Peyama Roja Têkoşîna li dijî Îstikbara Cîhanî

Ev wergera metna esil a farisî ye. Metna esil bi farisî

بسم الله الرحمن الرحیم
Bi navê Xwedayê Rehman û Rehîm

Îro Roja Neteweyî ya Têkoşîna li dijî Îstikbara Cîhanî ye, û rojek e ku gelek xalên werçerxê yên rêzbûna Eniya Heq li hember Eniya Batil, û ya Eniya mezlûm li hember Eniya zalim, di xwe de kom kiriye. Belkî mirov bikare bibêje ku di 13ê Abana îsal de miletê Îranê helwesta xwe li hember Amerîkaya sûcdar ji her salê din zelaltir û eşkeretir dizane; lê nirxandina kok, sedem û xalên werçerxê yên dijminatiya her ku diçe zêdetir a Amerîkayê û rêzbûna xurt a miletê Îranê li hember wê, çiraya riya pêşeroja vê rêyê ye.

Destpêka zulma Amerîkayê li dijî miletê Îranê digihîje berî zêdetirî heft dehsalan; dema ku wê ji bo domandina talankirina çavkanî û samanên neteweyî, bi taybetî petrolê, derbeya 28ê Mordadê (19ê Tebaxa 1953an) pêk anî. Dehsalên piştre jî, heta serkeftina Şoreşa Îslamî, serdemek bûn ku tê de serdestên Amerîkayê ji bo talankirina samanên miletê Îranê hewldanên mezin dan. Di vê rêyê de, bi damezrandina SAVAKê û serdestkirina atmosfereke ewlehiyê ya giran li ser civakê, destê hikûmeta zordar a wê demê ji bo tepeserkirina her tevgereke nerazîbûnê vekirîtir kirin. Li ber serkeftina bi heybet a Şoreşa Îslamî jî wan ji bo parastina hikûmeta xwe ya kuçik cureyên fêlan bi kar anîn. Ji tevgerên wan ên dijminane yên piştî serkeftina şoreşa mezin a miletê Îranê jî mirov dikare lîsteyeke dirêj a kiryarên wan ên dijî gel pêşkêş bike, ku ev in: piştgiriya komên cudaxwaz, derbekeran û wan munafiqên dilkor ên ku ji bilî elîtên zanistî, siyasî û civakî, gelek mirovên asayî jî bi dilreşî şehîd dikirin; piştgiriya rasterast û hemalî ya ji Partiya Baasê re di şerê ferzkirî yê yekem de; komkujiya sivîlên balafira rêwiyan; cezayên aborî yên berfireh, demdirêj û giran; plansazî û piştgiriya gelek aloz û fitneyan û heta piştgiriya wan a bi çekan; terorkirina Serdar Silêmanî, qehremanê neteweyî yê Îranê û Ummeta Îslamî; dizîna mal û samanên miletê Îranê li welatên cuda; û di dawiyê de êrişa leşkerî ya rasterast di şerên ferzkirî yên duyem û sêyem de û şehîdkirina gelek elît, zanyar û fermandaran û komeke mezin ji gelê mezlûm ê Îranê, ji pitikan û zarokên biçûk heta kalan, û li serê hemûyan Rêberê mezin ê Şoreşa Îslamî (Xwedê ruhê wî yê pak pîroz bike).

Di hemû van qonaxan de, serokên mustekbir ên Amerîkayê û dûvikên wê her tim li pey ferzkirina serdestiya xwe û radestkirina Îranê bûne, û heta di guhertoyên dawî yên vê zordariyê de, hemû adet û xuyabûnên derewîn û xapînok ên navneteweyî danîne aliyekî û bi bêşermî li pey parçekirina welêt, çokdana miletî, hilweşîna nîzamê û tunekirina şaristaniya resen û kevnar a Îranê ne. Û bê guman di her qonaxê de ew rastî dîwarê xurt ê rastiya meydanê û zinarên saxlem ên îradeya miletê bi xîret ê Îranê hatine, û encama hesabên xwe yên şaş û xeyalên xwe yên îstikbarî di selikeke bihayên giran de xistine ser milê gelê Amerîkayê û hikûmetên kuçik ên dewleta Amerîkayê.

Niha çîroka dijminatiya kevn a Amerîkayê bi miletê misilman ê Îranê re, û berxwedana bi xîret a hemû Îraniyan li hember vî dijminî, gihîştiye wê derê ku ne tenê 13ê Abanê, belkî hemû roj û saet bûne rojên xweragirtin û têkoşîna li dijî Şeytanê Mezin. Niha qada Kendava Farisî, bi taybetî Tengava Hurmuzê, çawa ku betalbûna efsaneya têkneçûyîna Amerîkayê nîşan daye, wisa jî lawazî û zelîliya wan hikûmetan ên ku xwe dispêrin hêzeke ji bilî miletê xwe, û bêwefayî û bêçaretiya hêzên mezin di parastina hikûmetên xwe yên kuçik de nîşan dide. Pêkanîna rêveberiya Îranê li ser Tengava Hurmuzê û tunekirina baregehên leşkerî yên Amerîkayê li welatên herêmê, her çend bertekek li hember destdirêjî û cinayeta Amerîkayê di şerê ferzkirî yê sêyem de bû, lê di heman demê de cîhadeke destpêkî ya li dijî îstikbarê di asteke herêmî de jî tê hesibandin, ku eger destdirêjî dubare bibin, dê pîvanên gelek berfirehtir bigire. Ev nîşana desthilatdariyê, li gel yekîtiya qadên Eniya Heq û destanên jîrane û bi hêz ên Eniya Berxwedanê ji Filistîn û Lubnanê heta Iraq û Yemenê, berbangeke ronî û hêvîbexş a bilindbûna ala Eniya Heq û amadekirina zemînê ji bo nîzama nû ya cîhanî ye; ji ber ku her gava Eniya Heq xwe bispêre Xwedê û xweragirî û fedakariya wê hebe, Eniya Batil bi her hêz û şiyanê û kî û çi dibe bila bibe, li hember wê xwe nagire û paşvekişîn û têkçûn encama wê ya teqez e, ji ber ku «اِن‌َّ الباطلَ کانَ زَهوقا» (bê guman batil her tê tunekirin — Qur'an, Îsra 17:81).

Spas ji Xwedê re, miletê Îranê dersên mezin ji hînkirinên Îslama safî ya Muhemmedî (silav û selewata Xwedê li ser wî û malbata wî be), ji zanînên Şoreşa Îslamî û ji mektebê rêberên xwe yên hekîm, Xumeyniyê Mezin û Xamineyiyê şehîd (Xwedê payeyên wan ên pîroz bilind bike), baş fêr bûye, û roj bi roj bi pêkhatina sozên Xwedayî re îmana wî bi heqbûna vê rêyê kûrtir bûye. Îro ji ber rezîliya ku mustekbiran bi destê xwe çêkiriye, hêz û serdestiya Amerîkayê ya ku ber bi hilweşînê ve diçe, di her du pîvanên hêza hişk a leşkerî û hêza nerm a navneteweyî de, ketiye hilweşîneke bêveger û pêvajoya hilweşîna wê bileztir bûye.

Eger hîn kesên ku hêviyeke herî biçûk bi guhertina tevgerê an jî bi guhertinên partî û baskan di sîstema serdestiyê de hene, an jî difikirin ku bi dayîna îmtiyazan ji Amerîkayê re dikarin wê ji dijminatiya bi miletê Îranê re vegerînin, ew bi giranî di şaşiyê de ne. Ev xeyala pûç nankoriya li hember wan serkeftinên mezin e ku miletê misilman ê Îranê di bin siya xwespartina bi Xwedê, xweragirtin û têkoşînê de bi dest xistine. Xewna Şeytanê Mezin radestbûna bê şert û merc a miletê Îranê ye, û meyla herî biçûk a radestbûnê li hember dijminê serdestîxwaz, wê sermayeya mezin a ku bi bereketa xwîna şehîdan û bi fedakariya her yek ji endamên miletî hatiye bidestxistin, dê bide ber bayê, û dê dijminê mustekbir ji bo çavbirçîtiya zêdetir û şer û bêedebiyên paşerojê wêrektir bike.

Riya tenê ya gihîştina xala pêşîlêgirtina mutleq, domandina stratejiya “Îraneke her ku diçe bihêztir” e di riya pêşketina hemalî de; û yekparçeyî, yekîtî û hevgirtina civakî hêmana sereke ya serkeftinê ye di vê rêyê de, ku divê li ser her gotin û kirdarên takekesî û civakî yên miletî û berpirsan serdest be. Di vî warî de, çawa ku piştgiriya miletî ji berpirsan re pêwîst e, wisa jî domandin û bilindkirina baldariya berpirsan li ser xizmeta ducarî û cîhadî, dilsoziya bi gel re, dabînkirina debar, rehetî û geşedana maddî û manewî ya wan û parastina rûmet û serxwebûna wan jî girîng e.

Tebeqeya pêşeng a avakirina pêşeroja ronî û bi heybet a Îrana delal, ciwan, xwendekarên zanîngehan û xwendekarên dibistanên me ne, ku divê bi berdewamî li pey dagirkirin û wêrankirina şikefta tarî ya “bêhêvîtî, reşbînî û ‘nabe’yan” û fetihkirina mala ronî ya “hêvî û ‘em dikarin’” bin. Pêdiviya vê erkê jêhatîbûna awarte û çekdarbûna bi cureyên çekên zanist û teqwayê, şarezayî û exlaqê, îrade û hewldana awarte, û “hevpeymanî” ye ji bo gihîştina armancên bilind.

Hêvî ye ku bi lutfa Xwedê û bi duaya Serwerê me (Xwedê fereca wî ya pîroz nêzîk bike), miletê Îranê her ku zûtir serkeftin, bextewarî û pêşketina hemalî biceribîne, û sedemên hilweşîna her ku zêdetir û bileztir a serdestiya Şeytanê Mezin amade bibin. «اِنّهم یَرونَهُ بعیداً و نَراهُ قریباً» (Ew wê dûr dibînin û em wê nêzîk dibînin — Qur'an, Mearic 70:6–7).

Seyid Mucteba Huseynî Xamineyî
13 Aban 1405