Паём ба сиву сеюмин иҷлосияи саросарии намоз

Ин тарҷумаи матни аслии форсӣ аст. Матни аслӣ ба форсӣ

بسم‌الله‌الرّحمن‌الرّحیم
Ба номи Худованди бахшандаи меҳрубон

Таваҷҷуҳ ба амри волои «иқомаи намоз» ва ба таври хос баргузории иҷлосияи намоз аз ҷумлаи иқдомоти зарурӣ ва боистаест, ки аз ибтидои даҳаи ҳафтод (ҳиҷрии шамсӣ) дар кишвар ба ҳиммати олими муҷоҳид ва мардумӣ, устоди Қуръон ва мубаллиғи забардаст Ҳуҷҷатулислом вал-муслимин Қироатӣ (доматбаракотуҳ) шакл гирифтааст. Таваҷҷуҳи вижаи Раҳбари азимулқадри шаҳид (аълаллоҳу мақомаҳуш-шариф) ба ин амр ва тавсияҳои муҳим, пайваста ва муаккади эшон дар паёмҳои марбут ба сиву ду иҷлосияи гузашта низ бар аҳаммияти ин хатти машй меафзояд. Бешак сухан гуфтан ё навиштан пиромуни намоз дар шаън ва сатҳи ваҳйи илоҳӣ ва каломи Паёмбари Акрам (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) ва имомони маъсум (алайҳимус-салоту вас-салом) аст ва қалами амсоли инҷониб кӯчактар аз он аст, ки дар бораи умқи маорифи намоз матлабе нигорад. Аммо ҳувият ва иқтизоёти ҷомеаи исломӣ ва вазоифи хидматгузорони он, хусусан раҳбарии Инқилоби исломӣ, чунин талаб мекунад, ки чанд ҷумлае аз ин ҷиҳат барои худам ва афроди мардум ва масъулон мутазаккир шавам.

Намоз аз ҷумлаи зеботарин неъматҳои бузурги Ҳазрати Ҳақ (ҷалла ва ало), бартарин ниҳод ва рамз ва сутуни дин ва риштаи иттисоли ҳар яке аз мо барои иртиботи наздик ва мустақим бо манбаи беинтиҳо ва безаволи илоҳист. Ин иксири фалоҳ ва растагорӣ ва рукни ҳаёти таййиба ҳам пуштибони мустаҳкам ва пайваста ва захираи тамомнашавандаи инсон дар мубориза бо шайтони нафс ва шайтонҳои дунявист ва ҳам чашмаи ҷӯшони ишқу умед ва меҳрубонӣ ва оромиш аст ва нузули баракот ва фаровонии ризқҳои илоҳӣ аз ҷониби иқомаи намоз ва истиғфор сурат гирифта ва афзоиш меёбад.

Аммо фаризаи намоз танҳо як вазифаи фардӣ нест ва бар асоси омӯзаи Қуръон барпо доштани намоз нахустин самара ва нишонаи ҳукумати солеҳон аст, ки «اَلّذینَ اِنْ مَکَّنّاهُم فی الأرضِ اَقاموا الصَّلاة» (касоне, ки агар дар замин ба онҳо тавоноӣ диҳем, намозро барпо медоранд) (Қуръон, Ҳаҷ 22:41). Баёни ин оят дақиқан пас аз ояи ваъдаи нусрати илоҳӣ дар бораи ёрони Худованди мутаъол ва ҷиҳоди онҳо дар сураи муборакаи Ҳаҷ нишон медиҳад, ки иқомаи намоз ҳамчун такягоҳи мустаҳками зикри Худо ва умеду эътимод ба Ӯ нақши вижае дар ҷиҳод ва фатҳу зафар дар майдонҳои мубориза, хусусан майдони муборизае, ки имрӯз пеши рӯи миллати Эрон аст, дорад.

Имрӯз, ки шарти мукнат ва қудрати мардуми азизи Эрон бештар аз пеш фароҳам шудааст, як-яки миллати мабъус мухотаби ин дастури мукаррари илоҳӣ барои иқомаи намоз ҳастанд, ки «اَقیموا الصَّلاة» (намозро барпо доред). Илова бар ин, ҳамаи ашхоси муассир дар ҷомеа, аз падарону модарон ва хонаводаҳо то муаллимон ва дӯстон, аз устодон ва нухбагон то чеҳраҳои шинохташуда ва афроди машҳур, ва низ тамоми ниҳодҳо ва дастгоҳҳои фарҳангсоз, аз ҷумла масҷидҳо, намозҳои ҷумъа, мактабҳо, донишгоҳҳо, ҳавзаҳои илмия, Садо ва Симо, фаъолони фарҳангӣ ва иҷтимоӣ ва Басиҷи мардумӣ, хусусан онҳое, ки бо қишри наврас ва ҷавон дар иртибот ҳастанд, дар ин амр масъулияти дучанд доранд.

Иқомаи намоз дар ҳамаи марҳилаҳои такмилӣ ва сатҳҳои такомулиаш дар паҳнаи ҷомеа ва кишваре, ки парчами Исломи ноби Муҳаммадӣ (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам)-ро барафрошта ва ба ҳокимияти Ислом ифтихор ёфтааст, аз ҷумлаи муҳимтарин умур аст ва барои фароҳам шудани заминаи тайи тариқ аз марҳилаи наҳзат ва Инқилоби исломӣ то марҳилаи ҷомеаи исломӣ амри зарурист ва баъд аз он аст, ки ноил шудан ба марҳилаи тамаддуни исломӣ муяссар хоҳад шуд. Ниҳодина шудан ва фарогир ва ҳамагонӣ шудани намоз ва он гоҳ талоши умумӣ барои некӯ ба ҷо овардани он ду пояи аслии хатти талош барои расидан ба ин амри муҳим аст ва ободонии масҷидҳо ва дигар тамҳидот барои густариши камият ва иртиқои кайфияти зоҳирии намозҳои ҷамоат ва ҷумъа муқаддимоти лозим барои даст ёфтан ба ин мақсади муҳим мебошанд. Дар ҳамаи ин маворид нақши имомони ҷамоат ва ҷумъа, ки бояд паногоҳи мардум ва гӯши шунаво ва пазирои дарди дилҳои онҳо бошанд, бисёр барҷаста аст.

Умедворам, ки бо тафаззулоти илоҳӣ ва таваҷҷуҳ ва дуои хоси сарварамон (ъаҷҷалаллоҳу таъоло фараҷаҳуш-шариф) миллат ва кишвари азизамон дар амри иқомаи намоз ва баҳрамандӣ аз файзҳо ва баракоти он муваффақ ва муайяд бошанд.

Сайид Муҷтабо Ҳусайнии Хоманаӣ
9 Меҳри 1405