Паём ба зодрӯзи Ҳазрати Зайнаб ва Рӯзи парастор

Ин тарҷумаи матни аслии форсӣ аст. Матни аслӣ ба форсӣ

بسم الله الرحمن الرحیم
Ба номи Худованди бахшандаи меҳрубон

Панҷуми Ҷумодил-аввал дар ҳар сол ёдовари милоди мубораки бонуест, ки дар сояи муҳаббат ва тарбият ва мулозимати Хамсаи Тайёба (салавотуллоҳи ва саломуҳу алайҳо ва алайҳим), ки бартаринҳои офариниши илоҳӣ ба шумор мераванд, болид. Парвариш ва рушди Зайнаби Кубро (саломуллоҳи алайҳо) дар ин мактаби нуронӣ дар тӯли беш аз панҷоҳ сол он чунон ҷилваи рангоранге аз унсурҳои шарофат ва бартариро дар ин ситораи дурахшони асрҳо падидор сохт, ки ҳамвора мояи таҷлил ва таҳсин ва мубоҳоти авлиёи илоҳӣ будааст. Авҷи ин дурахшиш дар ҳамосаи Ошуро рух дод: аз як сӯ бахшиши беинтиҳои шафқат ва хайрхоҳӣ ва ғамхории собирона нисбат ба мазлумони дашти Карбало; ва аз сӯи дигар аз арҷмандтарин намодҳои салобат ва шуҷоат будан.

Таърихи наҳзат ва Инқилоби исломӣ аз ибтидо пур аз саҳнаҳои ҳузури зайнабии бонувон ва духтарони Эрон аст. Ин амр дар давраи биъсати бебадали миллат, ки дар Дифои муқаддаси сеюм рақам хӯрд, кайфият ва каммияти шигифтоваре ёфт. Акнун бонувони зайнабии Эрони исломӣ бо ҳузури пурранги худ дар арсаҳои мухталиф, бахусус дар майдонҳои шаҳрҳо ва деҳот, пешгомони табйини амалӣ ва муқовимат дар пушти хатҳои ҷанги сахт ҳастанд; ба тавре ки тоғутҳои замона, ки ҳамвора ранҷу дард ва саркӯби ин миллатро мехоҳанд, дар худ ёрои муқобила бо ин лашкари анбӯҳро намебинанд.

Мардумони сарзамине, ки дилдодаи Итрати тоҳира (салавотуллоҳи ва саломуҳу алайҳим аҷмаъин) будааст, рӯзи милоди Зайнаби Кубро-ро бо назардошти ҷанбаи меҳрубонӣ ва ҳамзабонӣ бо дардмандон ва фидокорӣ варзидан нисбат ба онон, ба ҳақ рӯзи бузургдошти мақоми парастор донистаанд. Чаро ки бисёре аз ин сифоти ахлоқӣ ва арзишҳои инсонӣ дар қишри заҳматкаш ва арзишманди парасторон машҳуд аст. Нақши парастор ҳамчун баъзе дигар аз қишрҳо, аз қабили табибон, муаллимон ва мураббиён, рӯҳониён ва наҷотдиҳандагон, нақше эҳёгар ва умедбахш аст. Аз ин рӯ ба парастор гоҳ чун фариштаи раҳмат нигариста мешавад ва он вақтест, ки дар баробари каҷхулқӣ ва бетобии ашхоси дардманд ва ранҷур мӯҷиботи оромиш ва умед ва беҳбуд ва илоҷи беморон ва дар натиҷа нузули раҳмати илоҳиро фароҳам месозад. Албатта нақши парасторон дар табобати беморон, баръакси табибон, ниёзманди ҳузуре тӯлонӣ, пайгирона ва собирона аст. Таъсири ин гуна ҳузур фаротар аз умури ҷисмонӣ буда, дар бисёре аз мавридҳо марҳами дардҳои равонӣ ва рӯҳӣ ва монеъи ғалабаи ноумедӣ хоҳад буд. Ин гуна аст, ки он чи аз уҳдаи табибон берун аст, бо иҷрои ин нақши дилсӯзона ба анҷом мерасад.

Дар замонае, ки шабакаи хабиси истикбор аз ҳеҷ саъйе барои ворид сохтани анвоъи зулм ва ҷиноят бар миллатҳои озода ва муқовим, хусусан миллати Эрон, худдорӣ намекунад ва аз ҷумла бо эҷоди анвоъи маҳдудиятҳои марбут ба умури дармон ва дору дар пайи таҳмили ранҷ бар миллати бузурги Эрон аст, таваҷҷуҳ ба парасторон, тақвияти ҷомеаи парасторӣ, ҳифз ва иртиқои дониш, маҳорат, тавон, нишот, ангеза ва каромати парасторон, хусусан онҳое, ки худро вақфи талош дар ниҳодҳои ғайрихусусӣ кардаанд, таъсири муҳимме бар саломат ва амнияти ҷисмӣ ва рӯҳии ҷомеа дорад. Аз ин рӯ интизор меравад, ки масъулони арсаи тандурустӣ дар идомаи рафторҳои мутаъаҳҳидонаи худ ин умури муҳимро дар авлавият қарор диҳанд.

Банда ин ду муносибатро ба миллати азиз, бонувони вазифашинос ва пуриродаи Ватани исломӣ ва ба таври хос ба хоҳарон ва бародарони парастор табрик арз мекунам.

Дар поён барои шаҳидони мазлум ва фидокори ҷомеаи парасторон, хусусан шаҳидони парастор дар ҷангҳои таҳмилии дуюм ва сеюм ва фитнаи моҳи Дейи 1404, раҳмати илоҳиро масъалат намуда, умедворам бо дуои сарварамон (аҷҷалаллоҳу таоло фараҷаҳу-ш-шариф) Худованди мутаъол ба миллати Эрон иззат ва иқтидори беш аз пеш ва ҳар он чиро, ки шоистаи пайравӣ аз мактаби Зайнаб (саломуллоҳи алайҳо) аст, иноят фармояд.

Сайид Муҷтабо Ҳусайнии Хоманаӣ
24 Меҳри 1405