Паём ба муносибати Ҳафтаи ваҳдат

Ин тарҷумаи матни аслии форсӣ аст. Матни аслӣ ба форсӣ

بسم‌الله الرّحمن الرّحیم
Ба номи Худованди бахшандаи меҳрубон

مُحمّدٌ رَسولُ ‌الله وَالّذینَ مَعَهُ اَشِّداءُ عَلی الکُفّارِ رُحَماءُ بَیْنَهُم
Муҳаммад фиристодаи Худост ва касоне, ки бо ӯ ҳастанд, бар кофирон сахтгир ва дар миёни худ меҳрубонанд. (Қуръон, Фатҳ 48:29)

Айёми зодрӯзи вуҷуди мубораки нурафшони аъзам, ашрафи махлуқот, чароғи мунир, баргузидаи Худованд, шаҳри илм, Ҳазрати Раҳматан лил-оламин, Расули мукаррами Ислом (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) ва фарзанди пок ва покниҳодаш, ҳуҷҷати болиғаи илоҳӣ, Ҳазрати Имом Ҷаъфари Содиқ (салавотуллоҳи ва саломуҳу алайҳ)-ро ба миллати шарифи Эрон ва уммати бузурги Ислом табрик мегӯям.

Аз он вақте ки хуршеди вуҷуди Ҳазрати Хатмимартабат (Паёмбари Хотам) дар Маккаи мукаррама тулӯъ намуд, чашмандози саодати башар, ки вобаста ба камоли бандагӣ ва итоат аз Ҳазрати Ҳақ (ҷалла ва ало) аст, дурахшиши дигаре ёфт; арвоҳи анбиё ва фариштагони илоҳӣ ва қудсиён ғарқи сурур гаштанд ва шаётини инсу ҷин ангушти хашму ҳасрат ва ғам газиданд. Зеро бартарин махлуқи Худованд дар ҳамаи оламҳои бешумори офариниш по ба арсаи хокӣ мегузошт ва ба зудӣ бо хилъати нубувват ва хотамият ва бо дар даст доштани Қуръони азим ва рисолати ҳидояти ҳамаҷонибаи инсон мерафт, то ҳаракати корвони азими башариятро ба сӯи убудият ва такомул ба сӯи Худо рақам занад. Зиндагии он ҳазрат ва авсиёи маъсуми эшон саросар дарси ҳидоят ва бандагӣ, дарси маърифат ва муҳаббат, дарси ақида ва ҷиҳод, дарси зиндагӣ ва ахлоқи ҳасанаи фардӣ ва иҷтимоӣ, дарси амонат ва садоқат, дарси иззат ва каромат, дарси илм ва амал, дарси раҳмат ва қотеият, дарси қист ва адолат ва дарси ваҳдат ва бародарист. Ин дарсҳо ҳар чи беҳтар фаро гирифта шаванд ва ба онҳо амал шавад, расидан ба қуллаҳои саодат ва некбахтӣ барои фарзандони башар муяссартар мегардад. Мо мӯътақидем, ки рӯҳи мутаҳҳари Паёмбари раҳмат ва ҳамчунин арвоҳи покизаи авсиё ва ҳуҷҷатҳои пок (салавотуллоҳи ва саломуҳу алайҳи ва алайҳим аҷмаъин) ҳамвора муроқиб, ҳидоятгар ва меҳрубон бар аҳволи мусулмонон ва ҷомеаи исломӣ ҳастанд. Он гоҳ ки хатое аз фарзандони ин падари меҳрубон ва бузургвор сар занад, хотири эшон ранҷида мешавад ва ҳар гоҳ ки мусулмонон ба дарсҳо ва дастуроти эшон амал намоянд, қалби мубораки эшон масрур мегардад.

Акнун Ислом ва аҳли он баъд аз гузар аз давраҳои сахт ва пурталотум ва тай кардани фарозу нишебҳои мутааддид аз садри аввал то кунун ба марҳилаи сарнавиштсоз ва таъйинкунанда расидааст. Имрӯз мусулмонон метавонанд нақши бисёр муассир ва таърихсозе ифо кунанд. Имрӯз рӯзест, ки чашмандози ғалабаи ниҳоии ҳақ бар ботил ва Ислом бар куфр ба маротиб бештар аз ҳамаи даврҳои гузашта ба воқеият наздик шудааст.

Шарти аввали ин амри муҳим иттиҳоди калимаи мусулмонон аст. Ваҳдати мусулмонон дар муқобили куфри ҷаҳонӣ роҳбурди қуръонӣ ва омӯзаи асиле аз Исломи ноби Муҳаммадӣ (салавотуллоҳи ва саломуҳу алайҳи ва олиҳ) аст, на як масъалаи сатҳӣ ва гузаро. Мақсуд аз ваҳдат он аст, ки дар сатҳи умумии ҷомеаҳои исломӣ нуқоти муштарак миёни ҳамагон меҳвар ва асл қарор гирад. Албатта кӯшиш мешавад, ки ба пуштибонии истидлол ва дар айни риояи ҳамаи шуъуни бародарӣ ва ҳамроҳӣ ва ба ҳамон гуна ки аз омӯзаҳои қуръонӣ бармеояд, дар камоли сулҳу сафо нуқоти ихтилоф ба нуқоти муштарак табдил гардад.

Он чи мусаллам аст, ин аст, ки афроди мусулмон дар ҷомеаҳои исломӣ бояд дар рӯ ба рӯ шудан бо куфри ҷаҳонӣ асли қуръонии «اَشِدّاءُ عَلی الکُفّار، رُحَماءُ بَیْنَهُم» (бар кофирон сахтгир ва дар миёни худ меҳрубон)-ро меҳвари фикр, баён ва амали худ қарор диҳанд ва ҳамин тавр ваҳдат ва иттиҳоди исломӣ ба даст меояд. Ҳар гоҳ ҳар яке аз ду бахши ин паёми осмонӣ аз марҳилаи амали мусулмонон дур шавад, онҳо низ аз он ҷойгоҳи иззате, ки ба ҳақ дар Мадинатул-Ислом соҳиби он шуда буданд, дур хоҳанд гашт ва ин қоидаест, ки истисно надорад.

Ин қоида яке аз усул ва паёмҳои асосии Инқилоби исломист. Замони баргузории нахустин Ҳафтаи ваҳдат ба Исфанди 1356 ҳиҷрии шамсӣ ва даврони мубориза бо дастгоҳи ситами Паҳлавӣ бармегардад; он гоҳ ки Раҳбари бузургвори шаҳид (аълаллоҳу мақомаҳуш-шариф) дар даврони табъиди худ дар Эроншаҳр ин андешаро матраҳ намуд ва шиа ва суннӣ аз он истиқбол карданд. Ба зудӣ пас аз пирӯзии Инқилоби исломӣ, ба тадбири Бунёнгузори Ҷумҳурии исломӣ Ҳазрати Имом Хумайнӣ (қуддиса сирруҳуш-шариф), «Ҳафтаи ваҳдат» расмият ёфт. Ба лутфи Ҳазрати Борӣ таъоло, масъалаи ваҳдат миёни афроди миллати мусулмон намунаи муваффақе дар миёни миллати Эрон дорад ва дасисаҳои душманон таъсири зиёде дар ҷиҳати махдуш кардани он надоштааст.

Вале бешак бадхоҳон ҳамеша дар камини ин неъмати бузург ҳастанд. Он чи онҳоро умедвор месозад, барҷастасозии ихтилофот аст. Ихтилофоти ақидатӣ ва мазҳабӣ гарчи як ҷанбаи муҳим аз мақсуди душмани Ислом ба шумор меравад ва ӯ ба истифода аз он бисёр дил бастааст, вале ба он басанда нахоҳад кард ва талош дорад, то анвоъи тафовутҳои нажодӣ, фарҳангӣ, иҷтимоӣ, иқтисодӣ, сиёсӣ ва ҷуғрофиро ба баҳонаҳое барои эҷоди ихтилоф миёни мардуми мусулмон дар Эрон ва дар ҳар кишвари исломии дигар табдил намояд, то аз ин манзар пора-пора шудани уммати Ислом ва таҳлил рафтани қувваҳои онро ба тамошо нишаста ва дар фурсати муносиб султаи худро бар онҳо эъмол намояд. Дастури Қуръони карим дар ин маворид дар ояи каримаи «وَ لا تَنازَعوا فَتَفْشَلوا و تَذْهَبَ ریحُکُم» (ва бо ҳам низоъ накунед, ки сусту заиф мешавед ва шукӯҳу қудрататон аз миён меравад) (Қуръон, Анфол 8:46) зикр шудааст. Бинобар ин, ҳар фарде дар ҳар ҷойгоҳе ҳар коре, ки ба тафриқа миёни мусулмонон анҷомад, сурат диҳад ва дар ҷомеаи мусулмонон низоъ эҷод кунад, дониста ё надониста ва хоста ё нохоста, мақсуди душманони Исломро сомон додааст. Ва чӣ гуна дар ин рӯзгор касе метавонад чунин амалеро ба ҷаҳл ва ғафлати худ нисбат диҳад, дар ҳоле ки акнун тоғутҳои олам ва дар раъси онҳо Амрикои ҷинояткор ниқобҳои фиребанда ва пӯшолинро аз чеҳраи кароҳатбори ҳадафҳои истеъморӣ ва нақшаҳои истикборӣ ва султаҷӯёнаи худ канор зада ва дастпӯшҳои махмалини фиребгарро дароварда ва чанголи хуналуди худро ба тамоми дунё нишон додаанд?

Акнун вақти он аст, ки мусулмонон ба фикр фурӯ раванд ва ҳодисаҳоро дақиқтар бингаранд. Оё агар мусулмонон дасти воҳиде мебуданд, ки мушти худро бо устуворӣ мефишурд, миллати Фаластин ин гуна бепаноҳ мавриди зулм ва ҷинояти ишғолгарон қарор мегирифт? Ва оё агар миллатҳо ва давлатҳои соҳилнишини Халиҷи Форс иттиҳоди худро зери алами Ислом барқарор месохтанд, авбошони беҳувият ва фосид ҷуръат пайдо мекарданд, ки аз ҳазорон километр дуртар ба сарзаминҳо ва доройиҳои онҳо тамаъ варзанд?

Тавсияи муаккад ва мукаррари инҷониб ба ҳокимони кишварҳои исломӣ, хусусан кишварҳои минтақаи Осиёи Ғарбӣ ва соҳили Халиҷи Форс, ин аст, ки душмани воқеии худро бишносед ва нақшаашро дарёфта, бо он муқобила намоед. Илоҷи мушкилоти уммати исломӣ иттиҳоди калима, дӯстӣ ва таовун дар масири хайру некист. Ҳокимони ҷинояткори Амрико ва низоми ҷаълии саҳюнӣ душманони қасамхӯрдаи ин иттиҳод ва дӯстӣ ҳастанд. Онҳо фақат душмани Ҷумҳурии исломӣ ва миллати Эрон ва ҷабҳаи азими муқовимати исломӣ нестанд; балки бо тамоми уммати Ислом, аз ҷумла миллатҳои Осиёи Ғарбӣ ва Африқои Шимолӣ душманӣ доранд ва дар ин амр ҳатто ҳокимони ин кишварҳо, ки бисёре аз онҳо ҳамкори онҳо маҳсуб мешаванд, мустасно нестанд; ҳамчунон ки беэҳтиромии ошкор ва ба кор бурдани таъбирҳои зишт нисбат ба бархе аз сарони кишварҳои исломӣ аз сӯи раисони истикбор дар хотираи наздики шумо ва мо мавҷуд аст.

Дарси муҳими иттиҳод ва адами низоъ дарси аввали мактаби Ислом дар бораи навъи муносибат бо душман ва дӯст аст. Аммо дарси дуюми он дифоъ аз якдигар дар муқобили куфр ва дарси сеюм анвоъи ҳамкориҳо ва ҳамафзоиҳо дар масоили мухталифи зиндагии моддӣ ва маънавии мусулмонон аз лиҳози сарват, амният, илм ва пешрафт аст, ки интиҳои ин масир расидан ба тамаддуни навини исломӣ хоҳад буд. Бинобар ин, ваҳдат миёни мусулмонон санги бинои аслӣ барои дастёбӣ ба тамаддуни исломии азиз ва ғолиб аст. Ин бастаи мафҳумӣ ва фикрӣ, ки орзуи мо барои олами Ислом дар он ниҳуфтааст, ба навбаи худ то ҳадди қобили қабуле дар Эрони азиз сурати таҳаққуқ ёфта ва боз тавсияи ин хидматгузор ба афроди миллат он аст, ки ба ҳеҷ ваҷҳ иҷозаи бурузи ҳеҷ ихтилоферо дар миёни худ надиҳанд.

Дар поён умедворам, ки бо шафоатҳои Расули мукаррам ва итрати покаш (салавотуллоҳи ва саломуҳу алайҳи ва алайҳим) сояи пурраҳмат ва баракати лутфи илоҳӣ бар ҷомеаҳои исломӣ афканда шавад ва онҳо рӯз ба рӯз дар сояи амал ба фармонҳои илоҳӣ зинаҳои тараққӣ ва иззатро ҳар чи бештар аз пеш бипаймоянд.

والسّلام علیکم و رحمة الله و برکاته
Ва салом ва раҳмат ва баракоти Худо бар шумо бод.
Сайид Муҷтабо Ҳусайнии Хоманаӣ
8 Шаҳривари 1405
17 Рабеъулаввали 1448