Паём ба муносибати Иди Ғадир, сиву ҳафтумин солгарди…

Ин тарҷумаи матни аслии форсӣ аст. Матни аслӣ ба форсӣ

بسم الله الرّحمن الرّحیم
Ба номи Худованди бахшандаи меҳрубон

اَلحَمدُ للهِ الَّذی جَعَلَ کَمالَ دینِه وَ تَمامَ نِعمتِه بِوِلایةِ امیرِالمؤمنین علیِ‌بنِ اَبیطالِب علیه‌السّلام
Сипос Худоеро, ки камоли дин ва тамомии неъмати Хешро бо вилояти Амирулмӯъминин Алӣ ибни Абӯтолиб (алайҳис-салом) қарор дод.

Иди саиди Ғадирро ба ҳамаи мусулмонон ва дӯстдорони падари уммати Ислом, Амирулмӯъминин Алӣ (салавотуллоҳи ва саломуҳу алайҳ) дар Эрон ва саросари ҷаҳон табрик мегӯям ва ба рӯҳи мутаҳҳари Ҳазрати Имом Хумайнӣ (раҳматуллоҳи алайҳ) салому дуруд мефиристам. Имсол сиву ҳафтумин 14 Хурдодест, ки аз фироқи Хумайнии Кабир мегузарад ва аввалин 14 Хурдодест, ки падари меҳрубони уммат, мурид ва ёри вафодор ва барҷастаи мактаби Имом, Раҳбари бузургвори шаҳиди Инқилоби исломӣ, Ҳазрати Оятуллоҳ-ул-узмо Сайид Алии Хоманаӣ (аълаллоҳу мақомаҳуш-шариф) меҳмони зиёфати илоҳӣ шуда ва танини садои пурсалобат ва каломи ҳакимона ва нофизаш дар марқади мутаҳҳари Имом шунида намешавад. Аммо маҷмӯаи баёнот ва навиштаҳои даҳсолаи Бунёнгузори Ҷумҳурии исломӣ ва сиву шашсолаи Раҳбари бузургвори шаҳид ганҷинаи арзишманд ва бебадале барои ҳамаи мо ва чароғи роҳи ояндаст.

Аввалан, имрӯз Иди Ғадир ва Идуллоҳи Акбар (бузургтарин иди Худо) аст; рӯзи аҳди маъҳуд ва паймони маъхуз, ки Худованд дар он вазифаи идораи ҷомеа ва низоми исломиро муайян фармуда ва икмоли дин ва итмоми неъматро бо вилоят ва имомати пайвастаи ҳазароти маъсумин (салавотуллоҳи алайҳим аҷмаъин) сурат додааст.

Ғадир ёдовари касест, ки ҳар лаҳзаи умри шарифаш, аз ибтидои таваллуд дар Каъба то расидан ба фавзи шаҳодат, барои Худо ва дар роҳи Худо буд. Бар ин асос, он ҳазрат пас аз вуҷуди мукаррами Расулуллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳ) дар ҳамаи давраҳои зиндагӣ ва барои ҳар яке аз мусулмонон ва мӯъминон намунаи аълоӣ ва олгуи ҷомеъ маҳсуб мешаванд ва шоиставу боиста он аст, ки аз тифли хурдсол то куҳансолон ва аз афроди одии ҷомеа то нухбагон ва раҳбарон ба он ҳазрат иқтидо кунанд; ҳамчунон ки санади ифтихори зиндагии Имомайни Инқилоб низ ҳамин пайравӣ аз он бузургвор будааст.

Сониян, имрӯз солгарди риҳлати Имоми уммат (раҳматуллоҳи алайҳ) ва фурсати арзишманде барои тафаккур ва гуфтугӯ пиромуни ин шахсияти машҳур, аммо камтар шинохташуда аст. Шахсияти пурҷозибае, ки дарк ва шинохти амиқ аз роҳ ва ҳадафи нуронияш чароғи роҳи ояндаи Эрони исломист; аммо бисёре аз афроди миллат, ки дар синни ҷавонӣ ҳастанд, тавфиқи дарки мустақими эшонро надоштаанд ва ҳатто бисёре аз онҳое, ки даврони ҳаёти эшонро дарк кардаанд, камтар ба умқи шахсият ва хатти Имом расидаанд.

قالَ الله تَعالی قُل اِنَّما اَعِظُکُم بِواحِدَة‌ اَن تَقوموا لله مَثنی و فُرادی
Худои таъоло фармудааст: «Бигӯ: Ман шуморо танҳо ба як чиз панд медиҳам: ки барои Худо, ду-ду ва як-як, бархезед». (Қуръон, Сабаъ 34:46)
Худованди табораку ва таъоло дар ин ояи шарифа хитоб ба Расули Аъзам (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳ) мефармояд, ки ба уммат бигӯ: ман шуморо танҳо ба як амр мавъиза мекунам, ки барои Худо ду нафар-ду нафар ё ҳар як ба танҳоӣ ба по хезед. Ин ояи карима матлаъи нахустин паём ва яке аз қадимтарин асноде аст, ки шахсияти бебадал, бандаи солеҳ ва рӯҳи бузурги асру замони мо, Раҳбари кабири Инқилоб ва Бунёнгузори Ҷумҳурии исломӣ, дар он миллати Эронро ба қиём барои Худо даъват кардааст.

Оре, қиём барои Худо зербинои мактаби Имом аст ва аз ҷумлаи муҳимтарин осор ва баракоти вуҷудии эшон ҳидоят, тарбият ва таъсири шигарф бар ҷомеа бар асоси ҳамин мабност. Ҳамин ҳаракати илоҳӣ сарчашмаи нузули баракот ва таваҷҷуҳоти раббонӣ ва ҷорӣ шудани суннати Ҳазрати Ҳақ (ҷалла ва ало) дар ҳидояти ҷомеа ба масири ҳақ аст, ки وَالَّذینَ جاهَدوا فینا لَنَهدِیَنَّهُم سُبُلَنا (ва касоне, ки дар роҳи Мо ҷидду ҷаҳд карданд, ҳатман ба роҳҳои Хеш ҳидояташон мекунем). Ва магар на ин аст, ки муҳимтарин ҳаракатҳои фарогир ва барангехтагии миллати Эрон дар даврони Хумайнии Кабир ва Хоманаии бузургвори шаҳид ва бо ҳидояти мустақим ё ғайримустақими эшон сурат гирифтааст?

Кадом нерӯи азим метавонист миллати хобзада ва мафтуни истикбору истеъморро дар шароите, ки инсидод, хафақон ва вобастагии ҳамаҷониба ба Ғарб ҳоким буд, дар понздаҳуми Хурдоди 1342 бедор кунад? Кадом қудрати ҷозиба метавонист милюнҳо нафарро дар дувоздаҳуми Баҳмани 1357 барои истиқбол ва дар чордаҳуми Хурдоди 1368 барои бадрақаи Имоми уммат ба хиёбонҳо бикашад? Ва дар охирин намунаи ҳайратангез, кадом нерӯи мустаҳкам ва иродаи пӯлодин буд, ки аз саҳаргоҳи даҳуми Исфанди 1404 миллати Эронро чунон барангехт ва ба майдон овард, ки бо ангезае воло, бо гузашти беш аз се моҳ, ҳамчунон пурҳарорат ба хунхоҳии раҳбари шаҳиди худ ва дигар шаҳидони ба хунхуфта ва ба посдошти ҳарими низоми исломӣ ва ватани азизашон дар майдон ҳузур доранд ва сафҳои чанд даҳ милюнии ҷонфидоёнро барои таҳаққуқи ормони раҳбари шаҳид ва иқомаи ҳақ ва қиём барои Худо мустаҳкам кардаанд?

Оре, ин Хумайнии Кабир ва Хоманаии бузургвори шаҳид буданд, ки ин истеъдод ва омодагиро дар миллати азизи Эрон кашф ва эҳё намуданд ва ҳамвора ба он арҷи вижае мениҳоданд. Имоми бузургвор, ки бетардид бо тақвои мисолзаданиаш аз он чи бар қаламаш ҷорӣ мешуд, муроқибат мекард, дар васиятномаи худ иддаои азиме матраҳ фармуд ва чунин навишт: «Ман бо ҷуръат муддаӣ ҳастам, ки миллати Эрон ва тӯдаи милюнии он дар асри ҳозир беҳтар аз миллати Ҳиҷоз дар аҳди Расулуллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳ) ва Куфа ва Ироқ дар аҳди Амирулмӯъминин ва Ҳусайн ибни Алӣ (салавотуллоҳи ва саломуҳу алайҳимо) мебошанд».

Имрӯз тамоми миллати азиз ифтихор дорад, ки бо биъсати тозаи худ дар канори ҷабҳаи муқовимат мояи мубоҳот дар баробари дидагони огоҳ ва миллатҳои озодаи ҷаҳон шудааст ва сидқи ин фарозро аз васиятномаи Имом Хумайнӣ дубора ҷилвагар намудааст. Ба таъбири раҳбари шаҳид (аълаллоҳу мақомаҳуш-шариф), он дасти тавоное, ки тавонист уқёнуси азими миллатро ба талотум дароварад, шахсияти пӯлодин, дили мутмаин ва забони зулфиқоргунаи Имоми бузургвор ва Хумайнии азим буд, ки тавонист милюнҳо инсонро вориди майдон кунад, дар майдон нигоҳ дорад ва ҷиҳати ҳаракатро ба онҳо таълим диҳад.

Ва сад албатта намунаи дигари ин қисм таъсир аз они худи Хоманаии азиз аст, ки қадам дар масири салафи солеҳи худ гузошт ва дар тӯли наздик ба чаҳор даҳа раҳбарии Инқилоб ва низоми исломӣ, бо эътимод ба ҷавонон ва амиқ гардонидан ва баланд бардоштани сатҳи биниш ва нигариши мардум, ҷомеаро ба чунон сатҳе аз омодагӣ расонд, ки пас аз воқеаи азими шаҳодаташ нисоби тозае аз биъсати миллати Эрон шакл гирифт. Оре, мактаби Хоманаии азиз ҳамон мактаби Хумайнии Кабир дар имтидоди Исломи ноби Муҳаммадӣ (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) аст, ки зербинои он қиём барои Худост ва шогирдони ин мактаб саф дар саф омодаи иқомаи ҳақ, иҳолаи ботил ва муҷоҳида дар ин масири нуронӣ ҳастанд.

Имом (раҳматуллоҳи алайҳ) падидоварандаи таҳаввули бузург ва таърихӣ дар сатҳи Эрон, уммати исломӣ ва ҷаҳон мебошад, ки раҳбари шаҳид (аълаллоҳу мақомаҳуш-шариф) ба амиқ гардонидан, густариш ва идомаи он пардохт ва барои такомул ва таҳаққуқи он низомсозӣ ва ҷомеапардозӣ намуд. Дар ҳамин росто, ҳазрати эшон илова бар зинда нигоҳ доштани мактаби Имом дар калом, қалам ва амал ва дар дидорҳои гуногуни худ, чордаҳуми Хурдодро ба фурсати паймони солонаи миллат бо Имом Хумайнӣ табдил дода, манзумае аз усул, сиёсатҳо ва хатҳои мактаби Имомро шарҳ ва табйин мефармуд. Аз ҷумлаи бархе омӯзаҳои аҳёнан такроршавандаи он ин буд, ки миллати Эрон миллати мӯъмин, бохирад ва шуҷоъ аст; ва ин ки мардум соҳибони аслии кишвар ва сарчашмаи қудрати он ҳастанд; ва ин ки ин мардум ҳар таҳаввули саҳеҳеро, ки дунбол кунанд, метавонанд рақам зананд ва шиори «Мо метавонем»-ро дар арсаҳои мухталиф айният бахшанд. Аз дигар омӯзаҳо лузуми ҳимоят аз мазлум ҳамчун вазифаи исломӣ, инсонӣ ва эронист. Ва ин ки низоми султа ва дар раъси он Амрико бо ин миллат ва ҳувияти мумтоз ва таслимнопазирии он мушкил дорад.

Оре, низоми султа, ки подгонеро бо номи Исроил аз наздик ба ҳаштод сол пеш сохтааст, вуҷуди як Эрони қавӣ, мустақил ва бархӯрдор аз анвоъи бартариҳоро дар марзи шарқии ҷуғрофияи пуч ва дурӯғини «Исроили бузург», яъне шарқи Фурот, намепазирад ва аз ҳеҷ иқдоме дар ҷиҳати ҷилавгирӣ аз пешрафти он кӯтоҳӣ намекунад.

Дар ҳамин фурсат ба миллати азиз арз мекунам: душмани хабис акнун, ки дар мусоф бо фарзандони далери шумо дар нерӯҳои мусаллаҳ дучори шикаст шуда ва бахусус ба хотири рӯ ба рӯ шудан бо зарбаи қотеъ, чӣ дар набарди низомӣ ва чӣ дар майдону хиёбон, таҳқири пурмаъно ва амиқеро таҷриба мекунад, ки дар асари он дуршавии намоёни кишварҳо аз ӯ ба вуқӯъ пайвастааст, макри худро дар ҷанги таркибӣ бар ду нуқта мутамарказ сохтааст: яке тобоварии мардум; дигаре эҷоди хато дар дастгоҳи муҳосиботии масъулони кишвар.

Абзори асосии ӯ дар ҳар ду кошти тухми тардид, ноумедӣ, тарс, бадгумонӣ ва ихтилоф аст. Бинобар ин, дар мақоми муқобила бо ин бадхоҳиҳо бояд ҳамагон бо истодагӣ, равшанбинӣ, ҳифзи ваҳдат ва инсиҷом, эътимоди мутақобил ва ҳамсадо нашудан бо душман нақшаи шуми ӯро хунсо намоянд. Дар ин мақом нақши масъулон дар пуштибонӣ аз ин умур бисёр муҳим аст. Ҳар гуна иқдоме, ки боиси бадбинӣ ва дилсардии афроди мардум шавад, навъе кумак ба душмани ин кишвар ва мардумаш маҳсуб мегардад.

Акнун фурсати тозае барои муаррифии амалӣ ва таҳаққуқ бахшидан ба мактаби Хумайнии Кабир ва Хоманаии азизи шаҳид ҳамчун раҳбарони мазлум, аммо муқтадир ва албатта пирӯзи Инқилоби исломӣ дар саросари ҷаҳон фароҳам шудааст. Ин нақши муҳим бар ӯҳдаи афроди миллат, хусусан ҷавонон, нухбагон ва аҳли фикру андеша ва ҳунар аст, то бар асоси ҳамин мактаб, бо эътимод ба ваъдаҳои Худованд, дар сояи таваҷҷуҳоти сарварамон (ъаҷҷалаллоҳу таъоло фараҷаҳуш-шариф) ва дар масири Исломи ноб, яъне хатти нуронии тарсимшуда дар даврони дусаду панҷоҳсолаи ҳузури соҳибони исмат ва вилояти кубро (салавотуллоҳи ва саломуҳу алайҳим аҷмаъин), ояндаи дурахшони Эрони азизро бисозанд.

Аз Худованди қодири мутаъол масъалат мекунам, ки ин миллати биъсатёфтаро ба пирӯзии ниҳоӣ ва қуллаҳои бошукӯҳи пешрафт ва азамат ноил гардонад ва рӯҳи малакутии Имомайни Инқилоб ва арвоҳи мутаҳҳари шаҳидони Инқилоби исломӣ, хусусан шаҳидони Дифои муқаддаси дуюм ва сеюмро бо мавлояшон Ҳазрати Амирулмӯъминин Алӣ (салавотуллоҳи ва саломуҳу алайҳ) маҳшур намояд ва қалби муқаддас ва нуронии сарварамон Ҳазрати Валиюласр (Имоми Замон)-ро аз миллати Эрон розӣ гардонад ва ин миллати азиз ва хидматгузоронашро аз дуоҳои хос ва шафоати он ҳазрат баҳраманд фармояд, بمنّه و کرمه (ба миннат ва карами Худ); و السّلام علیکم و رحمة‌الله و برکاته (ва салом ва раҳмат ва баракоти Худо бар шумо бод).

Сайид Муҷтабо Ҳусайнии Хоманаӣ
14 Хурдоди 1405