Паём ба муносибати солрӯзи амалиёти Зулфиқорӣ дар Ободон

Ин тарҷумаи матни аслии форсӣ аст. Матни аслӣ ба форсӣ

بسم الله الرحمن الرحیم
Ба номи Худованди бахшандаи меҳрубон

9 обон солрӯзи ҳамосаи мардумӣ ва амалиёти диловаронаи размандагони Ислом алайҳи мутаҷовизони баъсӣ ва берун рондани онон аз ҷазираи Ободон, танҳо чил рӯз пас аз оғози ҷанги таҳмилии аввал дар соли 1359 аст.

Ин ҳамосаи муҳим, ки нахустин зафари миллати Эрон дар Дифои муқаддаси ҳаштсола ба шумор меравад ва дар бораи он камтар сухан гуфта шудааст, амалиёти Зулфиқорӣ номгузорӣ шудааст ва дар муқобила бо душманон ва мутаҷовизон ба меҳани исломиамон дар ҳама замонҳо дарсҳои фаровоне дорад.

Он рӯзҳо бар Ироқ ҳокими мустабиде фармон меронд, ки бо ақоид ва суннатҳои мардуми он нисбати дурусте надошт ва бар хилофи маромҳои миллати карими Ироқ, ки ба ҳақ бо мардуми Эрон нисбати бародарӣ доранд, гумон мекард, ки бо матраҳ кардани баъзе шиорҳо ва иддаоҳои пуч метавонад робитаи амиқи ду миллатро, ки пешинае мутакӣ бар мактаб ва маваддат ба хонадони исмат ва таҳорат (салавотуллоҳи ва саломуҳу алайҳим аҷмаъин) дорад, аз ҳам бигусалад.

Душмани баъсӣ он рӯзҳо низ ҳамчун душмани имрӯз аз шеваҳои маъмули таҷовуз, ишғолгарӣ ва муҳосира истифода кард ва роҳи муқобилаи муассир ва пирӯзӣ бар нақшаи шуми ӯ низ ҳушёрии мардум ва нерӯҳои ҷонфидо ва истодагии ғаюрмардонаи онҳо дар канори диловарии далерони Артиш ва Сипоҳ буд.

Он рӯз як коргари содда ва ғаюри эронӣ бо фидокорӣ ва азҷонгузаштагӣ мардумро аз нақшаи шуми душман огоҳ кард ва ҷамъе аз нерӯҳои мардумӣ ва аҳли масоҷиди он минтақа бо имон ва ангезаи илоҳӣ ва ҳадди ақалли имконот ва бо ҳидояти имоми ҷумъаи муҷоҳид ва фидокори Ободон, олими омил ва шуҷоъ, марҳум Оятуллоҳ Ҷамӣ (раҳматуллоҳи алайҳ), дар майдони мубориза ҳозир шуданд.

Ин ҳаракати мардумӣ душмани мутаҷовиз ва мусаллаҳ ба силоҳҳои пешрафтаро пушаймон кард ва дере нагузашт, ки занҷирае аз қавмҳои гуногуни миллати Эрон, аз шимол то ҷануб ва аз шарқ то ғарб, барои дифоъ аз марзҳои Эрони исломӣ муттаҳид гардид, то он гоҳ ки камтар аз як сол баъд шикасти ҳасри Ободон ба лутфи илоҳӣ ва бо фармони Имоми уммат (қуддиса сирруҳуш-шариф) муҳаққақ шуд.

Ва имрӯз низ ҳамон ҳушёрӣ ва имон, ҳамон ангеза ва ирода, ҳамон фидокорӣ ва ҷонфидоӣ ва ҳамон ғайрат ва истодагӣ аст, ки таҳти иноёти Ҳазрати Ҳақ (ҷалла ва ало) ва таваҷҷуҳоти сарварамон (аҷҷалаллоҳу таоло фараҷаҳу-ш-шариф) ёрирасони миллати мазлум ва муқтадири Эрон дар муқобила бо салтагарӣ, ҷиноят ва таҷовузи Шайтони бузург ва расидан ба зафар дар ҷанги таҳмилии сеюм аст.

«وَما النَّصرُ إِلّا مِن عِندِ الله العَزیزِ الحَکیمِ.»
«Ва нусрат ҷуз аз ҷониби Худованди шикастнопазири ҳаким нест» (Қуръон, Оли Имрон 3:126).

Сайид Муҷтабо Ҳусайнии Хоманаӣ
9 обони 1405