Паём ба муносибати Рӯзи коргар ва Рӯзи муаллим

Ин тарҷумаи матни аслии форсӣ аст. Матни аслӣ ба форсӣ

بسم‌الله الرّحمن الرّحیم
Ба номи Худованди бахшандаи меҳрубон

Ду рӯзи ёздаҳум ва дувоздаҳуми Урдибиҳишт рӯзҳоест, ки дар онҳо аз мақоми коргар ва манзалати муаллим қадрдонӣ ба амал меояд. Сарфи назар аз таҷлили забонӣ ва рамзӣ, ки ба навбаи худ кори бамаврид ва дуруст аст, пешрафти ҳар кишвар вобаста ба ду боли илм ва амал аст.

Муаллим дар нахустин марҳилаи таҳаққуқи ин мақсуд нақшофаринӣ мекунад. Масъулияти хатири омӯзиши дониш, афзоиши маҳорат ва бахши муҳимме аз рушди биниш ва қолабрезии ҳувияти насли оянда бар ӯҳдаи ӯст. Донишомӯзон, донишҷӯён ва толибилмоне, ки дар канори ҳар муаллим рушд мекунанд, дар ояндаи на чандон дур маҳоратҳои омӯхта ва донишҳои фарогирифтаи худро ба кор баста ва чӣ басо дар хулқу хӯй, рафтор ва гуфтори худ дар анвоъи арсаҳо, аз маҳфили гарми хонавода то муҳити кор ва кӯчаву хиёбон, чун оинае намоишдиҳандаи рафторҳо ва гуфторҳои муаллимони худ хоҳанд буд.

Аз сӯи дигар, арсаи кор саҳнаи васеест ба васъати кишвар, ки аз дохили хонаҳо, идораҳо, воҳидҳои касбу кор ва масҷидҳо гирифта то киштзорҳо, коргоҳҳо, корхонаҳо, маъданҳо ва анвоъи зиёде аз касбҳои хидматрасонӣ кашида мешавад. Ҳар қадар ин паҳнаи васеъ аз ду унсури сахткӯшӣ ва таъаҳҳуд, ки аз аркони ҳар тавфиқи бузург ба шумор мераванд, бештар баҳраманд бошад, пешрафти кишвар бештар ва беҳтар тазмин мегардад.

Медонем, ки як коргар дар партави таъаҳҳуд ва ҳусни амал гоҳ чунон ҷойгоҳе меёбад, ки шоиста аст ҳамчун дасти пурмеҳри муаллим ва мураббӣ бар дасти тавоно ва ҳунарманди ӯ низ бӯсаи ташаккур ва имтинон зада шавад. Ин албатта амрест, ки аз домани нахустин мураббиёни ҳар кас, яъне падару модари ӯ, ва пас аз он аз дарки маҳзари муаллим қобили таъмин аст.

Акнун, ки Ҷумҳурии исломии Эрон баъд аз беш аз чилу ҳафт сол муҷоҳидат, бо такя ба фазли илоҳӣ, дар набарди низомӣ бо душманони пешрафт ва таолии худ бахше аз тавонмандии чашмгири худро ба ҷаҳониён собит кардааст, дар марҳилаи ҷиҳоди иқтисодӣ ва фарҳангӣ низ бояд онҳоро ноумед карда ва шикаст диҳад.

Муаллимон муассиртарин ҳалқа дар набарди фарҳангӣ ва коргарон аз муассиртарин унсурҳо дар набарди иқтисодӣ хоҳанд буд; ба тавре ки метавон иддао кард, ки ин ду ба манзалаи сутуни фақароти арсаи фарҳанг ва иқтисод ҳастанд. Аз ин рӯ, лозим аст, ки ба аҳаммияти ҷойгоҳи хоси худ ва фаротар аз як шуғл – ки дар қиболи фаъолият дар он музде дарёфт мешавад – ба хубӣ воқиф бошанд.

Ҳамчунон ки бояд ба мувозоти ин амр таваҷҷуҳ дошт, ки таҷлилҳои забонии солона ё ҳар чанд вақт як бор, гарчи бамаврид ва муносиб аст, вале қадрдонӣ аз талошҳои ин ду қишр бояд амиқтар ва амалитар аз ин ҳад бошад. Банда тасаввур мекунам, ҳамон тавр ки миллати азизи Эрон бо ҳузур дар майдонҳо ва хиёбонҳо аз нерӯҳои низомии кишвари худ ҳимояти шоиста ба амал меоваранд, шоиста аст, ки дар ёрӣ кардани муаллимон ва коргарон низ пуштибонии қавие аз худ нишон диҳанд.

Аз ҷумла бояд таомули хонаводаҳои донишомӯзон ва донишҷӯён дар идораи мактабҳо ва донишгоҳҳо бештар аз пеш фароҳам шавад ва ҳамчунин бояд бо авлавият додан ба истеъмоли колоҳои истеҳсоли дохили кишвар аз коргарони тавлидгар пуштибонӣ намуда, бахусус соҳибони касбу корҳои осебдида то ҳадди имкон аз коҳиши кормандон ва ҷудо кардани нерӯи кории худ, чӣ дар воҳидҳои истеҳсолӣ ва чӣ дар воҳидҳои хидматрасонӣ, худдорӣ намоянд, балки ҳар коргарро ба манзалаи сарвати он воҳиди истеҳсолӣ ва хидматрасонӣ ба ҳисоб оваранд; ва албатта ҳукумати муҳтарам низ дар ҳадди имкон аз ин амали хайрхоҳона ҳимоят намояд.

Эрони азиз, ҳамчунон ки дар пайи солҳо талош дар ҷойгоҳи як қудрати низомӣ зоҳир шуд, иншоаллоҳ ва ба фазли илоҳӣ, бо тарсими хатҳои ҳувияти эронии исломӣ ва нуфузи ҳар чи бештари он дар зеҳнҳо ва нафсҳои ҷавонони ин кишвар ба дасти мураббиён ва муаллимон ва бо авлавият додан ба истеъмоли колоҳои истеҳсоли дохилӣ, ки натиҷаи талоши коргарони заҳматкаши эронист, масири убур ба сӯи қуллаҳои пешрафт ва таолиро хоҳад паймуд ва ин албатта бо дуои хайр ва васотати сарварамон (ъаҷҷалаллоҳу таъоло фараҷаҳуш-шариф) ҳар чи сареътар ва беҳтар сурат хоҳад пазируфт, بِاِذن‌الله تعالی (ба изни Худои таъоло). والسّلام علیکم و رحمت‌الله و برکاته (ва салом ва раҳмат ва баракоти Худо бар шумо бод).

Сайид Муҷтабо Ҳусайнии Хоманаӣ
11 Урдибиҳишти 1405