Ky është përkthim i tekstit origjinal në persisht. Teksti origjinal në persisht
بسمالله الرّحمن الرّحیم
Në emër të Allahut, të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëplotit.
مُحمّدٌ رَسولُ الله وَالّذینَ مَعَهُ اَشِّداءُ عَلی الکُفّارِ رُحَماءُ بَیْنَهُم
Muhamedi është i Dërguari i Allahut, dhe ata që janë me të janë të ashpër ndaj mohuesve dhe të mëshirshëm ndaj njëri-tjetrit. (Kur'ani, El-Fet'h 48:29)
U uroj popullit fisnik të Iranit dhe umetit të madh islam ditët e lindjes së qenies së bekuar të Ndriçuesit më të madh, më fisnikut të krijesave, Kandilit ndriçues, të Zgjedhurit të Allahut, Qytetit të dijes, Mëshirës për botët, të Dërguarit të nderuar të Islamit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe familjen e tij), si dhe të birit të tij të pastër e me natyrë të pastër, Argumentit të plotë hyjnor, Imam Xhafer Sadikut (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të).
Që nga çasti kur dielli i qenies së Vulës së Profetëve lindi në Mekën e nderuar, horizonti i lumturisë njerëzore, i cili varet nga përsosja e adhurimit dhe e bindjes ndaj Allahut të Vërtetë, të Madhëruarit e të Lartësuarit, mori një shkëlqim të ri; shpirtrat e profetëve, engjëjt e Allahut dhe qeniet e shenjta u zhytën në gëzim, ndërsa djajtë e njerëzve dhe të xhinëve kafshuan gishtin nga zemërimi, pendesa dhe hidhërimi. Sepse krijesa më e lartë e Allahut në të gjitha botët e panumërta të krijimit po shkelte në tokë dhe së shpejti, i veshur me petkun e profetësisë dhe të vulës së profetëve, me Kur'anin madhështor në dorë dhe me misionin e udhëzimit të gjithanshëm të njeriut, do të përcaktonte lëvizjen e karvanit të madh të njerëzimit drejt adhurimit dhe përsosjes drejt Allahut. Jeta e tij dhe e trashëgimtarëve të tij të pagabueshëm është e tëra mësim i udhëzimit dhe i adhurimit, mësim i njohjes dhe i dashurisë, mësim i besimit dhe i xhihadit, mësim i jetës dhe i moralit të mirë individual e shoqëror, mësim i besnikërisë dhe i sinqeritetit, mësim i nderit dhe i dinjitetit, mësim i dijes dhe i veprimit, mësim i mëshirës dhe i vendosmërisë, mësim i paanshmërisë dhe i drejtësisë, dhe mësim i unitetit dhe i vëllazërisë. Sa më mirë të mësohen këto mësime dhe të zbatohen, aq më e lehtë bëhet arritja e majave të lumturisë dhe të mirëqenies për bijtë e njerëzimit. Ne besojmë se shpirti i pastër i Profetit të mëshirës, si dhe shpirtrat e pastër të trashëgimtarëve dhe të argumenteve të pastra të Allahut (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të dhe mbi ta të gjithë) janë gjithmonë vigjilentë, udhëzues dhe të dhembshur ndaj gjendjes së myslimanëve dhe të shoqërisë islame. Kur bijtë e këtij babai të dashur dhe fisnik bëjnë ndonjë gabim, ai hidhërohet, dhe sa herë që myslimanët veprojnë sipas mësimeve dhe urdhrave të tij, zemra e tij e bekuar gëzohet.
Tani Islami dhe ndjekësit e tij, pasi kaluan periudha të vështira dhe të trazuara dhe përshkuan ngritje e rënie të shumta që nga fillimi e deri më sot, kanë arritur në një fazë vendimtare dhe përcaktuese të fatit. Sot myslimanët mund të luajnë një rol shumë ndikues dhe që bën histori. Sot është dita kur perspektiva e fitores përfundimtare të së vërtetës mbi të kotën dhe të Islamit mbi mosbesimin i është afruar realitetit shumë më tepër se në të gjitha epokat e kaluara.
Kushti i parë i kësaj çështjeje të rëndësishme është uniteti i fjalës së myslimanëve. Uniteti i myslimanëve përballë mosbesimit global është një strategji kur'anore dhe një mësim autentik i Islamit të pastër muhamedan (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të dhe familjen e tij), dhe jo një çështje sipërfaqësore dhe kalimtare. Qëllimi i unitetit është që, në nivelin e përgjithshëm të shoqërive islame, pikat e përbashkëta midis të gjithëve të bëhen boshti dhe baza. Sigurisht, përpjekja bëhet që, me mbështetjen e argumentimit dhe duke respektuar të gjitha kërkesat e vëllazërisë dhe të shoqërimit, ashtu siç del nga mësimet kur'anore, në paqe dhe harmoni të plotë, pikat e dallimit të shndërrohen në pika të përbashkëta.
Ajo që është e sigurt është se të gjithë myslimanët në shoqëritë islame, në përballjen me mosbesimin global, duhet ta bëjnë parimin kur'anor «اَشِدّاءُ عَلی الکُفّار، رُحَماءُ بَیْنَهُم» (të ashpër ndaj mohuesve, të mëshirshëm ndaj njëri-tjetrit) boshtin e mendimit, të fjalës dhe të veprimit të tyre, dhe kështu arrihet uniteti dhe bashkimi islam. Sa herë që njëra nga dy pjesët e këtij mesazhi qiellor largohet nga praktika e myslimanëve, edhe ata do të largohen nga ajo pozitë nderi që e kishin fituar me të drejtë në Qytetin e Islamit (Medinetu-l-Islam), dhe ky është një rregull që nuk ka përjashtim.
Ky rregull është një nga parimet dhe mesazhet themelore të Revolucionit Islamik. Koha e mbajtjes së Javës së parë të Unitetit kthehet në Esfand 1356 të hixhrit diellor, në periudhën e luftës kundër regjimit shtypës të Pahlavive; kur Udhëheqësi madhështor martir (Allahu e lartësoftë pozitën e tij të nderuar), gjatë internimit të tij në Iranshahr, e hodhi këtë ide dhe shiitët e sunnitët e mirëpritën. Së shpejti, pas fitores së Revolucionit Islamik, me urtësinë e themeluesit të Republikës Islamike, Imam Khomeinit (Allahu e shenjtëroftë shpirtin e tij të nderuar), „Java e Unitetit“ u bë zyrtare. Me mirësinë e Allahut të Lartësuar, çështja e unitetit midis pjesëtarëve të popullit mysliman ka një shembull të suksesshëm në popullin e Iranit, dhe intrigat e armiqve nuk kanë pasur shumë ndikim për ta dëmtuar atë.
Por, padyshim, keqdashësit janë gjithmonë në pritë ndaj kësaj dhuntie të madhe. Ajo që u jep atyre shpresë është theksimi i dallimeve. Dallimet doktrinore dhe të medhhebeve, ndonëse konsiderohen një anë e rëndësishme e qëllimit të armikut të Islamit dhe ai ka shumë shpresë te shfrytëzimi i tyre, nuk do t'i mjaftojnë; ai përpiqet që lloj-lloj dallimesh racore, kulturore, shoqërore, ekonomike, politike dhe gjeografike t'i shndërrojë në pretekste për krijimin e përçarjes midis popullit mysliman në Iran dhe në çdo vend tjetër islam, në mënyrë që të shohë copëtimin e umetit islam dhe dobësimin e forcave të tij dhe, në momentin e përshtatshëm, ta vendosë sundimin e tij mbi ta. Urdhri i Kur'anit fisnik në këto raste është përmendur në ajetin fisnik «وَ لا تَنازَعوا فَتَفْشَلوا و تَذْهَبَ ریحُکُم» (dhe mos u grindni, se do të dobësoheni dhe do t'ju shkojë fuqia; Kur'ani, El-Enfal 8:46). Prandaj, çdo njeri, në çdo pozitë, që kryen ndonjë veprim që çon në përçarje midis myslimanëve dhe krijon grindje në shoqërinë e myslimanëve, me dije ose pa dije, me dashje ose pa dashje, i ka shërbyer qëllimit të armiqve të Islamit. Dhe si mund që në këtë kohë dikush ta përshkruajë një veprim të tillë si padije dhe pakujdesi të tij, ndërkohë që tani tiranët e botës, e në krye të tyre Amerika kriminale, i kanë hequr maskat mashtruese dhe të kota nga fytyra e shëmtuar e qëllimeve të tyre koloniale dhe e planeve të tyre kryeneçe dhe dominuese, kanë hequr dorezat mashtruese prej kadifeje dhe ia kanë treguar gjithë botës kthetrat e tyre të përgjakura?
Tani është koha që myslimanët të mendohen thellë dhe t'i shikojnë ngjarjet më me kujdes. Nëse myslimanët do të ishin një dorë e vetme që e shtrëngon fort grushtin, a do të ishte populli palestinez kaq i pambrojtur, objekt i shtypjes dhe i krimeve të pushtuesve? Dhe nëse popujt dhe qeveritë që banojnë në brigjet e Gjirit Persik do ta vendosnin unitetin e tyre nën flamurin e Islamit, a do të guxonin batakçinjtë pa identitet dhe të korruptuar që nga mijëra kilometra larg të lakmonin tokat dhe pasuritë e tyre?
Këshilla ime e theksuar dhe e përsëritur për sundimtarët e vendeve islame, sidomos të vendeve të rajonit të Azisë Perëndimore dhe të brigjeve të Gjirit Persik, është kjo: njihni armikun tuaj të vërtetë, kuptoni planin e tij dhe përballuni me të. Zgjidhja e problemeve të umetit islam është uniteti i fjalës, miqësia dhe bashkëpunimi në rrugën e së mirës dhe të mirësisë. Sundimtarët kriminelë të Amerikës dhe sistemi i rremë sionist janë armiqtë e betuar të këtij uniteti dhe të kësaj miqësie. Ata nuk janë vetëm armiq të Republikës Islamike, të popullit të Iranit dhe të frontit të madh të Rezistencës Islame; përkundrazi, ata kanë armiqësi me gjithë umetin islam, përfshirë popujt e Azisë Perëndimore dhe të Afrikës së Veriut, dhe në këtë çështje as sundimtarët e këtyre vendeve, shumë prej të cilëve konsiderohen bashkëpunëtorë të tyre, nuk përjashtohen; ashtu siç mosrespekti i hapur dhe përdorimi i shprehjeve të shëmtuara ndaj disa krerëve të vendeve islame nga ana e krerëve të kryeneçësisë janë ende të freskëta në kujtesën tuaj dhe tonën.
Mësimi i rëndësishëm i unitetit dhe i mosgrindjes është mësimi i parë i shkollës së Islamit për mënyrën e përballjes me armikun dhe me mikun. Mësimi i dytë është mbrojtja e njëri-tjetrit përballë mosbesimit, dhe mësimi i tretë janë format e ndryshme të bashkëpunimit dhe të sinergjisë në çështjet e ndryshme të jetës materiale dhe shpirtërore të myslimanëve, për sa i përket pasurisë, sigurisë, dijes dhe përparimit, fundi i kësaj rruge do të jetë arritja e qytetërimit të ri islam. Prandaj, uniteti midis myslimanëve është guri themelor kryesor për arritjen e një qytetërimi islam të nderuar dhe fitimtar. Kjo paketë konceptuale dhe intelektuale, në të cilën qëndron dëshira jonë për botën islame, nga ana e saj është realizuar në një masë të pranueshme në Iranin e dashur, dhe sërish këshilla e këtij shërbëtori për të gjithë pjesëtarët e popullit është që në asnjë mënyrë të mos lejojnë shfaqjen e asnjë përçarjeje midis tyre.
Në fund, shpresoj që me ndërmjetësimin e të Dërguarit të nderuar dhe të familjes së tij të pastër (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të dhe mbi ta), hija plot mëshirë dhe bekim e mirësisë hyjnore të shtrihet mbi shoqëritë islame dhe ato, dita-ditës, nën hijen e zbatimit të urdhrave hyjnorë, t'i ngjiten gjithnjë e më shumë se më parë shkallët e përparimit dhe të nderit.
والسّلام علیکم و رحمة الله و برکاته
Paqja, mëshira dhe bekimet e Allahut qofshin mbi ju.
Sejjid Mojtaba Hosseini Khamenei
8/Shahrivar/1405 – 17/Rebiu-l-Evvel/1448