Паём ба муносибати солрӯзи ифтитоҳи Маҷлиси шӯрои исломӣ ва…

Ин тарҷумаи матни аслии форсӣ аст. Матни аслӣ ба форсӣ

بسم الله الرّحمن الرّحیم
Ба номи Худованди бахшандаи меҳрубон

Иди саиди Қурбон ва солрӯзи ифтитоҳи нахустин даври Маҷлиси шӯрои исломиро ба ҳамаи миллати азизи Эрони исломӣ ва намояндагони муҳтарами Маҷлиси шӯрои исломӣ табрик мегӯям ва ба ин муносибат аз талошҳои намояндагон, хусусан раиси муҳтарами Маҷлиси шӯрои исломӣ ҷаноби оқои доктор Қолибоф, дар роҳи эътилои кишвар қадрдонӣ мекунам.

Маҷлиси шӯрои исломӣ усораи миллат, мазҳари мардумсолории динӣ ва рукни қонун ва қонунгузорӣ дар Ҷумҳурии исломист, ки нақши муҳимме дар эъмоли иродаи мардум дорад. Акнун бо сипарӣ шудани се моҳ аз Дифои муқаддаси сеюм, иёри ботинӣ ва ҷавҳари мардуми Эрон дар имону умед ва амал ба дӯсту душман собит шудааст ва иртиқои сатҳи мардуми Эрон ҷилваи хиракунандае аз усораи фазоили миллатро ба маърази зуҳур расонидааст.

Аз он ҷо ки намояндаи ҳақиқии миллат бояд аз ҷинси миллат бошад, марҳилаи кунунӣ нуқтаи атфи ҷилваи биъсати мардум дар намояндагон ва Маҷлиси шӯрои исломист, то нақшофаринӣ ва анҷоми масъулияти худро дар сатҳи миллати мабъусшуда танзим кунанд ва бо кор ва ибтикори дучанд қонунгузорӣ ва назоратро дар масири релгузории ояндаи Эрони исломӣ тасреъ ва амиқ намоянд.

Дар ин майдони ҷиҳод курсии намояндагӣ ба мисоли сангари хатти муқаддами таҳаввул дар масири пешрафти кишвар қаламдод мешавад. Бинобар ин, шоиста аст, ки намояндагони миллат бо таваккал ба иноёти Ҳазрати Ҳақ (ҷалла ва ало) ва тавассул ба сарвар ва мавлоямон (ъаҷҷалаллоҳу таъоло фараҷаҳуш-шариф) ва бо посдошти хунҳои поки шаҳидони мазлуми ду ҷанги таҳмилии амрикоӣ-саҳюнӣ ва дар раъси онҳо Раҳбари бузургвори шаҳидамон (аълаллоҳу мақомаҳуш-шариф), ба таври муҷоҳидона тамоми тавон ва зарфияти худро барои ҳукмронии ҳамафзо бо ҳукумат ва дигар дастгоҳҳо, дар айни истиқлоли қувваи муқанниа, дар масири навсозии шоистаи кишвар, гиреҳкушоӣ аз дағдағаҳои мардум, хусусан масоили иқтисодӣ ва маишатӣ, ривоҷи тавлид ва шуғл, рушди сатҳи илму саноат, эътилои фарҳанг ва ахлоқ, мубориза бо фасоди молӣ, ҷилавгирӣ аз таваррум ва гаронӣ ва маҳрумиятзудоии ҳамаҷониба сарф кунанд.

Бар ин асос, лозим аст, ки мусаввабаҳои Маҷлис бо масоили аслии кишвар ва ниёзҳои мардум нисбати мустақим ва мушаххас дошта бошад ва ба умедофаринӣ ва ояндасозии кишвар равона бошад. Ҷомеа пеш аз ҳар чиз ниёзманди мушоҳидаи нишонаҳои воқеии умед, масири босубот ва чашмандози равшан аз оянда аст, то битавонад бар асоси он барномарезӣ ва ҳаракат кунад ва намояндагони Маҷлис бо мавозеъ, мусаввабаҳо ва нутқҳои худ метавонанд Маҷлиси шӯрои исломиро ниҳоди пешбарандаи умедофаринӣ намоянд; аз ҷумла дар вазъияти кунунӣ, бо ҳамроҳии қувваҳои иҷроия ва қазоия, бо тамаркуз бар шиори «Иқтисоди муқовиматӣ дар сояи ваҳдати миллӣ ва амнияти миллӣ» дар соли 1405, суботи иқтисодӣ, коҳиши таваррум, идораи нақдинагӣ, ривоҷи тавлид, ислоҳи Барномаи ҳафтуми пешрафт ва илова кардани мавориди марбут ба навсозӣ ва бозсозии хисороти ҷанги таҳмилии дуюм ва сеюмро дастури кори аслӣ қарор дода, нақшаи роҳи ҳаракати ҳукумат ва дигар бахшҳоро дар шароити кунунӣ ва даврони пасоҷанг тарсим кунанд.

Барои ифои нақше дар сатҳи миллати мабъусшуда муқаддимот ва илзомоти гуногуне низ мавриди ниёз аст, ки дар ин маҷоли мухтасар сирфан бародарон ва хоҳарони гиромиро ба мутолиаи дақиқ ва ҷиддии тафсилоти фармудаҳои Пешвои бузургвори шаҳид (аълаллоҳу мақомаҳуш-шариф) дар дидорҳои солонаи намояндагони Маҷлиси шӯрои исломӣ, бахусус солҳои ахир, ки дорои арзиши таҷрибӣ ва амалиётии муҳим аст, тавсия менамоям.

Табиист, ки риояи тақвои фардӣ дар тазмини риояи он раҳнамудҳо ва анҷоми саҳеҳи вазифаҳои хатир дар бурҳаи ҳассоси кунунӣ нақши асосӣ дорад ва ташхиси саҳеҳи авлавиятҳо, раъйҳои мубтанӣ бар мутолиот ва машваратҳои амиқи коршиносӣ, зиндагии мардумӣ ва иртиботи густарда бо мардум, фасодситезии ҳамаҷониба, тарҷеҳи манофеи миллӣ ва талаботи умумӣ бар ниёзҳо ва манофеи ҷиноҳӣ, гурӯҳӣ ва минтақавӣ, таваҷҷуҳ ба дипломатияи порлумонӣ, шуҷоат ва эълони мавозеи шаффоф ва муқтадирона дар баробари зиёдахоҳиҳои мустакбирон ва таваҷҷуҳи ҳушмандона ва инқилобӣ ба мавқеияти тозаи Эрон дар минтақа ва ҷаҳон аз ҷумлаи ин илзомот аст.

Аз ҷумлаи мисдоқҳои тақво риояи неъмати азими ваҳдати миллӣ ва инсиҷоми бебадалест, ки гирди парчами Эрони исломӣ ба миллати биъсатёфта арзонӣ шуда ва аз ҷумлаи муҳимтарин омилҳои зафар дар муқобили Шайтони бузург мебошад. Шукри ин мавҳибат аҳаммият додани афроди миллат, хусусан нухбагони фикрӣ ва сиёсӣ, аз ҷумла намояндагони Маҷлис, ба ҳифзи ин ваҳдат ва парҳез аз ихтилофоти пучи сиёсӣ ва барҷаста кардани тафовутҳои иҷтимоист.

Тарҳ ва нақшаи кӯри душман пас аз ҷанги таҳмилӣ ва фишори иқтисодӣ ва муҳосираи таблиғотӣ ва сиёсӣ эҷоди тафриқа ва таҷзияи иҷтимоӣ барои ҷуброни шикастҳои майдони низомӣ ва ба зону даровардани миллат аст ва лозим аст, ки як-як ҷонфидоёне, ки дилашон барои Ислом ва Инқилоб ё истиқлол ва сарбаландии Эрон метапад, аз ин пас, бештар аз пеш барои посдории ваҳдати сафҳои мунсаҷим ва ба ҳам пайвастаи миллат аҳаммият варзанд ва ихтилофоти ғайримуваҷҷаҳ ва ҳатто муваҷҷаҳро ба низоъ ва тафриқа табдил накунанд ва қавлан ва амалан мазҳари инсиҷом ва якпорчагии миллат бошанд, иншоаллоҳ.

Барои шумо дар вазифаи бисёр вазнини намояндагии миллати шоистае, ки дар муқобили зулм ва таҷовузи ваҳшиён ва палидони даҳр сина сипар карда ва таърихро ба самти саҳеҳи худ ҳидоят мекунад, орзуи тавфиқ дорам. Бо умеди он ки дуои сарварамон (ъаҷҷалаллоҳу таъоло фараҷаҳуш-шариф) таъйидкунанда, раҳнамо ва ҷалбкунандаи тавфиқоти илоҳӣ барои шумо азизон бошад.

والسّلام‌ علیکم و رحمةالله و برکاته
Ва салом ва раҳмат ва баракоти Худо бар шумо бод.
Сайид Муҷтабо Ҳусайнии Хоманаӣ
7 Хурдоди 1405