Паём ба муносибати Ҳафтаи нерӯҳои интизомӣ

Ин тарҷумаи матни аслии форсӣ аст. Матни аслӣ ба форсӣ

بسم‌ الله الرّحمن الرّحیم
Ба номи Худованди бахшандаи меҳрубон

Амният аз муҳимтарин неъматҳои илоҳӣ аст ва барқарории он дар нуқтаҳои мухталифи Эрони азиз, аз шаҳрҳои бузург то ҷузъитарин воҳидҳои аҳолинишин дар деҳот ва маҳаллаҳо, аз марзбониҳои сахт дар шароити душвори обу ҳавоӣ ва иқлимҳои гуногун аз кӯҳистонҳо то баҳрҳо, аз даштҳо ва ҷангалҳо то марказитарин нуқтаҳои кишвар, марҳуни шуҷоат ва далерии нерӯҳои фидокор ва заҳматкаши Фароҷо (Фармондеҳии интизомии Ҷумҳурии исломии Эрон) ба унвони яке аз сутунҳои мустаҳками амнияти кишвар аст.

Ин амният абъоди мухталифи иҷтимоӣ, ахлоқӣ ва осоиши умумиро дар ҷомеа фароҳам мекунад ва чунин хидмати арзишманде илова бар ҷиҳод дар роҳи Худо аз пуштибонии иҷтимоии қавӣ бархӯрдор аст. Нақши пурранги Фароҷо дар сатҳҳои мухталиф, аз радаҳои фармондеҳӣ ва ситодӣ то кулонтариҳо ва постҳо, барои таъмини амният дар солҳои ахир барҷастагии бештаре ёфтааст ва нишонаҳои ин таъсир дар ҷангҳои таҳмилии дуюм ва сеюм ошкортар шуд. Тамаркуз ва исрори душмани ҷинояткори амрикоӣ-саҳюнӣ барои зарба задан ба радаҳои мухталифи Фароҷо, аз болотарин сатҳҳо то сарпанҷаҳои он, низ аҳаммияти ин ниҳодро беш аз пеш аён намуд. Аммо ин талоши мазбуҳона ва зарбаҳои хабосатолуд ба аркони назм ва амнияти ҷомеа, ки дар тӯли таърих монанде надорад, боис нашуд, ки нерӯҳои шуҷои Фароҷо заррае аз рисолати худ ақиб нишинанд ва ҳатто дар хиёбонҳо ва мошинҳо ҳамон нақш ва вазифаҳоеро, ки дар маконҳо ва қароргоҳҳои худ иҷро мекарданд, ба анҷом расонданд.

Ба ҳамин ҷиҳат миллати мазлум ва муқтадири Эрон қадрдони заҳматҳо ва талошҳои бевақфаи хидматгузорони амнияти кишвар ҳастанд ва мутақобилан нерӯҳои Фароҷо, ки ҳамонанди Артиш ва Сипоҳ аз умқи ҷомеа бармехезанд, бо рафтори эътимодофарини худ метавонанд эътимоди мардумро ба ин ниҳоди арзишманд афзоиш бахшанд. Мумкин аст бисёре аз авқот заҳматҳо ва фидокориҳои ҳофизони амният назди бархе афрод одӣ ангошта шавад ва ҳамин мазлумият ва гумномӣ аст, ки аҷри ононро дар пешгоҳи илоҳӣ афзун месозад. Тақвияти ҳамаҷонибаи нерӯҳои ҳофизи амният аз ҷанбаҳои мухталифи инсонӣ, сахтафзорӣ ва нармафзорӣ, хусусан иртиқои технологияҳо, аз ҷумла истифодаи ҳадафманд аз зеҳни сунъӣ дар таҳлили додаҳо, нақши муҳимме дар кайфият ва осонсозии анҷоми рисолатҳои Фароҷо дорад.

Бо дархости улуввии дараҷот ва ризвони илоҳӣ барои шаҳидони волоимақоми Фароҷо ва қадрдонӣ аз ҳамаи хонаводаҳо ва кормандон, сарбозон ва нерӯҳои рашид ва ғаюр, хусусан фармондеҳи шуҷоъ ва хастагинопазир ва боҳуши Фароҷо ва муҷоҳидатҳои эшон, умедворам бо дуои сарварамон (аҷҷалаллоҳу таоло фараҷаҳу-ш-шариф) дар эътилои амният, иқтидор ва иззати Эрони исломӣ беш аз пеш муваффақ бошанд.

Сайид Муҷтабо Ҳусайнии Хоманаӣ
16 Меҳри 1405