре табдил шуд, ки ҳанӯз пас аз гузашти 38 сол аз поёни он, аз мулоҳизаи ҷузъ ба ҷузъи ҳодисаҳои он ва ривоятҳои содиқонаи бозмондагонаш, намунаҳое, ки ҳар яке дарсомӯзи ибодат, шуҷоат, муқовимат, ахлоқ ва инсоният ҳастанд, ҳамчун ситорагони дурахшон бар тораки таърихи кишварамон ҷилва мекунанд.

Он рӯзҳое, ки дар оғози таҳоҷумҳои думболаҳои низоми султа кишвари мо барои дифоъ аз худ дар муқобили бисёре аз таҳдидҳо дастони холиро аз низоми тоғут ба мерос гирифта буд, ба баракати барпо доштани ҳақ ва имдоди илоҳӣ акнун ба рӯзҳое расидааст, ки худи султагарони мутаҷовиз, на думболаравони онон, дар муқобили ҳамлаҳои размандагони Ислом паноҳгоҳ меҷӯянд ва дасти илтимос барои тарки ҷанг бармедоранд.

Он рӯзҳое, ки онон дӯст доранд кишвари моро ба он баргардонанд, рӯзҳое буд пур аз ақибмондагӣ, зиллат ва хорӣ, вобастагӣ ва бадномии Эрон дар ҷаҳони Ислом; ва ин рӯзҳое, ки дар он ҳастем, пур аст аз пешрафт, иззат, истиқлол ва олитарин дараҷаи эътибор дар ҷаҳони Ислом, балки дар тамоми ҷаҳон. Имрӯз касоне моро абарқудрати чаҳоруми дунё медонанд. Албатта онон бар асоси ҳисобҳои дунявӣ чунин мегӯянд; вале ҳисобҳои илоҳӣ кишвареро, ки худро мутааллиқ ба Итрати тоҳира (салавотуллоҳи ва саломуҳу алайҳим аҷмаъин) медонад ва бештари мардумонаш дилбастаи он волоқадрон ҳастанд ва барои барпо доштани ҳақ ҳаросе надоранд, қудрати аввали ҷаҳон медонад.

Он рӯзҳо ду баҳри ҷануби Эрон ҷавлонгоҳи нерӯҳои душман буд, вале дар ин рӯзҳо онон ба хотири зарбаҳои дардоваре, ки аз размандагони далер ва муҳофизони тангаи Ҳурмуз хӯрдаанд, аз Баҳри Араб пештар намеоянд ва ҳар гоҳ ин хатарро ба ҷон харидаанд, ба худ осеб расондаанд; ва дер нест, ки Баҳри Араб ҳам худро аз онон холӣ кунад.

Рӯзҳое буд, ки султагарон бо амалиёти равонӣ ва эҷоди фазои тарсу ваҳм хиёбонҳои пойтахтро холӣ сохта, кудатое алайҳи истиқлолхоҳии ин миллат ба роҳ андохтанд ва пас аз он 25 сол сарватҳои ин мамлакатро ғорат карданд; вале дар ин рӯзҳо ҳафт моҳ аст, ки ҳамватанони мо майдонҳо ва хиёбонҳоро дар саросари кишвар бо ҳузури масъулона ва пуршӯри худ зинат бахшидаанд, то дили размандагони Ислом гарм бошад ва душман дар ҳарос фурӯ равад. Ҳамчунон ки беш аз 30 миллион эронӣ ҷонфидоии худро эълон карданд ва он гоҳ ки барои навъе созмондиҳӣ эълони дубораи ҳузури онон лозим омад, танҳо дар зарфи 100 дақиқаи нахуст беш аз панҷсад ҳазор нафар зарфияти дархостшударо пур карданд. Ҳамакнун дар саросари Эрони исломӣ, ки бо ҳузури эрониёни қавмҳои гуногун ороста аст, эълони омодагиҳои мухталиф ва бахусус омодагиҳои мусаллаҳона вуҷуд дорад, то майдони набарде бисозад, ки ононро ному душманонашонро нанг насиб кунад.

Рӯзҳое буд, ки унсури диловарии мардумони ин марзу бум бо мардонаш шинохта мешуд; аммо акнун дар рӯзҳое ҳастем, ки бонувон дар баъзе аз арсаҳои ҳузури далерона аз мардон пеш мегузаранд.

Рӯзҳое буд, ки душман кӯшида буд пуштибонии иҷтимоии низомро пайваста заифтар созад, вале дар ин рӯзҳо навъҳои қишрҳои ҷомеа бо тафовутҳои ошкор бар ҳифзи мавқеъҳои барҳақи худ, аз ҷумла ҳифзи тангаи пурхайру баракати Ҳурмуз, пой мефишоранд.

Ин муқоиса байни рӯзҳои собиқ ва рӯзҳои ҳозир боз ҳам қобили густариш ва тавзеҳ аст, вале дар як калом, банда ба унвони хидматгузори мардуми азизи Эрон эълон мекунам, ки он рӯзҳои собиқ, ки душмани мо орзуи бозгашт ба онро дорад, гузашт ва дигар ҳеҷ гоҳ такрор нахоҳад шуд. Ва албатта бояд бо дарду андӯҳ ёдовар шавам, ки дар ин рӯзҳо ҷойи Хумайнии кабир ва Хоманаии азимушшаъни шаҳид (аълаллоҳу мақомаҳума-ш-шариф), ки иззати имрӯзи кишвар қарздори раҳбариҳои онон аст, бисёр холист. Вале ба баракати ганҷинаи арзишманде, ки аз амалкард ва суханони дурахшон ва ҳидоятбахши онон барои пайравонашон боқӣ мондааст, рӯзҳои оянда ба маротиб шукӯҳмандтар аз ин рӯзҳо хоҳад буд. Зеро он қақнусе, ки аз хармани оташи ҷанги таҳмилии аввал бархост, акнун дар асари фишорҳои душман ва бахусус ду ҷанги таҳмилии ахир он чунон бузург шудааст, ки сояи парвозаш бар сарзаминҳои душман ҳам афтодааст.

Дар ин фурсат бисёр бамаврид аст, ки ба муносибати дуюмин солгарди шаҳодати амири қаҳрамони араб ва рамзи бузурги ҷабҳаи Муқовимат, шаҳиди олиқадр ҷаноби Сайид Ҳасан Насруллоҳ (қаддасаллоҳу нафсаҳу-з-закийя), ёде аз он ҷаноб ба амал ояд. Касе, ки хайрхоҳи содиқ барои миллати худ ва мактабаш буд ва хутбаҳои содиқона ва пурҳаловати ӯ ва иқдомоти шуҷоонааш дилҳои мардумонаш, балки озодагони ҷаҳонро мустаҳкам месохт. Касе, ки номи Лубнонро, ки кишвари хурдест ва солҳо ҳавлии пушти баъзе қудратҳо шуда буд, ба азамат баланд сохт. Касе, ки нусрат ва фатҳ ҳамроҳони доимии ӯ буданд ва касе, ки бешак дар тӯли тамоми таърихи Шомот то кунун, пас аз анбиё ва авсиёи онон, марде ба азамати ӯ дар он минтақаи куҳан сар баланд накарда буд. Ва албатта акнун парчами пурифтихори ӯ дар дастони ҷаноби Шайх Наим Қосим (ҳафизаҳуллоҳ) аст, ки далерона дар пешопеши сафҳои мустаҳкам ва ошуроии Ҳизбуллоҳ роҳи ӯро ҳамчунон идома медиҳанд.

Ин рӯзҳои Лубнон дар пешгоҳи таърих, балки аз ҳамин ҳоло, рӯзҳое барҷаста ва пурифтихор барои онон ва ҳамаи муҷоҳидони Муқовимат ва рӯзҳое зиллатовар ва ниҳоятан сарафкандакунанда барои он касонест, ки дар муқобили душмани саҳюнӣ чашми умед ба ваъдаҳои дурӯғини султагарон ва бадхоҳони худ дӯхтаанд. Касоне, ки бар хилофи Сайиди шаҳиди Муқовимат ва Сайид Ҳошим Сафиюддин ва муҷоҳидони кунунии Муқовимат, ки дар идомаи замон ҳамчун ахтарони тобон нурафшонӣ хоҳанд кард ва раҳнамои роҳҷӯёни дар ҳайрат монда хоҳанд буд, хеле зуд ва дар нахустин варақ задани саҳифаҳои таърих дафн ва фаромӯш хоҳанд шуд ва ҳар гоҳ дар оянда ёде аз онон ба миён ояд, ёдовари бадӣ ва бетадбирӣ ва ҳатто шояд хиёнат хоҳанд гардид.

Дар поён умедворам, ки бо идомаи тафаззулоти илоҳӣ ва дуои хосси сарвари мо (аҷҷалаллоҳу таоло фараҷаҳу-ш-шариф ва арвоҳуно фидоҳ – ҷонҳои мо фидои ӯ бод), миллати Эрон ва ҳамаи ёрони Муқовимат ҷуз бо нусрат ва фатҳ ва иззат ва душманонашон ҷуз бо шикаст ва хорӣ рӯ ба рӯ нашаванд; بمنِّ‌الله و کرَمه (ба фазлу карами Худо).

Сайид Муҷтабо Ҳусайнии Хоманаӣ, 6 меҳри 1405