Паём ба муносибати ташйеъ ва дафни «Оқои шаҳиди Эрон»

Ин тарҷумаи матни аслии форсӣ аст. Матни аслӣ ба форсӣ

‌بسم‌ الله ‌الرّحمن الرّحیم
Ба номи Худованди бахшандаи меҳрубон

السَّلامُ‌ علیکَ یا ثاراللهِ وَ‌ ابنَ ثاره وَ الوِترَ المَوتور. السَّلامُ‌ علیکَ وَ علی جَدِّکَ وَ اَبیکَ وَ اُمِّکَ وَ اَخیکَ وَ المَعصومینَ مِن وُلدِک.
Салом бар ту, эй хуни Худо ва фарзанди хуни Худо ва эй танҳомондае, ки хунаш ситонида нашудааст. Салом бар ту ва бар ниёят ва падарат ва модарат ва бародарат ва бар маъсумон аз фарзандонат.

Салом бар имоме, ки нидои ҳаётбахши қиёмаш пажвоки азим ва пуртанине аз биъсати набавиро то умқи дурдасти таърих имтидод бахшид ва аз асари он Инқилоби исломии Эрон падид омад. Инқилобе, ки аз асос ҳусайнӣ буд ва бо шиор ва маромҳои Ҳусайн сохта шуд ва болид. Оқои шаҳиди Эрон низ бо ҳамин маром рушд кард. Ӯ ҳусайнӣ буд, ҳусайнӣ андешид, ҳусайнӣ ҳаракат кард, ҳусайнӣ ҷиҳод ва муқовимат намуд, ҳусайнӣ зист ва ҳусайнӣ хуни худро дар роҳи мактаби Ҳусайн тақдим кард ва ба шаҳодат расид. Дар зумраи ҳусайниён касоне ҳастанд, ки вақте дар роҳи Ҳусайн ва барои мактаб ва маромҳои Ҳусайн (алайҳис-салом) хунашон мазлумона бар замин мерезад, уммати Ислом ба ҳаракат медарояд ва он замон ба Ошӯро ва он макон ба Карбало мутассил мешавад. Акнун низ ҳамон шӯри ҳусайнӣ миллати моро биъсат бахшида ва мактаби Хумайнии Кабир ва Хоманаии шаҳидро ҷилваи тозае додааст. Ин аст он ғавғои ҳаётбахше, ки инъикоси нидои мазлумияти Ҳусайн (алайҳис-салом) ва нидои هَل مِن ناصرٍ یَنصُرُنی (оё ёварӣ ҳаст, ки маро ёрӣ кунад?) ӯ дар Эрон ва пас аз он дар Ироқ ва дигар кишварҳо барпо мекунад ва заминларза дар ботил меандозад. Ва ҷо дорад, ки ба ҳамин муносибат аз ҳузури даҳҳо милюнӣ, ҳайратангез, душманшикан ва таърихии мардум дар шаҳрҳо ва деҳоти Эрон ва Ироқ, хусусан Теҳрон, Қум, Наҷаф, Карбало ва Машҳад, самимона қадрдонӣ кунам.

Миллати мо хунхоҳи Ҳусайн аст. Ин миллати бузург солҳо фарзандони худро дар роҳи Ҳусайн ва дар ҷанг бо душманони Ҳусайн ва маромҳои ҳусайнӣ фидо кард. Ва акнун низ хунхоҳи ӯ ва ҳусайниёни замон аст.

Акнун ба пешвои шаҳидамон арз мекунам: эй кушташудаи мазлум! Эй мазлуми сарафроз! Эй бандаи солеҳи Худо! Акнун, ки бо чашмони ашкбор ва дилҳои шикаста бо пайкари шумо видоъ мекунем, бо шумо аҳд мебандем, ки мактаби шуморо пос дорем ва он роҳи мустақимеро, ки шумо тарсим кардед, бо истиқомат бипаймоем ва дар ин роҳ аз сахтиҳо нахаросем ва ҳамчун шумо ба башоратҳо ва ваъдаҳои илоҳӣ дил бандем. Аҳд мебандем, ки интиқоми хуни поки шумо ва ҳамаи шаҳидони ин ду ҷангро аз қотилони ҷинояткор ва беобрӯ бигирем. Ин интиқом хостаи миллати мост ва ба таври ҳатмӣ бояд сурат гирад. Ин ҷинояткорон, ки феҳристе аз сар то поёнашон мавҷуд аст, орзуи марги ором ва дар бистарро бо худ ба гӯр хоҳанд бурд. Онҳо бояд бидонанд, ки ин амр мавқуф ба вуҷуди шахси ман ё дигар масъулон нест. Мо бошем ё набошем, ин матлаб муҳаққақ хоҳад шуд ва ба зудӣ афроде аз озодагон дар саросари дунё ҳар як бахше аз ин рисолати илоҳиро анҷом хоҳанд дод.

Эй падари шаҳиди уммат, нӯшидани шаҳди шаҳодат, ки як умр дар орзуи он будед, гуворо бодатон. Пӯшидани хилъати шаҳодат бо бадане, ки нишонаҳое аз модаратон Заҳрои Атҳар ва ниёятон Абӯабдуллоҳ ал-Ҳусайн ва Абулфазл ал-Аббос (алайҳимус-салоту вас-салом) дорад, муборакатон бод. Ва шумо, эй ҳамроҳони мазлуми ӯ, ки ғофилгирона мавриди ҳуҷуми душман қарор гирифтед ва ба шаҳодат расидед, хушо ба ҳолатон, ки акнун меҳмони он мавлое ҳастед, ки шояд борҳо рафат ва лутфи эшонро дарк карда будед. Он оқое, ки дари раҳмати илоҳӣ барои ҳама ва бахусус мардуми ин сарзамин ҳастанд, акнун мизбони шумоянд ва ҷавори амнашон хонаи шумо шудааст.

Ва шумо, эй сарвари олимақом! Эй бузургвор! Эй имоми рауф! Ё Абалҳасан ар-Ризо ал-Муртазо, ки бартарин салавоти Худо бар шумо бод, акнун ҷисми порапораи хидматгузоре аз хидматгузорони Ҳазрататон ва итрати тоҳира, пас аз солҳо ҷидду ҷаҳд ва муҷоҳидати бевақфа, ҳамроҳ бо баданҳои шаҳидоне аз хонаводааш, ки ҳар як ёдовари шаҳиде аз шаҳидони дашти Карбало аст, дар ин хоки пок меороманд, то он рӯзе ки ба амри илоҳӣ хуршеди оламтоб, Ҳазрати Бақияуллоҳ (ъаҷҷалаллоҳу таъоло фараҷаҳуш-шариф), аз пушти абрҳои ғайбат берун ояд ва бар мардуми кураи хокӣ нури раҳмати илоҳиро битобонад, ки дар он рӯз, ки умед дорем хеле зуд фаро расад, ситорагоне аз миёни сиддиқину шаҳидон ва авлиё он ҳазратро ҳамроҳӣ хоҳанд кард ва умед дорем, ки оқои шаҳидамон яке аз онҳо бошад ва бори дигар саҳнаҳое дурахшон ва ноб аз муҷоҳидат ва вафо ба аҳди «аласт»-ро ба намоиш гузорад ва шояд ин ҳамроҳон дар он рӯз низ ӯро ҳамроҳӣ кунанд.

Эй мавлои рауф! Оқоямонро, ки ҳама чизашро дар роҳи шумо сарф кард, ва ҳамроҳони шаҳидашро ба шумо ва лутфу иноёти ҷанобатон месупорем, то ҳамчунон ки дар ҳаёти дунявии худ аз лутфи шумо баҳраманд буданд, аз ин пас низ ҳамон гуна, балки бисёр болотар ва бештар аз он бархӯрдор бошанд.

Дар охир, бори дигар ба сарварамон Ҳазрати Бақияуллоҳ (ъаҷҷалаллоҳу таъоло фараҷаҳуш-шариф) таслият арз мекунем ва аз он бузургвори меҳрубон дархост мекунем, ки дуоҳои поки худро мутаваҷҷеҳи Оқои шаҳиди Эрон ва ҳамроҳони шаҳидаш ва ҳамаи шаҳидон фармоянд ва аз Ҳазрати Ҳақ (ҷалла ва ало) барои ҳамаи шаҳидон баландии дараҷот ва барои бозмондагони онҳо сабру аҷр ва барои миллати мазлуми Эрон фатҳу нусрати қатъӣ ва наздик талаб намоянд, иншоаллоҳ.

Сайид Муҷтабо Ҳусайнии Хоманаӣ
18 Тири 1405