Нахустин паёми Ҳазрати Оятуллоҳ Сайид Муҷтабо Ҳусайнии…

Ин тарҷумаи матни аслии форсӣ аст. Матни аслӣ ба форсӣ

بسم الله الرّحمن الرّحیم
Ба номи Худованди бахшандаи меҳрубон

مَا نَنسَخ مِن آیَةٍ اَو نُنسِها نَأتِ بِخَیرٍ مِنها اَو مِثلِها. (1)
Ҳар оятеро, ки насх кунем ё онро аз ёдҳо бибарем, беҳтар аз он ё монанди онро меоварем. (Қуръон, Бақара 2:106)

اَلسَّلامُ‌عَلَیكَ یا داعِیَ اللّهِ وَ رَبّانِیَّ آیاتِهِ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا بابَ اللّهِ وَ دَیّانَ دینِهِ اَلسَّلامُ عَلَیكَ یا خَلیفَةَ اللّهِ و ناصِرَ حَقِّهِ اَلسَّلامُ عَلیكَ یا حُجَّةَ ا‌للّهِ وَ دَلیلَ اِرادَتِه اَلسَّلامُ عَلَیكَ اَیُّهَا المُقَدَّمُ المَأمول اَلسَّلامُ عَلَیكَ بِجَوامِعِ السَّلام. اَلسَّلامُ‌عَلَیكَ یا مَولایَ صاحِبَ الزَّمان.
Салом бар ту, эй даъваткунанда ба сӯйи Худо ва донои раббонии оятҳои Ӯ; салом бар ту, эй дари Худо ва барпокунандаи дини Ӯ; салом бар ту, эй ҷонишини Худо ва ёвари ҳаққи Ӯ; салом бар ту, эй ҳуҷҷати Худо ва нишондиҳандаи иродаи Ӯ; салом бар ту, эй пешвои пешгузошта ва умедворшуда; салом бар ту бо ҳамаи саломҳо. Салом бар ту, эй мавлои ман, Соҳиб-уз-замон.

Дар оғози сухан бояд ба сарварам (аҷҷалаллоҳу таоло фараҷаҳ) ба муносибати шаҳодати ҷонсӯзи Раҳбари азимушшаъни Инқилоб, Хоманаии азиз ва ҳаким, тасаллият арз кунам ва аз он ҳазрат дуои хайр барои як-якии миллати бузурги Эрон, балки ҳамаи мусулмонони ҷаҳон ва ҳамаи хидматгузорони Ислом ва Инқилоб ва исоргарон ва бозмондагони шаҳидони наҳзати исломӣ ва бахусус ҷанги ахир ва барои худи ҳақирамро дархост намоям.

Қисмати дуюми сухани ман бо миллати бузурги Эрон аст. Аввал, бояд вазъ ва мавқеи худро дар бораи раъйи Маҷлиси муҳтарами Хубрагон мухтасаран баён намоям. Ин хидматгузори шумо, Сайид Муҷтабо Ҳусайнии Хоманаӣ, ҳамзамон бо шумо ва аз тариқи Симои Ҷумҳурии Исломӣ аз натиҷаи раъйи Маҷлиси муҳтарами Хубрагон огоҳ шудам. Барои банда такя задан бар ҷое, ки маҳалли нишасти ду пешвои азимушшаън, Хумайнии кабир ва Хоманаии шаҳид будааст, кори душворест; зеро ин курсӣ собиқаи нишасти касеро дорост, ки пас аз беш аз шаст сол муҷоҳидат дар роҳи Худо ва гузаштан аз навъҳои лаззатҳо ва роҳатҳо ба гавҳари тобон ва чеҳраи мумтозе, на танҳо дар асри ҳозир, балки дар тӯли таърихи ҳокимони ин кишвар, табдил шудааст. Ҳам зиндагӣ ва ҳам навъи марги ӯ бо шукӯҳ ва иззате омехта буд, ки аз такя ба ҳақ сарчашма мегирифт.

Ман ин тавфиқро доштам, ки пайкари эшонро пас аз шаҳодат зиёрат кунам; он чӣ дидам, кӯҳе аз салобат буд; ва шунидам, ки мушти дасти солимашро гирех карда буд. Дар бораи ҷанбаҳои мухталифи шахсияти эшон аҳли иттилоъ бояд муддатҳо суханҳо бигӯянд. Дар ин фурсат ба ҳамин иҷмол иктифо намуда, тафсилотро ба мавқеиятҳои муносиби дигар вомегузорам. Ин аст иллати душвории такя бар курсии раҳбарӣ пас аз чунин касе. Пур кардани ин фосила танҳо бо мадад ҷустан аз Ҳазрати Ҳақ ва ёрии шумо мардум имконпазир аст.

Дар идома лозим аст нуктаеро, ки иртиботи мустақим ба асли сухани банда дорад, мавриди таъкид қарор диҳам; он нукта ин аст, ки аз ҷумлаи ҳунарҳои Раҳбари шаҳид ва салафи кабири эшон ворид кардани мардум дар ҳамаи арсаҳо ва басират ва огоҳӣ додани пайваста ба онон ва дар мақоми амал такя бар нерӯи онон буд. Эшон ин тавр маънои ҳақиқии ҷумҳур ва ҷумҳуриятро амалӣ сохтанд ва аз умқи ҷон низ ба он эътиқод доштанд. Асари равшани ин матлаб дар ин чанд рӯзе, ки кишвар бидуни раҳбар ва бидуни Фармондеҳи кулли қувваҳо буд, дида шуд. Басират ва ҳушмандии миллати бузурги Эрон дар воқеаи ахир ва пойдорӣ ва шуҷоат ва ҳузураш дӯстро ба таҳсин ва душманро ба ҳайрат во дошт. Ин шумо мардум будед, ки кишварро раҳбарӣ ва иқтидори онро кафолат кардед.

Ояте, ки дар садри ин навиштор овардам, ба ин маъност, ки ҳеҷ ояте аз оёти илоҳӣ нест, ки ё мӯҳлаташ ба поён расад ё ба фаромӯшӣ супурда шавад, магар он ки аз ҷониби Ҳазрати Ҳақ (ҷалла ва ало) монанд ё бартар аз он ба ҷояш дода шавад. Муносибати истифодаи ин ояи шарифа ин нест, ки ин банда дар ҳадди Раҳбари шаҳид бошам; чӣ расад ба он ки бихоҳам бартар аз эшон фарз шавам; балки ҳадафи зикри ояи муборака таваҷҷуҳ додан ба нақши бамаврид ва пурранги шумо, миллати азиз аст. Агар он неъмати узмо аз мо гирифта шуд, ба ҷояш бори дигар ҳузури аммормонанди миллати Эрон ба ин низом ато гардид. Инро бидонед: агар қудрати шумо дар саҳна зоҳир нашавад, на раҳбарӣ ва на ҳеҷ яке аз дастгоҳҳои мухталиф, ки шаъни воқеии онҳо хидмат ба мардум аст, корсозии лозимро нахоҳанд дошт.

Барои он ки ин маъно беҳтар амалӣ шавад, аввалан, бояд ба ёди Худованди табарака ва таоло ва таваккал бар Ӯ ва тавассул ба анвори таййибаи маъсумин (салавотуллоҳи алайҳим аҷмаъин) ҳамчун иксири аъзам ва кибрити аҳмаре нигариста шавад, ки кафолатдиҳандаи навъҳои кушоишҳо ва зафари қатъӣ бар душман аст. Ин бартарии азимест, ки шумо дорои он ҳастед ва душманонатон фоқиди онанд.

Сониян, бояд ба ваҳдати байни афрод ва қишрҳои миллат, ки маъмулан дар мавқеъҳои танг ҷилваи хосе пайдо мекунад, халале ворид нашавад. Ин амр бо сарфи назар кардан аз нуқтаҳои мавриди ихтилоф ба даст хоҳад омад.

Солисан, бояд ҳузури муассир дар саҳна ҳифз шавад; чӣ ба сурате, ки дар ин рӯзҳо ва шабҳои ҷанг аз худ нишон додед ва чӣ ба сурати навъҳои нақшофариниҳои муассир дар арсаҳои мухталифи иҷтимоӣ, сиёсӣ, тарбиятӣ, фарҳангӣ ва ҳатто амниятӣ. Муҳим ин аст, ки нақши дуруст, бидуни халал ба ваҳдати иҷтимоӣ, ба хубӣ дарк ва то ҳадди имкон ба иҷро гузошта шавад. Яке аз вазифаҳои раҳбарӣ ва баъзе масъулони дигар ёдоварӣ кардани баъзе аз ин нақшҳо ба афрод ё қишрҳои ҷомеа аст. Аз ин рӯ, аҳамияти ҳузур дар маросими Рӯзи Қудси 1447-ро ёдовар мешавам, ки бояд унсури душманшиканӣ дар он мавриди таваҷҷуҳи ҳамагон бошад.

Робеан, аз кӯмак ва ёрӣ ба якдигар дареғ надоред. Биҳамдиллоҳ хислати ҳамешагии бештари эрониён ҷуз ин набудааст ва интизор меравад, ки дар ин рӯзҳои хос, ки табиатан бар баъзе аз афроди миллат душвортар аз дигарон мегузарад, ин матлаб ҷилваи бештаре дошта бошад. Дар ҳамин фурсат аз дастгоҳҳои хидматрасон мехоҳам, ки дар ин самт аз ҳар гуна ёрӣ ва мадад ба он афроди азизи миллат ва ба сохторҳои мардумии имдодӣ дареғ наварзанд.

Агар ин ҷиҳатҳо риоя шавад, роҳи расидани шумо, миллати азиз, ба рӯзҳои азамат ва шукӯҳ ҳамвор хоҳад буд. Наздиктарин мисдоқи он метавонад ба изни Худо зафар бар душман дар ҷанги кунунӣ бошад.

Қисмати сеюми сухани банда ташаккури самимона аз размандагони шуҷоамон аст, ки дар шароите, ки миллат ва ватани азизамон ба таври мазлумона мавриди таҳоҷуми сарони ҷабҳаи истикбор қарор гирифтааст, бо зарбаҳои кӯбандаи худ роҳи душманро бастаанд ва ононро аз таваҳҳуми имкони тасаллут бар меҳани азиз ва эҳтимолан таҷзияи он берун овардаанд. Бародарони азизи разманда! Хостаи тӯдаҳои мардум идомаи дифоъи муассир ва пушаймонкунанда аст. Ҳамчунин қатъан бояд ҳамчунон аз аҳрами бастани тангаи Ҳурмуз истифода шавад. Дар бораи кушодани ҷабҳаҳои дигаре, ки душман дар он таҷрибаи ночизе дорад ва ба шиддат дар он осебпазир хоҳад буд, мутолиаҳое сурат гирифтааст ва фаъолсозии он дар сурати идомаи вазъи ҷангӣ ва бино бар риояи маслиҳатҳо сурат хоҳад гирифт.

Ҳамчунин аз размандагони ҷабҳаи Муқовимат ташаккури самимона дорам. Мо кишварҳои ҷабҳаи Муқовиматро беҳтарин дӯстони худ медонем ва амри муқовимат ва ҷабҳаи Муқовимат ҷузъи ҷудонашавандаи арзишҳои Инқилоби исломӣ аст. Бешак ҳамроҳии ҷузъҳои ин ҷабҳа бо якдигар роҳи раҳоӣ аз фитнаи саҳюниро кӯтоҳтар менамояд; ҳамчунон ки дидем, Ямани шуҷоъ ва мӯъмин аз дифоъ аз мардуми мазлуми Ғазза даст накашид ва Ҳизбуллоҳи фидокор бо вуҷуди ҳамаи монеаҳо ба ёрии Ҷумҳурии Исломӣ омадааст ва муқовимати Ироқ ҳам далерона ҳамин хатро пеш гирифтааст.

Дар қисмати чаҳорум рӯйи сухани банда бо касонест, ки дар ин чанд рӯз ба навъе осеб дидаанд; чӣ онон, ки доғи шаҳодати азиз ё азизонеро таҷриба карда бошанд, чӣ касоне, ки маҷрӯҳ шуда бошанд ва чӣ афроде, ки ба хонаву кошона ё маҳалли касбу корашон зарар расида бошад. Дар ин қисмат, аввалан, ҳамдардии амиқи худро бо бозмондагони шаҳидони волоқадр эълон медорам. Ин бар асоси таҷрибаи муштаракест, ки ман бо ин бузургворон дорам; ба ғайр аз падарам, ки доғи фиқдони ҳазраташ амри умумӣ шудааст, ҳамсари азиз ва бовафоямро, ки ба ӯ умедҳо доштам, ва хоҳари фидокорамро, ки худро вақфи хидмат ба волидайнаш карда буд ва оқибат музди худро гирифт, ва ҳамчунин тифли хурдсолашро, ва шавҳари хоҳари дигарамро, ки инсоне олим ва шариф буд, ба корвони шаҳидон супурдаам. Аммо он чӣ сабр бар мусибатҳоро мумкин ва ҳатто осон месозад, таваҷҷуҳ ба ваъдаи ҳатмӣ ва қатъии илоҳӣ бар аҷри пурарзиш барои собирон аст. Бинобар ин, бояд сабр кард ва ба лутф ва дастгирии Ҳазрати Ҳақ (ҷалла ва ало) умед ва эътимод дошт.

Сониян, ин итминонро ба ҳамагон медиҳам, ки мо аз интиқоми хуни шаҳидони шумо сарфи назар нахоҳем кард. Интиқоме, ки дар назар дорем, танҳо марбут ба шаҳодати Раҳбари азимушшаъни Инқилоб нест; балки ҳар узве аз миллат, ки аз ҷониби душман шаҳид мешавад, худ мавзӯи мустақилле барои парвандаи интиқом аст. Албатта миқдори маҳдуде аз ин интиқом то кунун сурати айнӣ пайдо кардааст, вале то ҳадди комили он ҳосил нашавад, ҳамчунон ин парванда бар рӯйи дигар парвандаҳо хоҳад буд ва бахусус нисбат ба хуни атфол ва кӯдаконамон ҳассосияти бештаре хоҳем дошт. Бинобар ин, ҷинояте, ки душман ба таври амдӣ дар мавриди мактаби «Шаҷараи таййиба»-и Миноб ва баъзе мавридҳои монанд содир кардааст, дар ин баррасӣ шаъни хосе дорад.

Солисан, ҳатман ҷонбозони ин ҳамлаҳо бояд хидматҳои табобатии муносибро ройгон дарёфт намуда, аз баъзе имтиёзҳои дигар баҳраманд гарданд.

Робеан, то ҷое ки вазъи кунунӣ иҷозат диҳад, бояд барои ҷуброни хисороти моддии воридшуда ба маконҳо ва амволи шахсӣ иқдомоти кофӣ таъриф шуда, мавриди иҷро қарор гирад. Ду мавриди ахир ба манзалаи вазифаи ҳатман иҷрошаванда барои масъулони муҳтарам аст, ки бояд онро иҷро карда, гузориши онро ба банда диҳанд.

Нуктае, ки бояд ёдовар шавам, ин аст, ки ба ҳар сурат мо аз душман ғаромат хоҳем гирифт ва агар худдорӣ кунад, ба андозае ки муайян кунем, аз амволаш бархоҳем дошт ва агар он ҳам муяссар набошад, ба ҳамон андоза аз амволашро нобуд хоҳем кард.

Қисмати панҷуми сухан хитоб ба сарон ва раддаҳои таъсиргузор дар баъзе аз кишварҳои минтақа аст. Мо бо понздаҳ кишвар ҳамсоягии хушкӣ ё обӣ дорем ва ҳамеша моил ба иртиботи гарм ва созанда бо ҳамаи онон будаем ва ҳастем, вале душман аз солҳо пеш ба тадриҷ пойгоҳҳое, чӣ низомӣ ва чӣ молӣ, дар баъзе аз ин кишварҳо бино кардааст, то тасаллути худро бар минтақа таъмин намояд. Дар ҳуҷуми ахир баъзе аз пойгоҳҳои низомӣ мавриди истифода қарор гирифт, ки табиатан мо, ҳамон тавр ки ҳушдори сареҳ дода будем ва бидуни он ки таарруз ба он кишварҳо анҷом диҳем, сирфан ҳамон пойгоҳҳоро мавриди ҳамла қарор додаем. Аз ин пас низ ночор ин корро идома хоҳем дод; гарчи ҳамчунон ба зарурати дӯстӣ байни худ ва он ҳамсоягонамон муътақид мебошем. Ин кишварҳо бояд мавқеи худро бо мутаҷовизон ба ватани азизамон ва қотилони афроди мардуми мо муайян кунанд. Ман тавсия мекунам, ки ҳар чӣ зудтар он пойгоҳҳоро таътил кунанд; зеро эҳтимолан то кунун фаҳмидаанд, ки иддиои барқарории амният ва сулҳ аз ҷониби Амрико ҷуз дурӯғе беш набудааст. Ин амр боис мешавад, ки бо миллатҳои худашон, ки умуман аз ҳамроҳӣ бо ҷабҳаи куфр ва рафтори таҳқиромези он норозӣ ҳастанд, пайванди бештаре пайдо карда, бар сарват ва қудраташон афзуда шавад. Боз такрор мекунам, низоми Ҷумҳурии Исломӣ, бидуни он ки бихоҳад султа ва истеъмореро дар минтақа ба роҳ андозад, барои иттиҳод ва робитаи мутақобили гарм ва самимона бо ҳамаи ҳамсоягон омодагии комил дорад.

Дар қисмати шашуми сухан рӯйи суханам бо Раҳбари шаҳидамон аст. Эй Раҳбар! Бо рафтани худ доғи вазнинеро бар дилҳои ҳамагон гузоштед. Шумо ҳамеша муштоқи ин оқибат будед, то саранҷом Ҳазрати Ҳақ онро дар ҳоли тиловати Қуръони карим дар субҳгоҳи рӯзи даҳуми рамазон-ул-муборак ба шумо ато фармуд. Мазлумиятҳои зиёдеро муқтадирона ва бо ҳилм таҳаммул кардед ва чин ба абрӯ наовардед. Бисёриҳо қадри воқеии шуморо нашинохтанд ва шояд муддатҳо бигзарад, то навъҳои ҳиҷобҳо ва монеаҳо канор раванд ва ҷанбаҳое аз он маълум шавад. Умедворем аз қибали мақоми қурбе, ки дар ҷивори анвори таййиба ва сиддиқин ва шуҳадо ва авлиё бароятон фароҳам гаштааст, боз ҳам дар фикри пешрафти ин миллат ва ҳамаи миллатҳои ҷабҳаи Муқовимат бошед ва барои он миёнҷигарӣ намоед; ҳамчунон ки дар ҳаёти дунявии худ чунин будед. Мо бо шумо аҳд мебандем, ки барои эътилои ин парчам, ки парчами асосии ҷабҳаи ҳақ аст, ва барои расидан ба мақсадҳои муқаддаси ҷанобатон бо тамоми вуҷуд талош кунем.

Дар қисмати ҳафтум аз ҳамаи бузургвороне, ки бандаро мавриди ҳимояти худ қарор додаанд, аз ҷумла марҷаъҳои бузурги таклид ва шахсиятҳои мухталифи фарҳангӣ, сиёсӣ, иҷтимоӣ ва аз афроди мардум, ки дар гирдиҳамоиҳои пуршукӯҳ барои изҳори байъати дубора бо низом ҳозир шудаанд, ва ҳамчунин аз масъулони қувваҳои сегона ва Шӯрои муваққати раҳбарӣ ба хотири ҳусни тадбирҳо ва иқдомот ташаккур менамоям.

Умедворам лутфҳои хосси илоҳӣ дар ин соатҳо ва айёми пурфайз шомили ҳамаи миллати Эрон, балки ҳамаи мусулмонон ва мустазъафони олам гардад.

Ва дар ниҳоят аз сарвари мо (аҷҷалаллоҳу таоло фараҷаҳу-ш-шариф) дархост мекунам, ки дар боқимондаи шабҳо ва айёми Қадр ва моҳи мубораки рамазон аз даргоҳи Ҳазрати Ҳақ (ҷалла ва ало) барои миллати мо ғалабаи қотеъ бар душман ва ҳамчунин иззат ва фарохӣ ва офият ва барои даргузаштагонашон мақомот ва офияти ухравӣ талаб намоянд.

والسّلام علیکم و رحمة‌اللّه و برکاته و تحیّاته
Ва салом ва раҳмату баракот ва дурудҳои Худо бар шумо бод.

Сайид Муҷтабо Ҳусайнии Хоманаӣ, 21 исфанди 1404, баробар бо 22 рамазон-ул-муборак 1447

(1) Сураи Бақара, қисме аз ояти 106